Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Po 1955
Skarżący [...] wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję w której zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Mocą tej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], na skarżącego nałożone zostały dwie kary po [...] zł każda, co łącznie daje kwotę [...] zł. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że dla osoby fizycznej prowadzącej drobną działalność gastronomiczną w jednym lokalu – jest to kara znacznie przewyższająca miesięczne dochody. Nieudzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej spowoduje po jego stronie powstanie ryzyka utraty płynności finansowej, co może z kolei przełożyć się na jego niewypłacalność, a w konsekwencji upadłość, której nie da się odwrócić nawet w przypadku wygrania przez niego sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Ponadto szkodą wnioskodawcy mogą być również koszty prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Ocenę zasadności złożonego wniosku poprzedzić należy uwagą, że sąd rozpoznał wniosek pomimo błędnego wskazania przez skarżącego, że wniosek skierowany do sądu dotyczył wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] zamiast zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...].
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony.
Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188), czego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił, a sąd nie miał obowiązku działania z urzędu i wyręczania skarżącego, który wprawdzie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji – decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł w innej sprawie, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.
Na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji.
Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.