Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. oddalił skargę [...] na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skuteczne doręczenie powyższego wezwania nastąpiło w dniu [...] stycznia 2016 r., a zatem termin do wykonania wezwania upłynął z dniem [...] stycznia 2016 r.
Zarządzeniem z dnia 10 lutego 2016 r. referendarz pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, bowiem skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: "P.p.s.a."), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jednocześnie zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu, pomimo stosownego wezwania. Zasadnie zatem referendarz, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 oraz art. 257 P.p.s.a., zarządził o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.