Uzasadnienie
Ł. R. (dalej jako skarżący) w związku z prowadzonym wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. postępowaniem egzekucyjnym wniósł zarzut dotyczący tego postępowania. Prezydent Miasta A. - wierzyciel egzekwowanych od skarżącego należności z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych, postanowieniem z dnia [...], nr [...], uznał wniesiony przez skarżącego zarzut za nieuzasadniony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W pouczeniu wydanego aktu organ odwoławczy wskazał, że przysługuje na niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w terminie 30 dni, za pośrednictwem tego organu.
Pismem z dnia 21 czerwca 2015 r., złożonym w dniu 3 września 2015 r., Ł. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. postanowienie SKO w L. W odpowiedzi na skargę z dnia 25 września 2015 r. SKO w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości.
W myśl art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658 - dalej w skrócie: "ustawa nowelizująca"), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zaznaczenia wymaga, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. W badanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., albowiem skarga inicjująca to postępowanie została wniesiona przez skarżącego w dniu 3 września 2015 r. Wobec powyższego, zastosowanie w sprawie będzie miał art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W świetle poczynionych wyżej uwag Sąd stwierdza, że wniesiona przez skarżącego w dniu 3 września 2015 r. skarga na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela do wniesionych zarzutów nie podlega kognicji Sądu, a w związku z tym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Ubocznie Sąd wyjaśnia, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Ponadto zaskarżalność postanowień o charakterze incydentalnym, do których zaliczyć należy postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie stanowi efektywnego zabezpieczenia tychże praw.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.