Uzasadnienie
Nie można podzielić stanowiska organów podatkowych w kwestii nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatku na zakup podestu umieszczonego przed lokalem gastronomicznym "Pub-Lech" w P. przy P.-Z.
- 1. Podest ten mający zapewne na celu podniesione atrakcyjności lokalu /podest ten, jak można domniemywać, stanowi część tzw. ogródka letniego przed lokalem/.
Wprawdzie Spółka nie prowadzi w tym lokalu działalności gospodarczej, jednakże w lokalu sprzedawano piwo "Lech", którego dystrybucją zajmowała się skarżąca Spółka, a mimo nietypowej reklamy, zmierzała do zachęcenia potencjalnych klientów lokalu do skorzystania z jego usług i zwiększenia tym samym sprzedaży piwa "Lech", którego dystrybucją się zajmowała. Nazwa lokalu "Pub-Lech" nawiązuje wprost do przedmiotu działalności Spółki, z tego względu przedmiotowy podest został tam zapewne zainstalowany.
Kolejnym problemem spornym są wydatki Spółki poniesione na koszty reklamy, tj. 2 kasetonów z napisem "Twój Pub" oraz 1 kaseton z napisem "Lech", których zadaniem było poprzez stylistykę liter i barw, wykonywanych w kolorze żółto-zielonym, zgodnych ze znakiem firmowym marki "Lech". Umieszczenie tych reklam na ścianach lokalu gastronomicznego w P. przy ul. K. 1a, w którym Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pozbawia tych wydatków możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów - zdaniem sądu - bowiem treść napisów nawiązuje bezpośrednio do przedmiotu działalności Spółki, a umieszczenie ich w miejscu, w którym Spółka nie prowadzi działalności, nie stanowi przeszkody do uznania, że stanowią one reklamę piwa "Lech", którego dystrybucją Spółka ta się zajmuje.
W praktyce bowiem napisy reklamowe, zwłaszcza reklamy świetlne, umieszczone są w różnych miejscach, widocznych i wyeksponowanych, najczęściej nie związanych z miejscami prowadzenia działalności spółki, która reklamuje swoje usługi /ściany domów, plansze na ulicach, przystankach komunikacyjnych itp./.
Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 28 cyt. ustawy - nie zalicza się do kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25 procent przychodów, chyba iż reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób.
Okoliczności wskazane powyżej przemawiają za przyjęciem, że reklama, o której mowa wyżej, prowadzona była publicznie w inny sposób i należy wydatki te uznać za koszt uzyskania przychodu.
Nie można również podzielić stanowiska organów podatkowych dotyczących nieuznania za koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z kosztami windykacji należności Spółki, skoro windykacja ta /egzekucja/ nie była prowadzona przez komornika sądowego, lecz przez Biuro Prawne "A.".
Nie ulega wątpliwości, że działania windykacyjne prowadzone przez ten podmiot i związane z tym wydatki /koszty/ miały związek i wpływ na uzyskanie przychodu, skoro część jej należności została istotnie uregulowana, brak zaś przeszkód prawnych w korzystaniu z tego rodzaju metod windykacji, jeżeli są one prowadzone z zachowaniem przepisów prawa.