Uzasadnienie
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego pismem z dnia 06 listopada 2015 r., wniosła do tutejszego sądu skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Na skutek rozpoznania skargi wyrokiem tutejszego sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r., I SA/Po 2334/15 oddalono ją. Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r., pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku. Następnie złożono sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 września 2016 r., I SA/Po 2334/15 oddalono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie referendarza sądowego utrzymano w mocy postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 01 grudnia 2016 r., I SA/Po 2334/15, którego odpis doręczono pełnomocnikowi skarżącej dnia 06 grudnia 2016 r. (k. [...] akt sądowych).
Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 12 grudnia 2016 r., wniósł zażalenie na wskazane ostatnio postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Drugi ze wskazanych przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do postępowania wywołanego zażaleniem skarżącej na postanowienie tutejszego sądu z dnia 01 grudnia 2016 r., I SA/Po 2334/15 – obliguje sąd do odrzucenia rozpoznawanego zażalenia.
Z uwagi na postanowienia art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego [tak: postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., II FZ 196/11, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl].
Należy przy tym zauważyć, że stosownie do postanowień art. 260 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu [tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis]. Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658).
Zaznaczyć również należy, że przepis art. 260 p.p.s.a., przed dniem wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 01 grudnia 2016 r., I SA/Po 2334/15 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 22 września 2016 r., I SA/Po 2334/15 – oddalające wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe rozpoznawane zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.