Uzasadnienie
"[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "spółka") wniosła w toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] postępowania w sprawie wymierzenia tej spółce kary pieniężnej, na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zmianami), za urządzanie gier na automacie o nazwie "[...]" nr [...] poza kasynem gry, o zawieszenie tego postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego (sygn. akt II GSK 686/13) czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są zgodne z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji uznając, że pytanie prawne nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego.
W zażaleniu spółka powyższemu postanowieniu zarzuciła:
- - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zmianami), dalej: "O.p.", polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne, uzasadniające zawieszenie postępowania;
- - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 w związku z art. 125 O.p., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji podjęcie rozstrzygnięcia sprzecznego z zasadami ekonomiki procesowej;
Na etapie postępowania zażaleniowego Dyrektor Izby Celnej w [...] powziął informację, że postępowanie, którego zawieszenia spółka się domagała, zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] wymierzeniem spółce kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 O.p., mając powyższe na względzie, umorzył postępowanie zażaleniowe spółki, jako bezprzedmiotowe. Uznał, że skoro postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało już zakończone i skoro nie ma przedmiotu zawieszenia, przeto postępowanie zażaleniowe winno zostać umorzone.
W skardze spółka zażądała uchylenia powyższego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia od organu celnego na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na przebieg sprawy, tj. art. 208 § 1 O.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie,
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na przebieg sprawy, tj. art. 217 § 2 O.p., poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia postanowienia,
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na przebieg sprawy, tj. art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie zawieszenie postępowania.
Dyrektor Izby Celnej w [...], odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, a zarzuty skargi ocenia, za chybione wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Spółka pismem procesowym z dnia [...] października 2015 r. cofnęła skargę (k. [...] akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Cofnięcie skargi nastąpiło ze skutkiem prawnym.
Rozporządzenie skargą (poprzez jej cofnięcie) nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Ponadto w sprawie brak jest bezwzględnych przesłanek procesowych - zdarzeń, które istniały przed wszczęciem postępowania przed sądem, stanowiących o odrzuceniu skargi.
Dlatego sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy oraz art. 232 § 1 pkt 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.