Uzasadnienie
Prezydent Miasta O. W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., ustalił M. R. (dalej jako: "podatnik", "strona" lub "skarżący") wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została odebrana przez podatnika osobiście w dniu [...] sierpnia 2017r.
Pismem z dnia [...] września 2017 r., nadanym listem poleconym w dniu [...] września 2017 r., podatnik reprezentowany przez radcę prawnego wniósł odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzja organu I instancji została doręczona podatnikowi w dniu [...] sierpnia 2017 r., podatnik odebrał ją osobiście. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] września 2017 r., nadanym listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] września 2017 r., wniósł odwołanie od tej decyzji. Organ podatkowy stwierdził, że ostatnim dniem na skuteczne zaskarżenie ww. decyzji był [...] września 2017 r., a zatem odwołanie zostało wniesione po terminie.
W skardze z dnia [...] stycznia 2018 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, M. R. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie powyższego postanowienia SKO w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił rażące naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania już po wydaniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz art. 162 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy z prawidłowej subsumcji stanu faktycznego wynika, że zaistniały obiektywne przesłanki przywrócenia ww. terminu, ponieważ skarżący wykazał, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Pełnomocnik skarżącego uzasadnił zarzuty skargi, na poparcie swojego stanowiska powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę SKO w K. podtrzymało w całości argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego aktu i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 P.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.
Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] 2017 r. została doręczona skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2017 r. W związku z tym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 1 września 2017 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącego dopiero pismem z dnia 18 września 2017 r., nadanym listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w dniu 20 września 2017r., wniósł odwołanie od ww. decyzji. Równocześnie wraz z odwołaniem pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został załatwiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. odmownie. W tym samym dniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawiają się różne koncepcje dotyczące kwestii, kiedy należy wydać postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, tj. czy przed, czy po rozpoznaniu przez organ podatkowy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy odwołanie od decyzji zostało wniesione równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jest uzależnione od uprzedniego uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu. Zauważyć bowiem należy, że postanowienie w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak i postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, są dwoma odrębnymi postanowieniami dotyczącymi odrębnych przesłanek, co wynika wyraźnie z treści art. 162 § 1 i art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "O.p"). Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z treści art. 228 § 1 O.p. wynika zatem, że fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania ma charakter obiektywny i co do zasady wywołuje ściśle określone w Ordynacji podatkowej skutki procesowe, tj. brak możliwości nadania biegu sprawie wywołanej spóźnionym odwołaniem. Podkreślić jednak należy, że w określonych sytuacjach negatywne dla strony postępowania skutki wywołane brakiem dochowania terminu zakreślonego dla dokonania określonej czynności mogą zostać wyeliminowane. Tak dzieje się w przypadku określonym w art. 162 O.p., tzn. w sytuacji gdy strona dopełni określonych w tym przepisie warunków, uchybiony przez nią termin procesowy zostanie przywrócony, a spóźniona czynność wywoła takie same skutki prawne, jak czynność dokonana z zachowaniem terminu.
W ocenie Sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania było przedwczesne, z uwagi na okoliczność, że postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu nie stało się prawomocne. Zauważyć należy, że jednoczesne złożenie przez pełnomocnika skarżącego odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stanowi wprawdzie kwestię wpadkową dla postępowania głównego, jakim jest postępowanie odwoławcze, ale o bardzo doniosłym charakterze. W takiej sytuacji bowiem wynik postępowania wpadkowego w sposób bezpośredni determinował będzie los postępowania odwoławczego (tj. czy zostanie ono wszczęte, czy też nie). Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I FSK 2167/15.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).