Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, na czas rozpoznania niniejszej sprawy, do czasu uprawomocnienia się wyroku. W ocenie skarżącego wniosek jest uzasadniony z uwagi na konieczność udzielenia stronie ochrony tymczasowej. "Z całości akt sprawy wynika, iż okoliczności sprawy nie są jednolite i pewne, wobec czego wykonanie zaskarżonej decyzji, może spowodować wyrządzenie znacznej szkody wobec skarżącego, tym bardziej, że nie ze swojej winy został on pozbawiony czynnego udziału w sprawie, który organ podatkowy winien zapewnić stronie w każdym stadium postępowania" (str. 17 skargi - k. 19 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter zamknięty, inne okoliczności (np. sporny charakter należności) nie mogą być brane pod uwagę. Wskazane wyżej przesłanki należy rozumieć w ten sposób, iż brak ochrony tymczasowej doprowadzi do powstania takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - Wyd.
Prawnicze LexisNexis 2006, s. 190 i powołane tam orzecznictwo). Jednakże to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepubl.).
W badanej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody. W szczególności nie wskazał jakie skutki wywołałoby uiszczenie kwoty zaległości podatkowej. Uzasadnienie wniosku ogranicza się jedynie do powołania się skarżącego, że został on pozbawiony czynnego udziału w sprawie, jednakże nie stanowi to okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego artykułu ustawy. Innymi słowy skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto że powstałe po wykonaniu decyzji skutki byłyby trudne do odwrócenia.
Strona skarżąca winna wskazać poprzez podanie konkretnych faktów, znajdujących potwierdzenie w dokumentach źródłowych, zwłaszcza dotyczących jej sytuacji majątkowej i finansowej, że brak tymczasowej ochrony skutkować będzie nieodwracalną szkodą.
Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest postępowaniem wpadkowym, w którym Sąd nie rozstrzyga o istocie sprawy. Na tym etapie postępowania Sąd bada przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zarzuty skargi będą badane dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie.
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 wymienionej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ Karol Pawlicki