Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...], [...] rozłożył A. S. (dalej: "skarżący") na raty zapłatę zaległości w:
- – podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. udzielając pięciu rat po [...] zł (w tym odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna) od 10 maja 2019 r. do 10 września 2019 r., szósta rata płatna do 10 października 2019 r. w kwocie [...]zł plus odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna;
- – podatku od towarów i usług za 1-3/2014 r.; 10-11/2016 r.; 4,10,11/2017 r. i 1,2,4-7/2018 r. udzielając pięciu rat w kwocie [...]zł (w tym odsetki i opłata prolongacyjna) płatnych od 10 maja 2019 r. do 10 września 2019 r., szósta rata płatna do 10 października 2019 r. w kwocie [...]zł plus odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna.
Wnioskiem z [...] października 2019 r., sprecyzowanym następnie pismami z [...] października 2019 r. oraz [...] listopada 2019 r. skarżący wniósł o udzielenie kolejnej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych poprzez zmianę decyzji z [...] marca 2019 r. oraz rozłożenie na dalsze raty zapłaty zaległości w:
- 1) podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36L) za 2017 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł,
- 2) w podatku od towarów i usług: za październik 2016 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za listopad 2016 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za kwiecień 2017 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za październik 2017 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za listopad 2017 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za styczeń 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za luty 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za kwiecień 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za maj 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za czerwiec 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, za lipiec 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], [...] odmówił skarżącemu zmiany swojej decyzji z [...] marca 2019 r. Ustalił, że na dzień złożenia wniosku skarżący posiadał zaległości z tytułu:
- – podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36L) za 2017 r. i 2018 r. w wysokości należności głównej [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł;
- – odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1,2,4-7,9,10/2018 r. w wysokości [...] zł;
- – pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za 12/2017 r. i 12/2018 r. w wysokości [...] zł;
- – podatku od towarów i usług za 3/2014 r.; 10,11/2016 r.; 4,10,11/2017 r. i 1,2,4-7/2018r. w wysokości należności głównej [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł.
Naczelnik powołując się na art. 67b § 1 pkt 2, art. 67a § 1 pkt 2 i art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p.") wyjaśnił m. in., że udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, na wniosek podatnika będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 362) oraz rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1). Wyjaśnił również, że decyzja organu podatkowego w przedmiocie przyznania ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego ma charakter uznaniowy.
Organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym od [...] lutego 2002 r. działalność gospodarczą w zakresie architektury. Zaległości podatkowe objęte wnioskiem są związane z prowadzoną działalnością. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że wnioskowana ulga w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiłaby pomoc publiczną de minimis. Ze złożonego oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe oraz osiąga miesięczny dochód netto z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Naczelnik omówił również strukturę miesięcznych wydatków skarżącego wynoszących łącznie [...] zł. Skarżący posiada zaległości wobec ZUS w kwocie [...] zł. Ustalił, że skarżący posiada dom jednorodzinny o powierzchni [...] m2 o wartości szacunkowej [...] zł. Na nieruchomości tej ustanowiono hipotekę z tytułu kredytu w Banku A S.A.
Skarżący posiada ponadto samochód marki [...], rocznik [...] o wartości szacunkowej [...] zł, 3 zestawy komputerowe o wartości [...] zł, ploter i drukarkę o wartości [...] zł oraz dzieła sztuki, antyki i biżuterię o wartości [...] zł. Skarżący w okresie obejmującym bieżący rok oraz dwa poprzednie lata otrzymał pomoc de minimis w łącznej wysokości [...] zł.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie znalazł przesłanek do udzielenia wnioskowanej ulgi. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby objęta wnioskiem zaległość powstała wskutek nadzwyczajnych, niezależnych od podatnika zdarzeń losowych, na które nie miał on wpływu. Skarżący nie wskazał argumentów potwierdzających ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny. Skarżący nie przedłożył również dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, w tym zwłaszcza zestawienia z PKPiR za 2019 r. Z oświadczenia skarżącego wynika, że osiąga ona dochód z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Mimo wezwania nie przedłożono dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów. Ze złożonych deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do września 2019 r. wynika, że podstawa opodatkowania wynosi [...] zł co podważa rzetelność informacji zamieszczonych w oświadczeniu o stanie majątkowym.
Stwierdził również, że zaniedbywanie obowiązków podatkowych poprzez nieregulowanie bieżących zobowiązań podatkowych, a następnie domaganie się przyznania ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na dalsze raty zaległości objętych wcześniej udzielonym układem ratalnym, stoi w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości podatkowej. W ocenie Naczelnika stosowanie instytucji ulg w spłacie zobowiązań podatkowym winno być rozpatrywane pod kątem podejmowanych przez podatnika działań, wskazujących na chęć wywiązania się z obowiązku podatkowego. W tym kontekście zaznaczył, że skarżący nie dokonywał terminowej płatności rat ustalonych decyzją z [...] marca 2019 r. Skarżący uregulował I ratę [...] maja 2019 r. (termin wyznaczony w decyzji 10 maja 2019 r.), natomiast płatność V raty nastąpiła [...] września 2019 r. (termin wyznaczony w decyzji 10 września 2019 r.). Równocześnie wygenerował nowe zaległości, nie dokonując wpłaty na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. oraz nie uiszczając w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1,2,4-7,9,10/2018 r. Skarżący pomimo deklarowania spłaty zaległości podatkowych, nie wywiązywał się z terminowej spłaty ustalonego układu ratalnego.
Wygenerował dodatkowe zaległości mimo posiadania możliwości finansowych wystarczających do terminowego uregulowania zobowiązań podatkowych. W tym kontekście Naczelnik zaznaczył, że skarżący w 2018 r. osiągnął dochód w kwocie [...] zł. Zauważył również, że skarżący mimo deklarowania uzyskiwania dochodu z działalności gospodarczej nie wpłacił w 2019 r. zaliczek na podatek dochodowy. Wskazał również na posiadane przez skarżącego zaległości względem ZUS w kwocie ok. [...] zł. W ocenie Naczelnika za odmową przyznania żądanej ulgi przemawia brak możliwości skarżącego wywiązania się z potencjalnego układu ratalnego. Konkludując swoje rozważania organ pierwszej instancji stwierdził, że brak jest przesłanek świadczących o ważnym interesie podatnika czy interesie publicznym.
Pismem z [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika z [...] listopada 2019 r. domagając się uchylenia wskazanej decyzji w całości oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia decyzji Naczelnika w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w/w znajdują zastosowanie tylko w sytuacjach wyjątkowych, w nadzwyczajnych okolicznościach, a na pewno nie znajdują zastosowania do sytuacji majątkowej skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania w postaci uznania, że brak jest ważnego interesu skarżącego lub ważnego interesu publicznego przemawiającego za rozłożeniem należności publicznoprawnych na raty;
- 2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób niepełny i arbitralny, pozbawiony wszechstronnej i obiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania w postaci odmowy rozłożenia należności na raty.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika z [...] listopada 2019 r. W toku postępowania odwoławczego skarżący złożył sporządzone [...] stycznia 2020 r. oświadczenie o stanie majątkowym. Z oświadczenia tego wynika, że skarżący od 2014 r. jest rozwiedziony, posiada dwoje dzieci oraz uzyskuje miesięczny dochód netto w kwocie [...]zł. Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu wynoszą miesięcznie [...] zł. Skarżący wskazał również, że jest właścicielem nabytego w 2008 r. domu jednorodzinnego o powierzchni [...] m2 o szacunkowej wartości [...] zł. Na nieruchomości ustanowiona jest hipoteka zabezpieczająca spłatę kredytu hipotecznego w kwocie [...]zł.
Skarżący jest ponadto właścicielem dwóch działek letniskowych zakupionych w 2008 r. o wartości [...] zł każda oraz żyrandola i zegara o łącznej wartości [...] zł. Skarżący posiada zaległości z tytułu składek ZUS wynoszące [...] zł. Skutkiem narastających zaległości względem ZUS oraz urzędu skarbowego było zajęcie rachunków bankowych oraz blokada przychodów, co spowodowało dalszy wzrost zadłużenia. Na skutek powiadomienia przez urząd skarbowy dwóch kontrahentów o zaległościach doszło do zerwania współpracy z dwoma strategicznymi zleceniodawcami.
Skarżący zatrudnia jednego pracownika, którego średnie miesięczne wynagrodzenie wynosi [...] zł oraz posiada środki trwałe o wartości [...] zł. Skarżący planuje, że w 2020 r. nastąpi wzrost obrotów do kwoty [...] zł, poprzez wprowadzenie projektów dwóch nowych budynków usługowych, a także realizacji projektu dużego osiedla domów jednorodzinnych, co zapewni środki finansowe na ratalną spłatę długów.
W ocenie Dyrektora prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza była rentowna w latach 2017 i 2018 r. W 2019 r. w miesiącach: luty, czerwiec, lipiec, wrzesień oraz październik osiągnięto dochód, zaś w miesiącach styczeń, marzec, kwiecień, maj, sierpień, listopad, grudzień wygenerowała stratę. Łączny dochód za 2019 r. wyniósł [...] zł. Na koncie urzędu skarbowego nie odnotowano żadnych wpłat na poczet zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Analiza oświadczenia skarżącego z [...] stycznia 2020 r. wykazała, że ponoszone miesięcznie wydatki nie znajdują pokrycia w dochodach. Średni miesięczny dochód za 2019 r. wynosił [...] zł, podczas gdy suma miesięcznych wydatków wynosiła [...] zł. Dyrektor wyjaśnił również, że zobowiązanie z tytułu raty kredytu nie może mieć pierwszeństwa przed spłatą należności podatkowych.
W ocenie Dyrektora możliwości płatnicze skarżącego świadczą o tym, że nie jest on w stanie realnie wykonać ewentualnego dalszego układu ratalnego. Podniesiony w oświadczeniu z [...] stycznia 2020 r. argument, dotyczący wzrostu w 2020 r. obrotów do kwoty [...]zł jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających tą prognozę. Również, że niewpłacenie w terminie zaliczek na podatek dochodowy w 2019 r. podważa wiarygodność skarżącego do wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów podatkowych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor stwierdził, że instytucja prawna ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie może stanowić powszechnego środka służącego uregulowaniu zaległości na dogodniejszych, niż obowiązujące wszystkich warunkach. Wyjaśnił również, że organ pierwszej instancji dokonał oceny całości zebranego materiału dowodowego. Dokładnie ustalił sytuację finansową i majątkową skarżącego pod kątem zaistnienia ustawowej przesłanki zarówno ważnego interesu strony, jak i ważnego interesu publicznego. Podkreślił, że ważnego interesu podatnika, jako przesłanki zmiany decyzji ostatecznej i rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych, nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie rozłożenia spłaty zaległości podatkowej na dalsze raty. Stwierdził, że Naczelnik uwzględnił cały zebrany materiał dowodowy, który ocenił zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dokonana przez organ pierwszej instancji ocena materiału dowodowego znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora z [...] lutego 2020 r. domagając się uchylenia wskazanej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 253a § 1 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że powyższe normy znajdują zastosowanie tylko w sytuacjach wyjątkowych, w nadzwyczajnych okolicznościach, a na pewno nie znajdują zastosowania do sytuacji majątkowej skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania w postaci uznania, że brak jest ważnego interesu skarżącego lub ważnego interesu publicznego przemawiającego za rozłożeniem należności publicznoprawnych na raty;
- 2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób niepełny i arbitralny, pozbawiony wszechstronnej i obiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania w postaci utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Rozstrzygniecie sporu wymagało dokonania przez sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji z [...] listopada 2019 r. Wskazaną ostatnio decyzją odmówiono skarżącemu zmiany decyzji z [...] marca 2019 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych. W ocenie organów brak jest przesłanek świadczących o ważnym interesie podatnika czy interesie publicznym w udzieleniu dochodzonej ulgi. Skarżący kwestionuje powyższe zapatrywanie.
Rację w sporze sąd przyznał organom podatkowym.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił m. in. art. 253a § 1 oraz art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z pierwszym z powołanym przepisów, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. W świetle zaś art. 67a § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że decyzje w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych zapadają w ramach tzw. uznania administracyjnego.
Uznanie to nie wyraża się jednak w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu [por.: wyrok NSA z 5 października 2017 r., II FSK 1169/17, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Legalność decyzji uznaniowych podlega ograniczonej kontroli. Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej.
Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja "uznaniowa" podlega jednak w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Na tle regulacji art. 67a § 1 O.p. sąd stwierdza, że w jego brzmieniu ustawodawca odwołuje się do pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Jedynie w razie wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego możliwe staje skorzystanie z prawa do wydania decyzji przyznającej ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego.
Przesłankę interesu publicznego interpretuje się zazwyczaj jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. [B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa". Komentarz 2004, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2004, str. 282]. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.
Z kolei pojęcie ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia).
W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika [tak: wyrok NSA z 10 marca 2009 r., I FSK 31/08].
Sąd nie zgadza się z zarzutami naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób niepełny, arbitralny, pozbawiony wszechstronnej i obiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Wyrażona w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów polega na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego [tak: wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11]. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p., wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów.
Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu [tak: wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II FSK 1756/18]. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów [tak: wyrok NSA z 01 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15].
Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo ustaliły, że brak jest przesłanek dla przyznania skarżącemu wnioskowanej przez niego ulgi. Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął w 2017 r. dochód w kwocie [...]zł (przy przychodach w kwocie [...]zł oraz kosztach uzyskania przychodów w kwocie [...]zł). W 2018 r. osiągnięto dochód w kwocie [...]zł (przy przychodach w kwocie [...]zł oraz kosztach uzyskania przychodów w kwocie [...]zł). Trafnie stwierdzono, że dochód z działalności gospodarczej we wskazanym okresie utrzymywał się na poziomie niezagrażającym egzystencji skarżącego, zapewniającym możliwość regulowania bieżących jak i zaległych zobowiązań podatkowych. W oparciu o PKPiR skarżącego za 2019 r. prawidłowo ustalono, że w lutym, czerwcu, lipcu, wrześniu oraz październiku osiągnięto dochód zaś w styczniu, marcu, kwietniu, maju, sierpniu, listopadzie oraz grudniu osiągnięto stratę.
Łączny dochód z działalności gospodarczej w 2019 r. wyniósł [...] zł (średnio na miesiąc [...] zł). W kontekście ustaleń dotyczących sytuacji skarżącego w 2019 r. trafnie dostrzeżono, że mimo wykazanego dochodu na koncie urzędu skarbowego nie odnotowano żadnych wpłat z tytułu zaliczek na podatek dochodowy. Oceniając oświadczenie skarżącego z [...] stycznia 2020 r. trafnie dostrzeżono, że wydatki skarżącego w kwocie [...]zł miesięcznie przekraczają jego dochody wynoszące średnio miesięcznie w 2019 r. [...] zł. W kontekście obciążającej skarżącego raty kredytu w kwocie [...]zł zasadne jest stwierdzenie, że regulowaniu tego dobrowolnie zaciągniętego zobowiązania nie można przyznać pierwszeństwa przed obowiązkiem zapłaty należności podatkowych. Z oświadczenia skarżącego z [...] stycznia 2020 r. wynika również, że jest on właścicielem dwóch działek letniskowych o powierzchni [...] m2 o wartości [...] zł każda.
Skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zatrudnia jednego pracownika, którego średniomiesięczne wynagrodzenie wynosi [...] zł oraz posiada środki trwałe o wartości [...] zł. Dokonując oceny sytuacji skarżącego również zasadnie trafnie zwrócono uwagę na posiadane przez skarżącego zadłużenie w ZUS na kwotę ok. [...] zł.
W świetle powyższych prawidłowych ustaleń sąd nie mógł uznać za trafne twierdzenia skargi, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na obiektywne ustalenie, że skarżący jednak jest w stanie uregulować zobowiązania publicznoprawne w ustalonych ratach. Z oświadczenia skarżącego z [...] stycznia 2020 r. jednoznacznie wynika, że ponoszone przez niego miesięcznie wydatki w kwocie [...]zł przekraczają dochód, który wynosi w skali miesiąca [...] zł. W kontekście tego rodzaju ustaleń sąd wskazuje, że w orzecznictwie stwierdza się, że zastosowanie ulgi polegającej na rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę powinno sprzyjać efektywnej realizacji zobowiązań. Efektywna możliwość realizacji zobowiązań to możliwość istniejąca w dacie orzekania o uldze. Co zaś szczególnie istotne w realiach niniejszej sprawy nie można mówić o efektywnej możliwości realizacji zobowiązań, jeżeli miesięczne przychody równoważą ponoszone miesięcznie wydatki i brak jest środków na spłatę zaległości podatkowych w ewentualnych ratach [tak: wyrok NSA z 19 maja 2011 r., II FSK 1873/10].
Odnosząc się do argumentów skarżącego wskazujących na planowany wzrost obrotów do kwoty [...]zł na skutek wprowadzenia projektów dwóch nowych budynków usługowych, a także realizacji dużego osiedla domów jednorodzinnych sąd stwierdza, że upatrywane przez skarżącego zdarzenia są przyszłe oraz niepewne. Skarżący powołując się prognozowany wzrost obrotów nie przedstawił jakichkolwiek dowodów mogących uprawdopodabniać taką prognozę. W tym kontekście sąd przyjmuje, że nie można mówić o efektywnej możliwości realizacji zobowiązań, jeżeli ich realizacja uzależniona jest od zdarzeń przyszłych i niepewnych (ewentualne podjęcie działalności gospodarczej i ewentualne osiągnięcie zysków w wysokości umożliwiającej dokonanie spłaty zobowiązań) [tak: wyrok NSA z 06 kwietnia 2011 r., II FSK 1442/09].
Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał błędnej wykładni art. 253a § 1 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. W uzasadnieniu poddanej sądowej kontroli decyzji wprost wskazał, że w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się również, że ograniczenie definicji ważnego interesu podatnika wyłącznie do nadzwyczajnych nieprzewidywalnych zdarzeń losowych mających bezpośredni wpływ na sytuację podatnika byłaby zbyt daleko idące. Wskazano również, że interes podatnika w rozumieniu art. 253a § 1 i art. 67a § 1 O.p. należy rozpatrywać szerzej, mając na uwadze nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalną sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych dochodów.
Konkludując sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja wraz z poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego jest prawidłowa. W konsekwencji w sprawie prawidłowo została zastosowana regulacja prawna art. 253a § 1 oraz art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67b § 1 pkt 2 O.p.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.