Uzasadnienie
Pismem z 1 grudnia 2023 r. A. A., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z 23 października 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2018 r. do kwietnia 2019 r. oraz od czerwca 2019 r. do sierpnia 2019 r.
Przedmiotowej decyzji skarżąca zarzuciła obrazę:
- 1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – dalej: "o.p.") w zw. z:
- a) art. 122, art. 180, art. 187 w zw. z art. 191 o.p., poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co się z tym wiąże nieprawidłową ocenę tego stanu;
- b) art. 190 § 2 o.p., poprzez uniemożliwienie skarżącej skorzystania z prawa zadawania pytań świadkom, z których dowody zostały wykorzystane w sprawie;
- c) art. 122 i art. 187 oraz art. 124 o.p., poprzez wybiórcze, nakierowane na potwierdzenie z góry postawionej tezy, zebranie materiału dowodowego, co ostatecznie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia bez ustalenia niezbędnych przesłanek pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącej;
- d) art. 217 § 2 o.p. w zw. z art. 219 o.p. w zw. art. 210 § 4 o.p. oraz w zw. z art. 178 o.p., art. 179 § 1 o.p., art. 129 o.p., art. 120 o.p., art. 121 § 1 o.p., art. 123 § 1 o.p., art. 41 ust. 2 lit. b) 47 Karty Praw Podstawowych U. E. (Dz. Urz. UE z dnia 14 grudnia 2007 r. Nr C 303 s. 1; zwanej dalej: "Kartą"), polegające na wydaniu postanowienia o wyłączeniu dokumentu z akt sprawy postępowania podatkowego i w rezultacie odmowie dostępu do pełnych akt sprawy, poprzez powołanie się na interes publiczny, który to interes publiczny organy podatkowe błędnie zrównały z interesem osób trzecich, czyli prywatnym, co skutkowało naruszeniem zasady czynnego udziału strony oraz prawa skarżącej do obrony, jak również uniemożliwiło skorzystanie z uprawnienia, o którym mowa w art. 200 o.p.;
- e) art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę zebranych dowodów przejawiającą się między innymi tym, że organ podatkowy dokonywał odrzucenia tych z dowodów, które były dla niego niewygodne;
- f) art. 120, art. 121 i art. 122 o.p., poprzez niezachowanie zasady prawdy obiektywnej i podtrzymanie decyzji organu I instancji bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a w szczególności dokonanie oceny okoliczności sprawy wyłącznie na dowodach zebranych przez organ I instancji;
- g) art. 121 o.p. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, czego przykładem jest w szczególności niestosowanie zasady in dubio pro tributario, co przejawiało się przede wszystkim w zakwestionowaniu transakcji z M. S.A. oraz poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości, dotyczących transakcji z ww. podmiotem wyłącznie na niekorzyść skarżącej;
- h) art. 210 § 4 o.p., poprzez błędnie sformułowane uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu, co było pokłosiem naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania podatkowego;
- 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zmianami, tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm. – dalej: "u.p.t.u.") i w zw. z art. 168 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r., poz. 347, nr 1, z późn. zm., dalej - Dyrektywa 112), poprzez kwestionowanie prawa skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez M. S.A.;
- b) art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b i d) w zw. z art. 1 \2c u.p.t.u. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 127 o.p., poprzez nieuzasadnione ustalenie skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez M. S.A. skutkujące niewłaściwym zastosowaniem wyrażającym się w instrumentalnym zastosowaniu sankcji.
W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze wskazanych przez nią dokumentów oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego [...], a także o umorzenie postępowania podatkowego, ewentualnie o uchylenie ww. decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. pełnomocnicy stron wnieśli o zawieszenie postępowania z uwagi na sprawę I SA/Po 182/23, w której została wniesiona skarga kasacyjna i oczekuje na rozpoznanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej: "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r., pełnomocnicy obu stron wnieśli o zawieszenie postępowania.
W związku z powyższym Sąd zawiesił postępowanie.
Sąd wziął pod uwagę, że WSA w Poznaniu wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 182/23, w sprawie, w której skarżącą była również A. A., a przedmiotem podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r., oddalił skargę. Zarówno w sprawie I SA/Po 182/23, jak i obecnie rozpoznawanej, kwestią sporną jest, czy A. A. była uprawniona do uwzględnienia w rozliczeniach z tytułu podatku od towarów i usług faktur zakupu wystawionych przez M. S.A. Wyrok w sprawie I SA/Po 182/23 nie jest prawomocny, a akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną zostały przesłane do NSA, gdzie sprawa jest prowadzona pod sygn. I FSK 107/24.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 126 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.