Uzasadnienie
Skarżąca P. Z., reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia 5 lutego 2018 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Wnioskiem z dnia 8 marca 2018 r. skarżąca, działając przez pełnomocnika, wystąpiła do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania podniesiono, że brak wstrzymania wykonania spornej decyzji może spowodować utratę dachu nad głową. Z praktycznego punktu widzenia, w przypadku zbycia przez organ egzekucyjny np. w toku licytacji 50% praw do nieruchomości odwrócenie skutków byłoby wręcz niemożliwe. Z powyższego wywiedziono, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.").
Ponadto wskazano, że skarżąca posiada majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz ruchomość w postaci samochodu osobowego oraz 50% prawa własności do domu jednorodzinnego o pow. ok. 300 m2 wraz z działką o pow. 1.080 m2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., o sygn. akt II FZ 585/06 - wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nadto należy zaznaczyć, że podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., o sygn. akt I FZ 332/14).
W świetle poczynionych powyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, nie wykazała, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Złożony przez skarżącą wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. W szczególności Sąd zauważa, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku jedynie lakonicznie stwierdziła, że "brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować utratę dachu nad głową." Następnie wskazała na posiadany przez siebie majątek (samochód osobowy i 50% prawa własności do domu jednorodzinnego o pow. ok. 300 m2 wraz z działką o pow. 1.080 m2), którego wartość, jej zdaniem, odpowiada wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.
Strona skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych kwot, miejsca lokalizacji nieruchomości, czy nawet marki i rocznika auta, czy jego wartości. Tymczasem z udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę wynika, że zaległość podatkowa skarżącej wynosi [...] zł, a odsetki za zwłokę, liczone na dzień 23 lutego 2018 r., wynoszą [...] zł. Ponadto ze znajdującego się w aktach sądowych pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 23 lutego 2018 r. wynika, że skarżąca nie posiada nieruchomości, ani rzeczy ruchomych, które mogłyby być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. Ujawnione rozbieżności, których Sąd nie miał obowiązku wyjaśniać, nie świadczą o transparentności sytuacji majątkowej strony skarżącej. Zestawiając treść pism organów podatkowych z lakonicznymi twierdzeniami zawartymi we wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż w sprawie zachodzi realna możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jej majątku, a w związku z tym brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.