Uzasadnienie
Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na wskazany w sentencji wynik kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w przedmiocie rzetelności podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2011 r. do listopada 2012 r. W skardze podniesiono m.in., że w wyniku kontroli de facto nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w postępowaniu spółki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że wynik kontroli wydano na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.), który nakłada na organ kontroli skarbowej obowiązek zakończenia postępowania kontrolnego wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości w zakresie innym niż wymieniony w pkt 1 tego artykułu, w szczególności w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym, albo gdy nieprawidłowości nie stwierdzono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zagadnienie, czy wynik kontroli podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniach z dnia 6 września 2016 r., II FSK 1641/16, z dnia 16 kwietnia 2018 r., II FSK 876/18, czy z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 2290/19.
W ostatnich ze wskazanych orzeczeń NSA wskazał, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...). Przedmiotem skargi mogą być zatem akty lub czynności, które: nie są decyzjami lub postanowieniami wydanymi w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym; mają charakter publicznoprawny; są skierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczą jego uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, mają charakter władczy.
W orzecznictwie poświęconym problematyce kognicji sądu administracyjnego w odniesieniu do wyniku kontroli sądy, opierając się na stanowiskach wyrażonych w uchwałach NSA z dnia 7 grudnia 1998 r., FPS 18/98 i z dnia 4 grudnia 2000 r., FPS 13/00, konsekwentnie prezentują pogląd, zgodnie z którym zaskarżanie wyniku kontroli jest możliwe wyjątkowo, wyłącznie wówczas, gdy akt ten nakłada na kontrolowanego określone obowiązki. Jeżeli zatem wynik kontroli wskazuje jedynie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikającego z przepisu prawa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FSK 1714/04; postanowienie NSA dnia z 23 września 2010 r., II FSK 1482/10; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., II GSK 202/05; postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2011 r., II FSK 368/11; postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II GSK 265/07; postanowienie NSA z dnia 16 września 2009 r., II GSK 1064/08; postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., II FSK 139/13). W konsekwencji decydujące dla możliwości poddania wyniku kontroli kognicji sądu administracyjnego jest ustalenie, czy stanowi on dla kontrolowanego źródło obowiązku wynikającego z przepisu prawa.
W zaskarżonym wyniku kontroli, jak zasadnie zaznaczył organ w odpowiedzi na skargę, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] we wskazaniach dotyczących usunięcia nieprawidłowości zalecił jedynie przeanalizowanie istniejących procedur i wprowadzenie kolejnych obostrzeń w celu uniknięcia uczestnictwa w przestępstwie mającym na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług.
Powyższe wskazanie nie kreuje obowiązków wynikających z przepisów prawa, do których strona w zakreślonym terminie musiałaby się dostosować.
Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że sporny wynik kontroli kształtuje sytuację prawną kontrolowanego. Wynik kontroli wydany w rozpatrywanej sprawie nie wywołuje konkretnych i wynikających bezpośrednio z jego treści skutków w obrębie praw i obowiązków strony. W świetle powyższego przyjąć należało, że przedmiotowy wynik kontroli nie spełnia ustanowionego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kryterium aktu lub czynności dotyczących uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a