Uzasadnienie
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia [...]r. przenoszącą odpowiedzialność za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za rok 1996 I. P. na nabywcę majątku podatnika E. D. do wartości nabytego majątku.
W skardze na powyższą decyzję E. D. zarzuciła brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w części dotyczącej przesłanek uzasadniających odstąpienie od orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe przewidziane w art. 40 ust. 2 ustawy z 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
Drugi zarzut sprowadza się do tego, że zdaniem skarżącej warunkiem niezbędnym do orzekania o odpowiedzialności nabywcy majątku na długi podatkowe zbywcy jest wydanie decyzji ustalającej wysokość tych zobowiązań. Skoro w niniejszej sprawie określono zobowiązanie podatkowe zbywcy majątku a nie wydano decyzję ustalającą jego wysokość, to według skarżącej brak było podstaw do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 19.12.1980 r. ustawy o zobowiązaniach podatkowych w zw. z art. 40 ust. 1 tej ustawy orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika winno być poprzedzone przyjęciem podstawy do ustalenia zobowiązań podatkowych majątku albo obrotu przychodu lub dochodu.
Oznacza to jedynie, iż przed wydaniem decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe, zaległości te muszą być skonkretyzowane, co wynika z zeznania podatkowego albo z decyzji organu podatkowego. Bez znaczenia jest więc charakter decyzji wymiarowej. Podstawa ustalenia zobowiązań podatkowych nie może być identyfikowana z decyzją ustalającą (konstytutywna) wysokość tego zobowiązania. W przeciwnym przypadku wykluczone byłoby przenoszenie odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatków, w których zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy samego prawa.
Z tych przyczyn należało uznać zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych za nieuzasadniony.
W art. 40 ust. 2 organy skarbowe zostały zobowiązane do rozważenia z urzędu, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej.
Decyzje organów skarbowych obu instancji nie rozważyły tego zagadnienia.
Zarzut naruszenia art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych okazał się więc uzasadniony.
Należy też zwrócić uwagę na to, że już przed wydaniem zaskarżonej decyzji, bo w dniu [...]. 04.2002 r. organ I instancji w sprawie [...] wydał decyzję (wprawdzie dotyczącą przeniesienia odpowiedzialności za zaległości w podatku dochodowym), w której stosując art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w istocie odstąpił od orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 do kwoty [...] złotych.
W obrocie prawnym pozostały więc dwie decyzje. Wynika z nich, że skarżąca ponosi jako nabywca majątku odpowiedzialność za zaległości w podatku od towarów i usług do wysokości [...] złotych a nie ponosi odpowiedzialności za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości [...] złotych.
Mając na uwadze nie rozważenie przesłanek z art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz powyższe niekonsekwencje należało zaskarżoną decyzję uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z 30. 08.2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oraz orzec o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.
/-/K.Pawlicki /-/J.Małecki /-/J.Ruszyński
LF