Uzasadnienie
W dniu [...] na wniosek Spółki "A" organy celne w K., na podstawie dokumentu nr 088497, dokonały czasowej odprawy towaru w przywozie. Procedurą odprawy warunkowej objęty został zestaw maszyn i urządzeń do wytwarzania papieru toaletowego składający się z maszyny do przewijania papieru, maszyny do pakowania, części zamiennych i różnych materiałów do próbnego rozruchu o łącznej wartości [...] (wówczas przed denominacją [...]). Termin zwrotu towaru poza polski obszar celny wyznaczono na dzień 15 maja 1993r.
W związku z tym, że przedmiotowy towar nie został wywieziony we wskazanym przez organy celne terminie, Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] nr [...], stwierdził, że opisana powyżej odprawa celna czasowa stała się odprawą ostateczną i wymierzył od wartości celnej towaru należności celne w kwocie [...] (wówczas przed denominacją [...]) i opłaty manipulacyjne dodatkowe w wysokości [...] (wówczas przed denominacją [...]). Zdaniem organu celnego wspomniana decyzja została doręczona stronie [...] tymczasem w aktach sprawy brak jest dowodu jej doręczenia.
Następnie w dniu [...] Dyrektor Urzędu Celnego, na podstawie art. 123 k.p.a., art. 4 i art. 76 ust. 2 ustawy - Prawo celne, wydał postanowienie nr [...] na mocy którego zajął w celu zabezpieczenia należności celnych, do czasu ich uiszczenia, towar w postaci maszyn do produkcji papieru toaletowego o wartości [...] (przed denominacją), będące przedmiotem wcześniejszej odprawy celnej czasowej. W treści tego postanowienia organ celny pouczył stronę, że nie przysługuje jej zażalenie. W aktach sprawy brak jest potwierdzenia doręczenia tego postanowienia, a organ celny twierdzi, że zostało ono doręczone stronie w dniu 2 września 1993r.
Pismem z dnia [...] Spółka "A" złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia nr [...] twierdząc, że organ nie miał podstaw, aby wymierzać należności celne w decyzji z dnia [...] i konsekwentnie nie było podstaw do dokonania zajęcia maszyn do produkcji papieru toaletowego na poczet zabezpieczenia należności celnych. Ponadto strona podniosła, iż postanowienie z dnia [...] podlegało uchyleniu z urzędu, ponieważ postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte przed upływem miesiąca od dokonania zabezpieczenia.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] nr [...] wydanego przez Dyrektora Urzędu Celnego. W uzasadnieniu decyzji organ celny podniósł, że zajęcie towaru w celu zabezpieczenia należności celnych mogło nastąpić, według art. 76 ust. 2 Prawa celnego, przed terminem ich płatności i do czasu ich uiszczenia, jeśli istniała obawa, że należności te nie zostaną uregulowane w terminie lub nie zostaną uiszczone w ogóle. Zasadność wydania postanowienia o zajęciu towaru na zabezpieczenie ma potwierdzać, zdaniem organu, fakt wydania w dniu [...] przez Dyrektora Urzędu Celnego decyzji, nr [...], utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].
Nadto organ celny wskazał, że postanowienie z dnia [...] nie podlegało uchyleniu z urzędu na skutek nie wszczęcia w określonym terminie postępowania egzekucyjnego, albowiem dokonane na podstawie art. 76 ust. 2 Prawa celnego zabezpieczenie jest innym rodzajem zabezpieczenia, niż to, o którym mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dlatego nie stosuje się trybu przewidzianego w tej ustawie.
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że skoro na postanowienie w sprawie zabezpieczenia towaru w niniejszej sprawie nie służyło zażalenie to konsekwentnie nie może on rozpatrywać wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia na podstawie art. 247 i następne Ordynacji podatkowej. W ocenie organu celnego zachodzi bowiem bezprzedmiotowość postępowania, gdyż brak jest podstawy prawnej do podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że z uwagi na niezaskarżalność przedmiotowego postanowienia z dnia [...] nie można stwierdzić jego nieważności w oparciu o wspomniane przepisy Ordynacji podatkowej.
Pismem z dnia [...] Spółka "A" złożyła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że ani decyzja z dnia [...] ani postanowienie z dnia [...] o tych samych numerach [...] wydane przez Dyrektora Urzędu Celnego nigdy nie zostały jej doręczone. Zdaniem strony postanowienie o zajęciu na zabezpieczenie należności celnych nie zawiera jednoznacznej identyfikacji towaru jako przedmiotu zabezpieczenia, a w uzasadnieniu nie wskazano powodów potwierdzających obawy co do nieuregulowania należności celnych przez Spółkę. Ponadto organy celne nie zajęły stanowiska w przedmiocie, zgłoszonego w piśmie z dnia [...] wniosku strony o uchylenie zabezpieczenia w zamian za złożenie kaucji w gotówce.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji powtórzył te same argumenty, które legły u postaw wydania wcześniejszej decyzji.
Pismem z dnia [...] Spółka "A" wniosła skargę do sądu administracyjnego, zarzucając organom celnym naruszenie w toku postępowania art. 109 i 107 k.p.a., postanowienia polsko - niemieckiego porozumienia w sprawie ochrony inwestycji z dnia 9 listopada 1989r. i art. 159 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] oraz postanowienia z dnia [...]. Dyrektora Urzędu Celnego, nr [...], jako wydane z naruszeniem prawa i nieskuteczne. Naruszenie przepisów prawa polega na braku doręczenia i dostatecznego uzasadnienia postanowienia z dnia 18 sierpnia 1993r. o zajęciu towaru na zabezpieczenie oraz wydaniu tego postanowienia jako skutkującego ograniczeniem prawa własności bez zapewnienia danej stronie możliwości skorzystania z odpowiedniego środka prawnego.
Formułując zarzuty skarżąca odniosła się głównie do postanowienia z dnia [...] nr [...]. I tak podała, że postanowienie, na mocy którego Dyrektor Urzędu Celnego dokonał zajęcia towaru w celu zabezpieczenia należności celnych, do czasu ich uiszczenia, nigdy nie zostało Spółce doręczone. O istnieniu tego orzeczenia dowiedział się pełnomocnik Spółki podczas zapoznawania z aktami przedmiotowej sprawy w dniu [...] i wówczas kopia postanowienia została mu wydana. Tym samym Spółka ponownie zaprzeczyła, aby w dniu [...] jak twierdzi organ celny, miało miejsce doręczenie jej tego postanowienia. Skoro postanowienie nie zostało stronie skutecznie doręczone nie może wywoływać żadnych skutków prawnych. Wątpliwości skarżącej budzi także uzasadnienie przedmiotowego postanowienia, które nie zawiera w jej ocenie podstawy prawnej i wszystkich okoliczności, które miały wpływ na podejmowane rozstrzygnięcie, a w szczególności nie wykazano, że ze strony Spółki istnieje niebezpieczeństwo niezapłacenia w terminie bądź w ogóle długu celnego.
Zdaniem skarżącej zajęty w celu zabezpieczenia towar nie był już towarem celnym i z tego powodu nie mógł być przedmiotem opisanego postanowienia, które na podstawie art. 159 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winno być uchylone z urzędu, albowiem nie zostało wykonane we wskazanym w tym przepisie terminie. Ponadto skarżąca podała, że organy celne pozostawiły bez rozpoznania jej wniosek, z dnia [...] o uchylenie zabezpieczenia w zamian za złożenie zabezpieczenia w formie gotówki do depozytu lub poprzez przekazanie gwarancji bankowej. Zdaniem skarżącej Spółki postanowienie z dnia [...] nr [...] narusza także porozumienia międzynarodowe.
Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Jednocześnie przepis art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W grę wchodzi zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś słuszności.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd nie mógł nie odnieść się do przedmiotu postępowania o stwierdzenie nieważności, czyli do postanowienia z dnia [...] nr [...]. Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) - określany dalej skrótem k.p.a. - organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Doręczenie stanowi, więc czynność materialno-techniczną administracji wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. Pokwitowanie stwarza domniemanie doręczenia. Z braku pokwitowania doręczenia określonego pisma nie można domniemywać jego doręczenia.
Organ ma obowiązek stosowania przepisów k.p.a., dających ochronę interesom strony, która nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 1989r., IV SA 455/89 - niepubl.). Nie może odnieść prawnego skutku doręczenie, jeżeli brak jest pokwitowania odbioru.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca konsekwentnie zaprzecza, aby w dniu [...] jak twierdzi organ celny, otrzymała postanowienie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia towaru na zabezpieczenie. Jednocześnie w aktach brak jest potwierdzenia doręczenia Spółce tego postanowienia. Już z tego powodu działalność organów celnych budzi poważne wątpliwości w zakresie zgodności z przepisami procesowymi.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami jest, czy możliwe jest stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] nr [...] wydanego przez Dyrektora Izby Celnej oraz czy powyższe orzeczenie organu celnego istnieje w obrocie prawnym z uwagi na jego nie doręczenie.
Zgodnie z art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), mającego zastosowanie w postępowaniu celnym na podstawie art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity - Dz. U. z 2001r., nr 75, poz. 802 ze zm.) Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:
- 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2) została wydana bez podstawy prawnej,
- 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa,
- 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 5) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
- 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa,
- 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
Zgodnie z poglądami doktryny powyższy przepis stosuje się również, poprzez art. 219 cyt. powyżej Ordynacji podatkowej, do ostatecznych postanowień. Nie ulega wątpliwości, że poza wyjątkami wymienionymi w art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej, nie można jednak stwierdzić nieważności postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Z takiego właśnie założenia wyszedł Dyrektor Izby Celnej który decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 18 sierpnia 1993r. jako niezaskarżalnego.
Sporne postanowienie z dnia [...] nr [...] wydane przez Dyrektora Urzędu Celnego, dotyczy zajęcia towaru w celu zabezpieczenia należności celnych, do czasu ich uiszczenia. Zostało ono wydane na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 9, poz. 26 ze zm.), który w obowiązującym wówczas brzmieniu stanowił w § 1 w toku postępowania organ administracji państwowej wydaje postanowienia, a w § 2 postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Kolejne przepisy składające się na podstawę prawną przedmiotowego postanowienia to art. 4 i 76 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 28 grudnia 1989r. - Prawo celne (Dz. U. nr 75, poz. 445 ze zm.). Zgodnie z art. 76 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy towar celny może być przez organy celne zatrzymany lub zajęty w celu zabezpieczenia należności celnych do czasu ich uiszczenia. Zatrzymanie lub zajęcie towaru celnego może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami lub przywilejami.
Przytoczenia wymaga również treść art. 1 ust. 2 cytowanej wcześniej ustawy Prawo celne: w postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Organ celny nie wykazał na jakiej postawie w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stąd też niezasadne jest twierdzenie organów celnych, że dokonane na podstawie art. 76 ust. 2 Prawa celnego zabezpieczenie jest innym rodzajem zabezpieczenia, niż to, o którym mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dlatego nie stosuje się trybu przewidzianego w tej ustawie.
Zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 1 ust. 2 ustawy - Prawo celne w rozpatrywanej winien zostać zastosowany art. 158 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. z 1991r., nr 36, poz. 161 ze zm.), który w § 2 stanowi, że postanowienie o zabezpieczeniu doręcza się zobowiązanemu równocześnie z wykonaniem czynności zabezpieczających, a w § 3 na postanowienie o zabezpieczeniu służy w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia prawo zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego, a na postanowienie tego organu, uznające zarzuty za nieuzasadnione, prawo wniesienia zażalenia. Przepisy art. 33 i 34 stosuje się odpowiednio.
W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że postanowienie z dnia 18 sierpnia 1993r. winno być doręczone, nie należy do kategorii postanowień ostatecznych i jest ono zaskarżalne. Zatem skarżąca Spółka w treści tego postanowienia została błędnie pouczona przez organ celny o braku możliwości jego zaskarżenia.
Zgodnie z art. 73 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) każda ze stron ma prawo zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa. W konsekwencji jedną z podstawowych zasad, wyrażoną w art. 127 k.p.a., jest zasada dwuinstancyjności, której istota polega na tym, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu.
W postępowaniu celnym organ dokonując zajęcia majątku lub też towaru celnego wydaje jednocześnie postanowienie o zabezpieczeniu. Z uwagi na brak regulacji w tym zakresie w ustawie - Prawo celne, w świetle zacytowanego wcześniej art. 1 ust. 2 tej ustawy, stosuje się do tego zagadnienia przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do art. 158 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie o zabezpieczeniu doręcza zobowiązanemu organ egzekucyjny, którym w tym przypadku jest urząd celny, równocześnie z wykonaniem czynności zabezpieczających. Od dnia doręczenia postanowienia, na podstawie art. 158 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stronie służy prawo zgłoszenia zarzutów do urzędu celnego. W sprawie zarzutów organ egzekucyjny rozstrzyga w formie postanowienia i w przypadku, gdy uzna te zarzuty za niezasadne, strona może wnieść zażalenie na to postanowienie organu celnego. Głównie stosowanym sposobem zabezpieczenia jest zajęcie towaru celnego.
W przedmiotowej sprawie Spółka "A" nie miała możliwości zapoznać się z treścią analizowanego postanowienia, albowiem nie zostało jej ono doręczone. W przypadku jednak otrzymania tego postanowienia strona nie wyczerpałaby toku instancji, bez własnej winy, lecz na skutek nieprawidłowego pouczenia o braku możliwości zaskarżenia postanowienia Dyrektora Urzędu Celnego. W myśl art. 112 k.p.a., znajdującego odpowiednie zastosowanie do postanowień na podstawie art. 126 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Nieprawidłowe pouczenie zawarte w treści postanowienia z dnia 18 sierpnia 1993r., nie może rodzić dla strony negatywnych konsekwencji (art. 112 k.p.a.). Istnieje także kwestia czy przedmiotowe postanowienie istnieje w obrocie prawnym, skoro nie zostało doręczone stronie. Brak dowodu doręczenia postanowienia nr [...], z dnia [...] wydanego przez Dyrektora Urzędu Celnego, w przedmiocie zajęcia towaru w celu zabezpieczenia, prowadzi do wniosku, iż orzeczenia to nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego i nie może wywoływać skutków prawnych.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności analizowanego powyżej postanowienia. Organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na przesłance bezprzedmiotowości postępowania, błędnie jak wskazał Sąd, zaliczając to postanowienie do niezaskarżalnych. Organy celne nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości czy i kiedy zostało doręczone przedmiotowe postanowienie z dnia 18 sierpnia 1993r. Zakładając jednak możliwość, że zostało ono doręczone to z uwagi na błędne pouczenie w przedmiocie jego zaskarżenia winno być w ramach kontroli instancyjnej zweryfikowane. Przyjęta zatem droga umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia jest w ocenie Sądu niesłuszna.
Sąd nie podzielił zatem stanowiska organów obu instancji co do bezprzedmiotowości postępowania. Nie sposób nie zauważyć, że organy w trakcie prowadzonego postępowania nie zbadały gruntownie czy przedmiotowe postanowienie jest niezaskarżalne. W takiej sytuacji wyciągnięcie wniosku o bezprzedmiotowości postępowania okazało się niezasadne. Każdorazowo w przypadku powstania kwestii stwierdzenia przez organ administracyjny, że w konkretnej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania konieczna jest rozwaga, bowiem brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym. Dopiero wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony. W razie przyjęcia po przeprowadzeniu postępowania oceny o bezzasadności wniosku, powinna być wydana decyzja o jego nieuwzględnieniu /por. M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe i egzekucyjne, C.H. Beck, 1998r., str.128-130, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1992r., sygn. akt SA 1289/91, opublikowany w ONSA z 1992r., nr 1, poz. 17/.
W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w tym kształcie nie poddaje się kontroli sądowej. Z uwagi bowiem na wskazane wyżej uchybienia, Sąd nie jest w stanie ocenić legalności tej decyzji. Już chociażby z tego względu należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepisy procesowe, w szczególności art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 121 ustawy - Ordynacja podatkowa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów skargi z uwagi na ich drugoplanowy charakter w stosunku do opisanych wcześniej uchybień. Sąd nie jest także uprawniony do uchylenia postanowienia z dnia 18 sierpnia 1993r., wydanego przez Dyrektora Urzędu Celnego w przedmiocie zajęcia towaru w celu zabezpieczenia, mimo ujawnionych przez Sąd wad, albowiem jest to niedopuszczalne.
W ocenie Sądu opisane powyżej uchybienia organów celnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy prowadzą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego uznając, iż decyzja organu II instancji nie odpowiada prawu, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach i o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie przepisów art. 200 cyt. i art. 152 powyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/M. Bejgerowska /-/B. Koś /-/M. Kwiecińska
T.M.d