Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...], Nr [...] określił VJ zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące za [...].
Postanowieniem z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał powyższej decyzji na podstawie art. 216, art. 239a i art. 239b Ordynacji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności.
Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia VJ na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] orzekł: "umarza postępowanie zażaleniowe w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]".
Na powyższe postanowienie VJ wniosła skargę. Pismem z dnia [...] wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że do chwili rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie zasadności decyzji z dnia [...] prowadzenie egzekucji jest nieuzasadnione i przedwczesne. Oświadczyła, że nigdy nie uchylała się od swoich obowiązków wobec organów podatkowych, jednakże aktualne działania egzekucyjne w sposób istotny uniemożliwiają, a co najmniej utrudniają ewentualne wykonanie zobowiązania. Zajęcie majątku skarżącej powoduje, iż traci ona zdolność kredytową, a tym samym ogranicza możliwość uzyskania środków na spłatę zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 p.p.s.a.). Jednakże art. 61 § 3 wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniosek skarżącej dotyczący wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, która została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, jest dopuszczalny. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Nie może budzić wątpliwości, że decyzja organu I instancji mieści się w pojęciu "aktów wydanych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy", a zatem może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
Zauważyć należy, że z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to skarżąca jest zobowiązana wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji przez sąd jest bowiem wykazanie przez skarżącą takich okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała jedynie, że zajęcie majątku powoduje, iż utraciła ona zdolność kredytową, a tym samym możliwość uzyskania środków na spłatę zobowiązania podatkowego.
Zauważa się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, ze względu na potrzebę dokonania oceny jego zasadności z punktu widzenia występowania wskazanych w przepisie art. 61 § 3 cyt. ustawy przesłanek winien być przez skarżącą uzasadniony. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.
W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała możliwości zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.
/-/ S.Małek
V.M.