Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 września 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, wniosła skargę na wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Jak wynika przy tym z akt administracyjnych, objęta skargą decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 07 maja 2015 r. (k. [...] i [...] tom [...] akt adm.). Pismem z dnia 25 lipca 2015 r. pełnomocnik spółki oświadczyła, że nie doręczono jej zaskarżonej decyzji w związku z czym wniesiono o przesłanie odpisu tejże decyzji. Odpis zaskarżonej decyzji został następnie doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 sierpnia 2015 r. (k. [...] tom [...] akt adm.). W skardze wskazano przy tym, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnik spółki w dniu 24 sierpnia 2015 r. W kontekście powyższego podniesiono, że tylko podpisane przez stronę względnie jej pełnomocnika potwierdzenie odbioru przesyłki może stanowić dowód skutecznego doręczenia listu, a samo oświadczenie Poczty Polskiej w tym zakresie w postaci duplikatu potwierdzenia odbioru niezawierającego podpisu strony lub jej pełnomocnika nie może skutkować przyjęciem, że przesyłka została skutecznie doręczona. Stwierdzono przy tym, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań i niedopełnienia obowiązków przez Pocztę Polską.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o odrzucenie skargi wywodząc, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Organ wskazał, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 07 maja 2015 r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych duplikatu potwierdzenia odbioru jak też z przesłanego przez Pocztę Polską pisma z dnia 17 lipca 2015 r. stanowiącego odpowiedź na reklamacje związaną z brakiem zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu.
Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W piśmiennictwie wskazuje się, że doręczenie jest wyraźną, władczą, obligatoryjną, formalną i nieodwołalną czynnością procesowo-techniczną właściwego organu administracji publicznej, za pomocą której przekazuje się pisma adresatowi w postępowaniu administracyjnym, w sposób prawem przewidziany, z którą to czynnością prawo wiąże określone skutki prawne [tak: M. Wierzbowski, R. Hauser, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2015, dostępny w bazie danych Legalis – komentarz do art. 39 k.p.a. i powołana tam literatura]. Czynność doręczenia pisma, jest przy tym czynnością materialno-techniczną powodującą skutki prawne poprzez fakty [por.
B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2013, dostępny w bazie danych Legalis – komentarz do art. 39 k.p.a.]. Co istotne w niniejszej sprawie jednym z zasadniczych skutków skutecznego doręczenia jest rozpoczęcie biegu terminów do dokonania niektórych czynności procesowych.
W realiach niniejszej sprawy w świetle stanowisk stron postępowania wyrażonych w skardze i w odpowiedzi na skargę kluczowym jest ustalenie daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazuje, że doręczenie zostało dokonane w dniu 24 sierpnia 2015 r., tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w P. stoi na stanowisku, że objęta skargą decyzja została w sposób skuteczny doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 07 maja 2015 r. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, w ślad za organem administracji publicznej, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 07 maja 2015 r. Jak wynika bowiem z pisma Poczty Polskiej z dnia 17 lipca 2015 r. stanowiącego odpowiedź na wniesioną przez organ reklamacje (k. [...] tom [...] akt adm.) nadana w dniu 05 maja 2015 r. przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona osobiście adwokat E. B. będącej pełnomocnikiem skarżącej spółki.
Co przy tym istotne dla sprawy znajdujący się w aktach administracyjnych duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji (k. [...] tom [...] akt adm.) został opatrzony własnoręcznym podpisem pełnomocnik, na której to adres nadana została przesyłka zawierająca objętą skargą decyzję. W kontekście powyższego należy zauważyć, że stosownie do postanowień art. 152 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 dalej: "O.p.") – odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. W orzecznictwie z kolei podnosi się, że własnoręczny podpis odbierającego pismo potwierdza nie tylko jego odbiór, ale i datę doręczenia [tak: postanowienie NSA z dnia 03 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1033/08; postanowienie NSA z dnia 04 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1814/15; postanowienie NSA z dnia 03 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1033/08 – orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl].
Potwierdzenie odbioru ma przy tym status dokumentu urzędowego, co oznacza, że stwierdza zaistnienie opisanych w nim faktów i korzysta z domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawdą [tak: postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I GSK 16/13 dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Omawiane domniemanie może zostać obalone przeciwdowodem, jednak za niewystarczające w tym zakresie należy uznać samo oświadczenie strony, czy też jej pełnomocnika [por.: wyrok NSA z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1411/12; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09 – orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl].
W świetle znajdującego się w aktach administracyjnych duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji (k. [...] tom [...] akt adm.) opatrzonego własnoręcznym podpisem pełnomocnika skarżącej należy przyjąć, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 07 maja 2015 r., która to data jest istotna z punktu widzenia oceny terminowości wniesienia skargi. Stwierdzić przy tym należy, że w świetle opatrzenia duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji podpisem pełnomocnik, za nieprzekonywujące należy uznać jej wyjaśnienia, zgodnie z którymi to do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji doszło dopiero w dniu 24 sierpnia 2015 r., tj. w dniu doręczenia pełnomocnik skarżącej na jej wniosek odpisu zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie termin na wniesienie skargi – w związku ze skutecznym doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej zaskarżonej decyzji w dniu 07 maja 2015 r. – upływał z dniem 08 czerwca 2015 r. Tymczasem skarga została nadana dopiero w dniu 23 września 2015 r. (k. [...] akt sądowych), a więc z uchybieniem wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 sierpnia 2008 r. na jej wniosek kserokopii objętej skargą decyzji nie wywołuje żadnych skutków prawnych w obliczeniu skuteczności wcześniejszego z doręczeń. Jak wskazano na wstępie niniejszych rozważań doręczenie jest czynnością nieodwołalna oznacza to, ze skuteczne doręczenie pisma wywołuje skutki prawne w tym te w postaci rozpoczęcia biegu terminów na dokonanie czynności procesowych. Wszelkie późniejsze doręczenia pism, w tym odpisu wydanych przez organ decyzji nie mogą modyfikować skutków, jakie prawo wiąże z wcześniejszym z doręczeń.
Odnosząc powyższe do realiów zawisłej przed sadem sprawy należy stwierdzić, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 24 sierpnia 2015 r. odpisu zaskarżonej decyzji nie może skutkować ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym w sprawie zastosowanie musi znaleźć art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym to – Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II. sentencji zostało dokonane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.