Uzasadnienie
Izba Skarbowa decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję inspektora kontroli skarbowej B. F. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia B. B. za miesiące od kwietnia do grudnia 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w łącznej kwocie [...] zł; zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie [...] zł; zaległości podatkowe w łącznej kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości na dzień wydania decyzji I instancji w łącznej kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu izba wyjaśnia m.in., iż ponownie rozpatruje kwestie opodatkowania podatnika podatkiem od towarów i usług za dany okres, bowiem uprzednio decyzją nr [...] uchyliła decyzję inspektora z dnia [...] 2001 r., nr [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania.
Odnośnie prowadzenia napraw gwarancyjnych lad chłodniczych, izba stwierdza, że aneksem do umowy z dnia [...] 01.1998 r. przyjęto zryczałtowany sposób rozliczania usług gwarancyjnych pomiędzy sprzedawcą a firmą "C" świadczącą usługi serwisowe oraz anulowano zapis umowy, iż podstawą wystawiania faktur będą karty gwarancyjne. Tego rodzaju zmiana zapisu spowodowała, iż strona pozbawiła się wpływu na kształtowanie kosztów poniesionych z tytułu napraw gwarancyjnych. W ocenie izby dopuszczalne jest ryczałtowe wynagrodzenie serwisanta, ale pod warunkiem, że wydatki z tego tytułu będą racjonalne, a wysokość ryczałtu zostanie ustalona na podstawie zbliżonych do rzeczywistych kosztów napraw. Tylko tak obliczony ryczałt może stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podatniku ciąży też obowiązek wykazania, iż poniesienie wydatku nastąpiło rzeczywiście w celu osiągnięcia przychodu.
Podatnik mimo wezwań inspektora kontroli skarbowej nie wykazał, że wydatki z tytułu napraw gwarancyjnych zostały poniesione w sposób umożliwiający bezsporne ich zaakceptowanie. Kontrolująca zastosowała się także do zaleceń izby i zbadała dodatkowo warunki, na jakich dokonywane są naprawy gwarancyjne w dwóch firmach dokonujących sprzedaży urządzeń chłodniczych. Izba wyjaśnia ponadto, iż zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 1 pkt.3 ustawy o VAT- obniżenia lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Izba skarbowa uznała za uzasadnione również ustalenia organu I instancji odnośnie kosztów z tytułu usług pośrednictwa świadczonych przez Przedsiębiorstwo "A " A.P. w kwocie [...] zł. Zdaniem organu ustalony stan faktyczny wskazuje na pozorność zawartej umowy agencyjnej, której zawarcie miało na celu obciążenie kosztów nieponiesionymi wydatkami. Na pozorność umowy min. wskazuje: brak dowodów, że do podpisania umowy nr [...] z [...] 02.1998 r. ze spółką A doszło za pośrednictwem firmy A. P.; firma A.P. nie podjęła żadnych działań w celu wyegzekwowania od skarżącego należności w kwocie [...] tys. zł wynikającej z faktury nr [...], która zapłaciła jedynie kwotę VAT; w księgach podatkowych skarżącego brak zapisu zapłaty VAT z faktury [...] w kwocie [...] tys. zł; brak innych faktur za usługi prowizyjne mimo znacznej sprzedaży (np. należna prowizja na rzecz B wyniosłaby [...] zł).Pełnomocnik mimo kilkukrotnych wezwań nie uzupełnił materiału dowodowego, który ewentualnie pozwoliłby na inną ocenę powyższego wydatku z tytułu kosztów pośrednictwa.
Skoro na podstawie zeznań A. K. nie można rozstrzygnąć o fikcyjności usług pośrednictwa sprzedaży, to niezrozumiały zdaniem izby pozostaje wniosek o ponowne przesłuchanie tego świadka. Organ odwoławczy stwierdza ponadto, iż nie zostały naruszone ogólne zasady postępowania zawarte w art. 120, 121§ 1, 122, 180, 187§ l,210§4 i 212 § I Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania nie sprecyzowano sposobu naruszenia tychże przepisów.
Na zakończenie wyjaśnia, iż Izba Skarbowa decyzją z dnia [...], nr [...]utrzymała w mocy ustalenia inspektora kontroli skarbowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. potwierdzając, że wydatki poniesione na zakup usług gwarancyjnych i pośrednictwa przy sprzedaży nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – B. B. powyższej decyzji izby zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wnosi także by sąd zobowiązał izbę do wydawania rozstrzygnięć z zachowaniem zasad ogólnych określonych w Ordynacji podatkowej oraz umożliwienie stronie aktywnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, z uzasadnieniem jak w swej zaskarżonej decyzji. Dodatkowo informuje, iż dodatkowe akta administracyjne znajdują się przy skardze na decyzję izby z dnia [...] [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., sygn. akt I SA./Po 1451/02.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje
Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),
W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, obecnie jako sądem pierwszej instancji, obowiązuje zasada oficjalności mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy administracji podatkowej, a związany z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w konkretnej i zaskarżonej sprawie dotyczącej wymiaru B. B. prawidłowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, za miesiące od kwietnia do grudnia 1998 r., z drugiej natomiast strony przez zasadę reformationis in peius.
Zasadniczym przedmiotem sporu między stronami jest to, na ile zakwestionowane przez organy podatkowe wydatki jako koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. rzutują na korektę deklarowanych przez B.B. rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 1998 r.
Otóż skład orzekający wskazuje, iż do 25 marca 2002 r. treść art. 25 ust. l pkt.3 ustawy dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), stanowiła, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W zasadniczej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, interpretującego wielokrotnie treść owego przepisu w kontekście niemożliwości zaliczenia wydatków na nabycie towarów i usług do kosztów uzyskania przychodów a odliczania VAT podkreślano, że nie można odliczyć podatku VAT od wydatków na nabycie towarów i usług, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Ponieważ użyte w poprzedniej wersji art. 25 ust.l pkt.3 ustawy o VAT słowo. "rozporządzono" budziło niekiedy wątpliwości co do jego znaczenia w praktyce, od 26 marca 2002 r. dokonano jedynie korekty stylistycznej tego przepisu art. 25 ust. l pkt.3 ustawy VAT, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Ponieważ w niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji nie uznały za koszt uzyskania przychodu B. B. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. kwoty [...] zł dotyczącej wynagrodzenia prowizyjnego dla firmy "A" A. P. oraz kwoty [...] zł wydatków dotyczących napraw gwarancyjnych lad chłodniczych na rzecz spółki z o.o.,.C"- ustalenia w tym zakresie mają wpływ na wielkość należnego zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień - grudzień 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt I S.A./PO 2358/02 nie dopatrzył się, by organy podatkowe kwestionując powyższe wydatki jako koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. naruszyły obowiązujące prawo podatkowe i oddalił w tym zakresie skargę wniesioną przez B. B. Z tych zatem powodów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono w niniejszej sprawie jak w sentencji.
/-/M.Jasniewicz /-/J.Małecki /-/S.Zapalska
LF
/°UX/
AJUUfrv