Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona skarżąca kwestionuje stanowisko organu odwoławczego w zakresie dwóch dokonanych wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodu. Problematyka wspomnianych kosztów winna być rozpatrywana zgodnie z postanowieniami przepisu art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.
Analiza treści ust. 7 tegoż artykułu 22 prowadzi do wniosku, że wydatki na nabycie środków trwałych nie stanowią kosztów uzyskania przychodu w przeciwieństwie do odpisów amortyzacyjnych od tych środków. Powołany przepis zawiera odesłanie do przepisów odrębnych tj. do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm./, zgodnie z którym rozpatrywać należy kwestie dotyczące m.in. kwalifikacji określonego przedmiotu do środków trwałych.
Z par. 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że za środek trwały uważać należy m.in. kompletne urządzenie, zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania, o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, o wartości przekraczającej ponad 2.000 zł /par. 3 ust. 2/. Nie budzi wątpliwości, że skaner nie stanowi urządzenia zdatnego do wykorzystania bez podłączenia go do komputera /lub, jak uważa skarżący, do kasy fiskalnej/. Nie może więc być uznany za samoistnie działające urządzenie. Słusznie więc organ odwoławczy, powołując się na klasyfikację środków trwałych, uznał skaner za urządzenia peryferyjne komputera, wobec czego skoro środkiem trwałym jest komputer, skaner podłączony do niego stanowi uzupełnienie jego wyposażenia tak jak np. drukarka, powiększając wartość tegoż komputera, co z kolei wpływa na wysokość odpisu amortyzacyjnego.
Zauważyć jednak należy, że skoro podatnik stojąc na stanowisku, że wydatek na skaner stanowi koszt uzyskania przychodu, nie dokonał wpisu tego urządzenia do ewidencji środków trwałych jako podwyższającego wartość komputera i tym samym nie korzystał z podwyższonych odpisów amortyzacyjnych, organ podatkowy korygując z urzędu to stanowisko podatnika winien także z urzędu wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpatrywania sprawy możliwość ustalenia - po umożliwieniu skarżącemu dokonania stosownego wpisu w ewidencji środków trwałych - prawidłowej wysokości wspomnianych odpisów i prawidłowego określenia wysokości kosztów uzyskania przychodu.
Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu podatkowego w sprawie uznania za koszt uzyskania przychodu dokonanego przez skarżącego w 1996 r. odpisu na fundusz świadczeń pracowniczych, który został zrealizowany tj. wpłacony w lutym 1997 r. W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika, z wyjątkiem odpisów i wpłat na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy. Do tych ostatnich zaliczyć należy zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, który uregulowany jest ustawą z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych /Dz.U. nr 43 poz. 162 ze zm.}. W tej sytuacji rozważyć należy, czy w świetle ww. art. 23 ust. 1 pkt. 7 możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpisu na ten cel, zaewidencjonowanego przez podatnika, która jednak została przez niego wpłacona w następnym roku podatkowym.
Wykładnia językowa tegoż przepisu pozwala przyjąć, że ustawodawca wyodrębniając "odpisy" i "wpłaty" rozróżniał jedne od drugich, ponieważ w przeciwnym wypadku nie znajdowałoby uzasadnienia użycie obu tych słów, skoro wystarczyłoby ograniczenie możliwości zaliczenia jedynie "wydatku" do kosztów uzyskania przychodu z pominięciem "odpisu", który istotnie stanowi czynność materialno-techniczną.
Powołanie w omawianym przepisie równorzędnie i bez żadnych zastrzeżeń "odpisu" i "wpłaty" uznać należy za zamierzone i w efekcie zrównujące w skutkach podatkowych nie tylko wpłatę środków na konto utworzonego funduszu, ale już księgowe wyodrębnienie wysokości kwoty przeznaczonej na ten cel, jak sądzić należy, o ile zostanie ona w przyszłości wpłacona przez podatnika, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Pogląd ten znajduje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale z dnia 20 kwietnia 1998 r. FPS 4/98. Gdyby bowiem przyjąć punkt widzenia, jaki w tej kwestii reprezentuje organ podatkowy, dokonane w 1997 r. wpłaty na fundusz socjalny dotyczyłby roku minionego i roku bieżącego, wobec czego ich wysokość była wyższa od możliwej do odpisu i wpłaty w danym roku i za tenże rok.
Z tych względów uznać należy że zaskarżona decyzja w wyżej wskazanym zakresie nie odpowiada prawu, w związku z czym na podstawie art. 22 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.