Uzasadnienie
Skarżąca XA wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez organ celny, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu żądania podniosła, że wykonanie zakwestionowanej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jej dalszego bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreśliła przy tym, że decyzja jest nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowi, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.
Skarżąca podkreśliła, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi jej główne źródło dochodów, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. Podała, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.
Ponadto skarżąca podniosła, że art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Podkreśliła, że dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego oraz realnego zagrożenia dla bytu gospodarczego skarżącego. Zaznaczyła, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama ocena stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie mógł być uwzględniony.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Skarżąca powinna zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności, w świetle których należałoby orzec, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla niego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wskazała okoliczności, z których wynika, że jej obecna sytuacja finansowa jest trudna. Co istotne, skarżąca nie przedłożyła dokumentów, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie kwestionowanej przez nią decyzji wywołałoby wskazane przez nią skutki.
Sąd podkreśla, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się skarżąca, nie wynika z postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 178/16, którym oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Natomiast kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Dlatego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.