Uzasadnienie
Skarżący G. T., K. S. i M. T., pismami z dnia [...] r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...], odmawiającą G. T., K. S. i M. T. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2007 r., we wnioskowanej kwocie [...]- zł.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie.
Uzupełniając, na wezwanie Sądu, braki formalne i fiskalne skarg skarżący, reprezentowani przez adwokata, przesłali do Sądu podpisane skargi, pełnomocnictwo (dot. tylko G. T.) oraz potwierdzenia uiszczenia wpisów od skarg w kwocie [...]- zł.
WSA w Poznaniu postanowieniami z dnia 12 listopada 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 1932/15 i I SA/Po 1933/15, postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia powyższe sprawy (ze skarg odpowiednio K. S. i M. T.) do sprawy o sygn. akt I SA/Po [...] (ze skargi G. T.) i dalej prowadzono je jako jedną sprawę, pod sygn. akt I SA/Po [...].
W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2016 r., nadanym w dniu 7 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego, koperta, k. 112 akt sąd.), pełnomocnik G. T., oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie. Jednocześnie wniósł o zwrot uiszczonego wpisu od skargi. W kolejnych pismach procesowych z dnia [...] r. (k. 126 i k. 128 akt sąd.) K. S. i M. T. oświadczyli, że cofają skargi w niniejszej sprawie i wnoszą o zwrot uiszczonych wpisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przy czym ta ostatnia sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., o sygn. akt III SA/Wa 2058/03, dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący w pismach procesowych z dnia 8 czerwca 2016 r. i z dnia 1 sierpnia 2016 r. (k. 111, k. 126 i k. 128 akt sąd.) złożyli skuteczne oświadczenia o cofnięciu skarg na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...]. Sąd rozpoznając złożone przez skarżących oświadczenia nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane powyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skarg, wobec czego cofnięcia skarg należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonych wpisów Sąd orzeczono, jak w pkt II sentencji, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.