Uzasadnienie
Skarżący [...], pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję. W skardze wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem prowadzenie egzekucji pozbawi go środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, iż strona w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej.
W niniejszym przypadku skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i lakonicznego wskazania, że prowadzenie egzekucji pozbawi go środków do życia. Tym samym nie uprawdopodobnił żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji.
Strona skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie przedstawiła też żadnych argumentów wskazujących na zasadność wniosku. Tymczasem podkreślenia wymaga fakt, że w sprawie udzielenia stronie ochrony tymczasowej Sąd administracyjny nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na tym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu.
W tym stanie rzeczy Sąd nie uwzględnił wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., jak w sentencji.