Uzasadnienie
Niesporne jest w sprawie, że skarżący i jego była żona w 2000 roku byli właścicielami po ½ lokalu mieszkalnego, piwnicy i udziału w gruncie, na którym lokal mieszkalny był usytuowany.
W takiej sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania (cześć budynku i grunt) stanowi współwłasność to zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9 poz. 31 ze zm.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od gruntu oraz część budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.
Niesporne w sprawie winno być to, że skarżący w 2000 roku był współwłaścicielem w ½ lokalu mieszkalnego i piwnicy oraz w ½ udziału w gruncie (73/1000 z [...] m2 co daje [...] m2).
W przypadku, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.
Niesporne w sprawie winno być wreszcie to, że w 2000 roku skarżący nie pozostawał w związku małżeńskim z M. N. i to, że decyzja organu I instancji z [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 rok została skierowana zarówno do skarżącego jak i do M. N. Oznacza to, że oboje podatnicy zostali obciążeni obowiązkiem podatkowym.
Jest to odpowiedzialność solidarna, co oznacza, że zarówno skarżący jak i M.N. są zobowiązani zapłacić podatek od nieruchomości za rok 2000. Po wydaniu decyzji z [...] skarżący i M. N. stali się dłużnikami solidarnymi w podatku od nieruchomości. Solidarna odpowiedzialność dłużników podatkowych oznacza, że po tym, gdy decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości stanie się ostateczna Wójt Miasta i Gminy może żądać całości lub części podatku od skarżącego i M.N. łącznie, od obu z nich lub od każdego z osobna (art. 366 Kodeksu cywilnego).
Skierowanie więc żądania zapłaty podatku wyłącznie do skarżącego było zgodne z powyższymi przepisami. Gdyby skarżący zapłacił cały podatek od nieruchomości, a jest współwłaścicielem w ½, to przysługuje mu żądanie zapłaty przez byłą żonę połowy zapłaconego podatku, bo jej udział we własności nieruchomości wynosi ½.
Nie zmienia to jednak obowiązku skarżącego jako solidarnego dłużnika podatkowego zapłaty całości podatku. Taki sam obowiązek spoczywa też na M. N. Tak więc z powyższych względów należało uznać, że w powyższym zakresie organy samorządowe nie naruszyły obowiązującego prawa.
W skardze, w sposób bardzo enigmatyczny skarżący zarzucił, że jak mu się wydaje wysokość podatku jest zawyżana.
Analizując treść skargi oraz treść odwołania należy zauważyć, że skarżący nie kwestionuje w nich ustaleń, co do powierzchni lokalu mieszkalnego, piwnicy i gruntu.
Z tego powodu należy uznać, ze zaskarżona decyzja oparta została na przyznanych przez skarżącego faktach.
Dopiero na rozprawie w dniu 5.10.2004 r. skarżący wskazał na treść aneksu do umowy notarialnej nabycia lokalu mieszkalnego, w którym powierzchnię tego lokalu określono na [...] m2 a więc o [...] m 2 mniej niż to przyjęto w decyzji.
Tymi okolicznościami nie mógł być związany organ wydający decyzję w 2002 roku na podstawie faktów, wówczas uznawanych za niesporne. Nie można więc zarzucać organom obu instancji naruszenia prawa na podstawie okoliczności ujawnionych po wydaniu zaskarżonych decyzji.
Okoliczności te mogą być przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania podatkowego.
Mając na uwadze powyższe skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.8.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
/-/K.Pawlicki /-/J.Ruszyński /-/G.Gorzan
LF