Uzasadnienie
C.B. współwłaściciel nieruchomości położonych w P. przy ul. [...] i [...] kw [...] i kw [...] wystąpił w dniu [...] kwietnia 2002 r. do Urzędu Miasta P. Wydział Finansowy z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że podatek od nieruchomości został uregulowany przez niego, pozostałych współwłaścicieli z uwzględnieniem wpłat przez poszczególnych współwłaścicieli.
Postanowieniem z dnia [...] r. bez numeru Prezydent m. P. powołując art. 219 kpa odmówił wydanie zaświadczenia. W uzasadnieniu wyraził pogląd, że zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9 poz. 31 z późn. zm.) obowiązek podatku od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach i współposiadaczach, również na wnioskodawcy i dlatego odmawia wydania takiego zaświadczenia, podkreślił także, że organ nie ma podstawy prawnej do tego aby dzielić zobowiązanie z tytułu podatku zgodnie z przypadającym i podatnikom częściami ułamkowymi we współwłasności i nie może wydać zaświadczenia stwierdzającego zapłatę bądź zaleganie w podatku przypadającego na poszczególne udziały współwłaścicieli.
Od powyższego postanowienie odwołał się w dniu [...] kwietnia 2002 r. C.B. tj. w ustawowym terminie zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z [...] r. o n Umerze [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny z urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego.
W przypadku żalącego żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie zachodzi, a wydanie zaświadczenia byłoby równoznaczne z ograniczeniem uprawnień organu podatkowego jako wierzyciela, ponieważ wierzyciel może żądać spełnienia całego świadczenia od jednego ze zobowiązanych, niezależnie od tego jakie stosunki łączą dłużników między sobą.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Poznaniu z dnia 15 sierpnia 2002 r. C.B. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie art. 217 i 218 § 1 kpa. Skarżący podniósł, że ma interes prawny w wydaniu takiego zaświadczenia, które stwierdzi, że podatek jest regulowany w terminie.
Tym bardziej, że w postanowieniu z [...] r. Prezydent m. P. odmawiając wydania zaświadczenia podał, że na nieruchomościach, od których należy regulować podatek dokonano tylko wpłat w wysokości [...] zł co nie odpowiada stanowi faktycznemu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) – prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych orzeczeń – wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i nie tylko samego orzeczenia, ale także procedowania przed jego wydaniem.
Skarga jest zasadna.
Postanowienie organu odwoławczego jak i poprzedzające organ I instancji, wadliwie stwierdza, że skarżący nie miał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia stwierdzającego, że podatek od nieruchomości został uregulowany.
Z treści art. 218 § 1 kpa wynika, że organ jest obowiązany zawsze wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów, albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Natomiast słusznie zauważają organy obu instancji, że podatek od nieruchomości ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie, to jednak ta okoliczność nie zwalnia organu od wydania zaświadczenia jednemu z współwłaścicieli o stwierdzenie, że podatek jest regulowany i brak jest zadłużeń.
W myśl § 2 cyt. powyżej przepisu jeżeli organ ma wątpliwości jakiemu celowi ma służyć żądane zaświadczenie to przed jego wydaniem może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.
W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki, że takie postępowanie wyjaśniające było prowadzone, a wnioskodawca w dostateczny sposób przedstawił swoje intencje co do żądanego zaświadczenia.
Stanowisko takie wynika również z Komentarza do Kodeksu Postępowania Administracyjnego wyd. 5 B. Adamiak i J. Borkowski str. 805 pkt. 2 – "wystawienie zaświadczenia określonej treści konkretnemu podmiotowi może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienie przez organ.
Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia żądanego zaświadczenia. W jego toku można wykorzystać środki dowodowe, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w kpa".
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego jak i na rozprawie skarżący podkreślił, że budynek przy ul. [...] jest wpisany do rejestru budynków zabytkowych, objęty ochroną konserwatorską i lokale mieszkalne tam się znajdujące są zwolnione od podatku od nieruchomości. Podatek od nieruchomości regulowany jest tylko od lokali użytkowych i to od poszczególnych współwłaścicieli. Skarżący podkreślił również, że Prezydent m. P. odmawiając wydania zaświadczenia powołał się na fakt, że na konto podatku od nieruchomości dokonano wpłaty w wysokości [...] zł, co jego zdaniem nie odpowiada stanowi faktycznemu i według jego wiedzy wpłacanym ratom. Treść zaświadczenia musi odpowiadać danym, którymi dysponuje organ podatkowy.
Zdaniem Sądu do odmowy wydania zaświadczenia dochodzi tylko wtedy gdy żądanie wniosku nie znajduje poparcia w ewidencjach, rejestrach i innych danych, którym i dysponuje organ a podatnik domaga się wydania zaświadczenia o nie zaleganiu z płatnością podatku, zaś organ w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powziął wiadomość o wydaniu decyzji nakładającą na tą osobę zobowiązanie podatkowe, to obowiązek w trybie art. 217 kpa nie istnieje.
Taka sytuacja w spornej sprawie nie zachodzi i faktem jest, ze organ orzekający dopuścił się uchybień procesowych.
W ocenie Sądu te uchybienia mają uchybienia mają istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego z tych przyczyn Sąd skargę uwzględnił i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
/-/J.Ruszyński /-/S.Zapalska /-/J.Małecki