Uzasadnienie
Niesporne w niniejszej sprawie winno być to, że skarżąca Spółka kupiła od firmy niemieckiej długopisy z wymiennym wkładem. Kupiła też w kraju katalogi o meblach i materacach.
Cześć długopisów oraz katalogi wydano na targach meblowych i wyposażenia wnętrz do dyspozycji klientów, handlowców i hurtowników.
Niesporne jest też to, że przekazanie długopisów i folderów zostało przez organy podatkowe opodatkowane podatkiem od towarów i usług po przyjęciu za podstawę opodatkowania kosztów zakupu tych towarów.
Rozpoznając skargę kasacyjną Spółki z o.o. A w rok od wyroku z dnia 9 września 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle literalnego brzmienia art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym koszty nabycia towarów, jako nie wymienione w tym przepisie nie mogą stanowić podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że do rozwiązania przez Sąd pozostają dwie kwestie, czyli:
- - czy w drodze wykładni można przyjąć, że wymieniony art. 15 ust. 3 stwarza podstawę do opodatkowania towaru, którego ceny sprzedaży nie ustalono ze względu na jego przeznaczenie, a jeżeli tak, to
- - jak obliczyć podatek od towaru nie posiadającego z uzasadnionych powodów ceny sprzedaży, jeżeli uznać, że koszty jego zakupu nie mogą stanowić "wartość obliczoną według cen sprzedaży stosowanych w obrotach..."?
W rozważaniach tych należy uwzględnić, że w badanym przypadku katalogi i długopisy przeznaczone do darmowego rozprowadzenia w celach informacyjnych uznano za towar reklamowy, podlegający podatkowi VAT i w przypadku pozytywnej odpowiedzi na postawione wyżej pytania może okazać się niewykonalne obliczenie podatku.
Przejmując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Poza niespornymi okolicznościami faktycznymi sprawy wymienionymi na wstępie niniejszego uzasadnienia za niesporne należy również to, że podstawą opodatkowania długopisów i katalogów przyjętą przez organy skarbowe były koszty ich zakupu brutto, a więc uwzględniając naliczony VAT.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania czynności określonych w art. 2 ust. 3 (a więc świadczenia usług, przekazania lub zużycia towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy) jest wartość towarów lub usług obliczona według cen sprzedaży stosowanych w obrotach z głównym odbiorcą, a w przypadku braku odbiorcy - według przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku z dnia przekazania, zamiany lub darowizny umniejszona o kwotę należnego podatku.
W niniejszym przypadku mamy do czynienia z drugim stanem faktycznym wymienionym w art. 15 ust.
- 3. Nie występuje bowiem główny odbiorca, w stosunku do którego ma zastosowanie jako podstawa opodatkowania cena sprzedaży stosowana dla tego odbiorcy.
Punktem odniesienia dla ustalenia podstawy opodatkowania czynności przekazania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy dla nieokreślonych bliżej podmiotów winny być przeciętne ceny stosowane w danej miejscowości lub na danym rynku, a więc stosowane w miejscu, w którym odbywały się targi, na których długopisy i katalogi przekazywano różnym podmiotom.
Muszą to być przeciętne ceny umniejszone o kwoty należnego podatku. Ponieważ organy skarbowe za punkt odniesienia przyjęły cenę nabycia tych towarów z VAT już z tej przyczyny zaskarżone decyzję nie mogą uzyskać akceptacji.
Obowiązkiem organów skarbowych było ustalenie przeciętnych cen stosowanych na danym rynku w dniu przekazania długopisów i katalogów na cele reprezentacji i reklamy. Mają to być ceny netto.
Dopiero takie ustalenie ceny tych towarów pozwoli ustalić prawidłową podstawę opodatkowania.
Obliczenie podatku od wyżej wymienionej podstawy opodatkowania jest możliwe w przypadku długopisów.
Sąd stwierdza, że niewykonalne będzie obliczenie podatku od przekazania na cele informacyjne katalogów uznanych za towar reklamowy.
Skoro podstawą opodatkowania są w niniejszym przypadku przeciętne ceny stosowane w danej miejscowości lub na danym rynku (a nie cena nabycia) z dnia przekazania, to wartość katalogu spełniającego rolę informacyjną (aczkolwiek nabytego za określoną cenę) nie może być ustalana na podstawie przeciętnych cen na danym rynku. Katalog nie jest bowiem nigdy przedmiotem sprzedaży, a więc nie ma porównywalnej ceny.
Mając na uwadze powyższe argumenty należało zaskarżone decyzję uchylić i orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", 200 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/ E.Brychcy /-/ S.Małek /-/ J.Ruszyński uk