Uzasadnienie
Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą zaskarżono postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. o wykreśleniu podatnika J. G. z rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważa, że postanowienie odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienie ma charakter formalny i oparte jest o badanie przeszkód formalnych uruchomienia tego trybu. Odmowa uruchomienia trybu nadzwyczajnego, jakim jest stwierdzenie nieważności postanowienia ma postać postanowienia o odmowie wszczęcia zgodnie z art. 249 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "O.p.").
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej co do zasady jest organem odwoławczym (organem drugiej instancji) i od wydanych przez niego postanowień i decyzji, jako mających charakter ostatecznych, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Jednakże w przedmiotowej sprawie sytuacja jest inna, bowiem Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygał w sprawie jako organ pierwszej instancji.
Z treści art. 248 § 2 w zw. z art. 219 O.p. wynika, że właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest organ wyższego stopnia. Z kolei zgodnie z art. 13 § 3 Ordynacji podatkowej organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. W przedmiotowej sprawie organem wyższego stopnia jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest również w myśl art. 13 § 1 pkt 2 lit. c organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wydane przez siebie w pierwszej instancji. Oznacza to, że skarżącemu, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego przysługiwało zażalenie.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co nie oznacza jednakże, że skarga taka była faktycznie dopuszczalna. Mieć bowiem należy na względzie, że zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono postanowienie wydane w pierwszej instancji, skargę należało uznać za przedwczesną, a w związku z tym niedopuszczalną.
Prawidłowo zatem, Skarżący powinien najpierw wnieść zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej a dopiero potem, od postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w drugiej instancji, przysługiwać mu będzie skarga do sądu administracyjnego.
Jednocześnie, w nawiązaniu do wadliwego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, dostrzec należało art. 214 Ordynacji podatkowej (stosowany na mocy art. 219 tej ustawy odpowiednio do postanowień), zgodnie z którym, nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia.
Dlatego też, jeżeli Skarżący wniesie zażalenie od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydanego w pierwszej instancji, oceniając terminowość jego wniesienia, organ powinien uwzględnić zasadę wynikająca z art. 214 Ordynacji podatkowej.
W sprawie przysługiwało stronie zażalenie, a zatem skarga była niedopuszczalna i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga uległa odrzuceniu jako niedopuszczalna.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy.