Uzasadnienie
Urząd Skarbowy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych określił J. i I. T. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok [...] w kwocie [...]zł oraz zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że w toku przeprowadzonej w firmie I. T. kontroli stwierdzono, że w listopadzie [...]r. zawarł on umowę leasingu prasonożyc. Umowę zawarto na okres 36 miesięcy. Wartość przedmiotu umowy strony określiły na [...]zł, a wartość spłaty [...]zł tj. po [...]zł miesięcznie.
W roku [...] podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodu opłaty z tytułu rat leasingowych w kwocie [...]zł za okres do lipca [...]r. Wobec niesprawności przedmiotu leasingu I. T. zaniechał dalszego płacenia rat, a ponadto poniósł wydatki na jego naprawę w kwocie [...]zł netto, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodu.
Urząd Skarbowy stanął na stanowisku, że podatnik zawyżył w. w. koszty o kwoty wydatkowane na zapłatę rat leasingowych i naprawę prosonożyc - łącznie w kwocie [...]zł (prawidłowo w kwocie [...]zł), bowiem przedmiot leasingu w roku [...] nie nadawał się do użytku, co wynikało z przeprowadzonego postępowania dowodowego (m. in. opinie biegłych, wyjaśnienia Zakładu Energetycznego) i tym samym poniesione wydatki jako niezwiązane z uzyskaniem przychodu tegoż roku nie mogą stanowić kwoty uzyskania przychodu, co wynika z przepisu art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991r.
Z tego względu organ podatkowy uznał złożone przez podatników zeznania o wysokości dochodu uzyskanego w [...]r. przez małżonków J. i I. T. za nieprawidłowe i określił im wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok od podstawy opodatkowania powiększonej o nie uznane za koszt uzyskania przychodu wydatki.
Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Urzędu Skarbowego, że sprowadzone przez skarżącego prasonożyce nie były, jako niekompletne, w [...]r. zdatne do użytku zgodnie z przeznaczeniem, skoro wymagały naprawy i uzupełniających zakupów.
Oceniając zgromadzony materiał dowodowy Izba Skarbowa uznała, że potwierdza on prawidłowość zajętego przez organ podatkowy I instancji stanowiska, iż w [...]r. przedmiot leasingu, jako niesprawny, nie wpływał na uzyskanie przez podatnika przychodu.
Decyzję tę pełnomocnik podatników zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W uzasadnieniu skargi m. in. podnosi on, że organy podatkowe winny oceniać kwestię zamiaru podatnika w momencie zawierania umowy leasingu, co pozwoliłoby jednoznacznie stwierdzić istnienie związku przyczynowego między poczynionymi kosztami w związku w umową leasingu a potencjalnym przychodem, podobnie jak i wydatki na przedmiot tej umowy. Tymczasem organy podatkowe oceniły działanie podatnika jedynie w aspekcie skutku w postaci uzyskania przychodu.
Strona skarżąca powołuje się także na wyrok jaki w sprawie wydał Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 marca 2003r. sygn. akt I SA/Po 468/01, podnosząc, że organy podatkowe nie dokonały prawidłowej wykładni przepisów dotyczących kosztów uzyskania przychodu.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje:
Przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zaliczenie określonego wydatku do kosztu uzyskania przychodu w sytuacji, gdy spełnione zostały równocześnie dwa warunki, mianowicie wydatek został poniesiony, a ponadto między tymże wydatkiem z osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.
Powołany przepis nie przesądza jednak o tym, że koszt poniesiony w celu uzyskania przychodu nie może być potrącony w roku podatkowym, w którym przychód związany z tym kosztem wg racjonalnej oceny powinien wystąpić, nie określa on bowiem terminu kiedy dla ustalenia dochodu, tj. podstawy opodatkowania, można potrącić koszty od przychodu podatnika.
Z kolei art. 22 ust. 5 powołanej ustawy stanowi, że w. w. koszty potrącone są tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. Wywieść można z niego generalną zasadę, że koszty poniesione w celu uzyskania przychodu potrącone są w roku podatkowym, w którym przychód wystąpił bądź wg racjonalnej oceny mógł wystąpić.
Pogląd taki prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2004r. sygn. akt FSK 624/04.
Wskazać również należy na inne ukształtowane orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym prezentowany jest pogląd, że w przypadku, gdy występuje niemożność ustalenia czy w roku, w którym podatnik poniósł określony koszt wystąpił przychód, do którego ten koszt by się odnosił, zastosować należy ogólną regułę, że koszty uzyskania przychodu są potrącone w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2004r., sygn. akt FSK 113/04 i np z dnia 11 kwietnia 1998r. sygn. akt I SA/Ka 1242/96, 11 kwietnia 1996r. sygn. akt SA/Sz 1924/95 oraz publikacje np. "Podatki w orzecznictwie", W - wa 1998).
Uznać więc należy, podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 28 maja 2003r. sygn. akt III SA 3361/01, że "fakt efektywności wydatków nie może być jedynym naruszeniem przesądzającym o uznaniu tego wydatku za koszt uzyskania przychodu".
Mając powyższe na względzie uznać należy, że skoro skarżący w roku [...] sprowadził od leasingodawcy sprzęt, który w jego przekonaniu miał być sprawny i miał też przyczynić się do zwiększenia uzyskiwanego przez niego przychodu, co wykazał, ta wydatek na zapłacenie rat leasingowych, a także na remont tego sprzętu stanowi koszt uzyskania przychodu w roku [...], bez względu na to czy faktycznie prasonożyce były sprawne i od kiedy w tymże roku.
Okoliczność ta nie została jednoznacznie zanegowana. Organy podatkowe co prawda uznały, że przedmiot leasingu był sprawny dopiero w roku [...], jednakże stanowisko to oparte jest w znacznej mierze na prawdopodobieństwie, nie na dowodach o niepodważalnym charakterze.
W tym stanie rzeczy, mając także na uwadze zasadę "in dubio pro tributario" skład orzekający uznał skargę za uzasadnioną, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ K. Nikodem /-/ M. Skwierzyńska /-/ J. Małecki
AR