Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nr [...] (k. [...] akt administracyjnych) odmówił Narodowemu Bankowi Polskiemu Oddział Okręgowy w P. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń i luty 2002 r.
Uzasadniając decyzję przywołano treść art. 79 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie, z którym jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w P. pismem z dnia [...] lutego 2002 r. złożył deklarację korygującą w sprawie podatku od nieruchomości za 2002 r. równocześnie zwracając się z prośbą o zwrot dokonanej nadpłaty za miesiąc styczeń i luty tego roku w kwocie [...] zł. Organ odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości z uwagi na brak podstaw do takiego stwierdzenia. Podatnik wskazał, ze prowadzona przez niego działalność nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) i dlatego nie powinien zostać obciążony stawkami podatku od nieruchomości związanymi z zarobkową działalnością gospodarczą, rozumianą jako zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie, eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
Organ wskazał, że NBP udzielając kredytu refinansowego bankom, przyjmując od banków weksle do dyskonta i redyskonta, udzielając kredytów w walutach obcym bankom krajowym, emitując i sprzedając papiery wartościowe, sprzedając i kupując papiery wartościowe w operacjach otwartego rynku, organizując obrót papierami wartościowymi i obracając wartościami dewizowymi prowadzi szereg czynności o takim charakterze. Wysokość prowizji i opłat stosowanych przez NBP z tytułu tych czynności określa Zarząd NBP na podstawie art. 17 ust. 4 pkt 7 ustawy o Narodowym Banku polskim, nie ulega więc wątpliwości, że jest to działalność zarobkowa.
Od decyzji organu pierwszej instancji złożono odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.
Samorządowego Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę zakres zadań NBP, nie ulega wątpliwości, że bank prowadzi działalność w sposób zorganizowany i ciągły. Przedmiotem sporu jest zarobkowy charakter prowadzonej działalności. Organ zauważył, że jednym z wyznaczników wskazujących na zarobkowy charakter działalności jest fakt iż NBP jako państwowa osoba prawna jest organem samofinansującym. Zgodnie z art. 68 i 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o NBP (Dz.U. Nr 140, poz. 938 ze zm.) Prezes NBP składa Radzie Ministrów roczne sprawozdanie finansowe, na które składają się bilans, rachunek zysków i strat oraz informacja dodatkowa. Wskazano, że zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy o NBP Narodowy Bank Polski nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa w zakresie zawierania i realizacji umów kredytowych oraz obsługi zadłużenia zagranicznego państwa. W opinii organu zarobkowy charakter działalności banku potwierdza art. 65 ust. 1 ustawy o NBP, zgodnie z którym bank ma prawo tworzyć fundusz premiowy z odpisów z rocznego zysku.
Zauważono, że choć osiąganie zysku nie stanowi głównego celu działalności NBP, to bank ten prowadzi działalność generującą zysk. W odniesieniu do zawartego w odwołaniu argumentu, iż NBP na równi z jednostkami budżetowymi korzysta ze zwolnieni od podatków oraz opłat sądowych i skarbowych, organ zauważył, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienia od podatku od nieruchomości zostały wyliczone w art. 7, jednak przepis ten nie wprowadza zwolnień na rzecz jednostek budżetowych, a zatem NBP jest obowiązany przedmiotowy podatek uiścić.
Na decyzję organu odwoławczego wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę- organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje
Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)
W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie swoje tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art.134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności - sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy podatkowe, a związanych z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w konkretnej i zaskarżonej sprawie podatkowej z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
Podstawą orzekania o zgodności z prawem zaskarżonych decyzji podatkowych jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie też z postanowieniami art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- przed sądem administracyjnym uzupełniające postępowanie dowodowe ograniczone zostało do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Przeprowadzanie postępowania dowodowego przed sądem, z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Cytowany powyżej przepis nie daje zatem wystarczających podstaw prawnych do dopuszczenia w postępowaniu sądowym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego co do interpretacji obowiązującego prawa podatkowego (por. np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarza, Warszawa 2004, s. 164 i n. oraz nadal aktualną w tej materii tezę wyroku składu 7 sędziów NSA z dnia 25 września 2000 r., sygn. akt FSA 1/00, ONSA 2001, Nr 1, poz.
1) Z tych względów, wobec braku podstaw prawnych, w postępowaniu dowodowym nie można było w postępowaniu sądowym dopuścić dowodu z opinii prawnej prof. R. Mastalskiego i wydanej bez podstawy prawnej opinii Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru Ministerstwa Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r., a złożonych na rozprawie przez pełnomocników strony. Zgodnie z art. 14 §4 Ordynacji podatkowej - Minister właściwy do spraw finansów publicznych nie dokonuje interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatników.
Odnośnie zasadniczego sporu prawnego między stronami, a dotyczącego tego czy skarżący Narodowy Bank Polski w miesiącu styczniu-lutym 2002 r. prowadził działalność gospodarczą i w związku z tym miał obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości według stawek określonych w art. 5 ust.1 pkt.2 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) - skład sądzący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całej rozciągłości uznaje za uzasadnione i przyjmuje za swoje - stanowiska wyrażone w tej kwestii w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt. SA/Rz 2363/00 "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2004, nr 3, poz. 67 oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 08 stycznia 2003 r., sygn. akt III RN 134/02. Obydwa te wyroki wraz z uzasadnieniem są znane stronie skarżącej.
Dodatkowo skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, iż zarówno w doktrynie prawa (por. np. R.Mastalski, Interpretacja prawa podatkowego, Wrocław 1989, s. 94 i n.;
M. Zieliński, Wykładnia Prawa, Warszawa 2002, s.132 i n) oraz w orzecznictwie sądowym wielokrotnie już wyjaśniano, iż gdy w danym tekście prawnym brakuje legalnej definicji określonego zwrotu (w niniejszej sprawie w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych z 09 stycznia 1991 r. nie zdefiniowano określenia "działalność gospodarcza"), to w takich sytuacjach należy ów zwrot wyjaśniać poprzez rozumienie tego terminu na gruncie potocznego języka etnicznego. W języku polskim - działalność gospodarczą jest kojarzona powszechnie z tymi jednostkami organizacyjnymi, które z tytułu swojej działalności osiągają dodatnią nadwyżkę nad kosztami swojej działalności, czyli osiągają zysk. Także w naukach finansowych - kategoria zysku jest kojarzona tylko i wyłącznie z działalnością gospodarczą, zysk odzwierciedla wynik działalności gospodarczej jednostki w całym profilu jej działalności oraz uwzględnia straty lub zyski spowodowane wypadkami losowymi (Leksykon finansów, pod. red.
J. Głuchowskiego, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2001, s. 367). Zgodnie z postanowieniami art. 58 i rozdziału 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. Nr 140, poz. 938 z późn. zm.) skarżący bank (który nie jest ani urzędem, ani klasycznym przedsiębiorcą ani też bankiem operacyjnym) winien prowadzić swą gospodarkę finansową polegającą na gromadzeniu i rozdysponowywaniu środków pieniężnych w związku z realizowanymi celami i zadaniami w ten sposób, by osiągać zysk (niedopuszczalne jest ogłoszenie upadłości NBP) Osiągany przez bank centralny zysk jest w części odprowadzany do budżetu państwa w formie parapodatkowej (tzw. wpłat z zysku NBP), a w pozostałej części służy dla tworzenia funduszy własnych.
Według "Raportu Rocznego 2002" Narodowego Banku Polskiego, Warszawa wrzesień 2003, s. 132: "W 2002 r. zysk Narodowego Banku Polskiego zamknął się kwotą [...] tys. zł, wyższą o [...] tys. zł od wielkości zrealizowanej w poprzednim okresie sprawozdawczym. Po zatwierdzeniu Rocznego sprawozdania finansowego NBP za 2002 r. przez Radę Ministrów wyżej wymieniona kwota wyniku finansowego NBP zostanie podzielona na odpisy na fundusze NBP (rezerwowy i premiowy) oraz na wpłatę do budżetu państwa. Przy kształtowaniu się wyniku finansowego NBP na poziomie [...] tys. zł odpisy na fundusze NBP wyniosą [...] tys. zł, a wpłata z zysku do budżetu wyniesie [...] tys. zł".
Niepoprawne metodologicznie i wskazujące na nieznajomość reguł funkcjonowania jednostek budżetowych finansowanych metodą brutto jest też zrównywanie reguł gospodarki finansowej, którymi rządzi się Narodowy Bank Polski (gospodarka finansowa netto).
Mając zatem na względzie argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2002 r. sygn. akt SA/Rz 23631/00 i w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 08 stycznia 2003 r., sygn. akt III RN 134/02 oraz to, iż uzyskiwany przez skarżącą zysk jest cechą immanentną działalności gospodarczej - na podstawie art.. 151 ustawy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.
/-/ J.Ruszyński /-/ S.Zapalska /-/ J.Małecki
MK