Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Okoliczności faktyczne sprawy są niesporne. Sporne natomiast jest to, czy strona skarżąca mogła uznać za koszty uzyskania przychodów, wartość kosztów transportu wyprodukowanego przez siebie wina do odbiorców wskazanych przez Hurtownię "M.".
Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji strony umowy cywilnoprawnej mogą ułożyć wzajemne stosunki gospodarcze w ten sposób, że producent przejmie na siebie obowiązki dostarczenia towaru do wskazanego przez kontrahenta odbiorcy. W zależności bowiem od praw popytu i podaży niejednokrotnie producent, by utrzymać się na rynku przyjmuje na siebie dodatkowe obowiązki, które aczkolwiek nie dotyczą wyłącznie zasadniczej części działalności, którą jest produkcja, lecz niewątpliwie należą do działalności gospodarczej. Z tych przyczyn nieuzasadnione jest twierdzenie, że wydatki na transport poniesione przez producenta transportowanych towarów w całości dotyczą działalności gospodarczej hurtowni "M.". Istnieje więc związek przyczynowo-skutkowy wydatków na transport towarów z działalnością gospodarczą strony skarżącej. Hurtownia "M." nie mogła natomiast kosztów transportu uznawać za koszty uzyskania przychodów, gdyż nie ona te koszty ponosiła.
Izba Skarbowa nie wykazała też, że przyjęte przez stronę skarżącą rozwiązania dotyczące ponoszenia kosztów transportu wyprodukowanego wina winny skutkować podwyższeniem cen dostarczanego wina.
Założenie to nie może wynikać z domniemania lecz musi być wykazane dowodowo.
Nie wskazując dowodów potwierdzających konieczność podwyższenia ceny wina po przyjęciu na siebie obowiązku ponoszenia kosztów transportu Izba Skarbowa jedynie sugeruje /czyniąc sugestię bezwartościową/, że strona skarżąca w ogóle nie zawarła umowy z dnia 16.08.1993 r.
Nie może również wywołać skutków prawnych kolejna sugestia wystąpienia okoliczności uzasadniających stosowanie art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skoro bowiem ani decyzja Urzędu Skarbowego ani Izby Skarbowej nie wskazuje jako podstawy rozstrzygnięcia art. 11 ust. 2 tej ustawy, to musi to oznaczać, że przepisu tego nie można było w sprawie zastosować.
Skoro z umowy łączącej stronę skarżącą z hurtownią "M." wynika, że w cenie towaru mieści się również cena transportu i taka umowa jest dopuszczalna, to należało konsekwentnie uznać wydatki na transport zawarte w cenie towaru za koszty uzyskania przychodu.
Jedynie wykazanie, że wzrost ceny o koszty transportu musiał nastąpić w 1993 r. wskazywać mogłoby na to, że umowa z 1993 r. zmierzała do obejścia prawa podatkowego.
Skoro jednak powyższej okoliczności nie dowiedziono, zaskarżona decyzja w części zaskarżonej tj. w części dotyczącej kosztów transportu, jako kosztów uzyskania przychodów podlega na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ uchyleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o NSA.