Uzasadnienie
W wyniku wszczętego postępowania kontrolnego Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził kontrolę w "A1" spółka z o.o. z siedzibą w G. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku [...]. W wyniku tego postępowania ustalono, że w rejestrze zakupu dla potrzeb sporządzenia deklaracji VAT-7 za miesiąc luty [...]r. ujęto fakturę VAT nr [...] z dnia [...]r. wystawioną przez spółkę "B". Faktura dotyczyła zapłaty za przegląd sprawozdania finansowego spółki na dzień [...]r. Faktura ta opiewała na kwotę [...]zł podatek VAT [...]zł. Organ kontrolny uznał, że jest to wydatek poniesiony na rzecz jedynego udziałowca spółki "A2" w L. W toku postępowania M.K. księgowa spółki zeznała, że odbiorcą usługi był udziałowiec spółki "A2". Strona pismem z dnia [...]r. wyjaśniła, że powyższa faktura została wystawiona w wyniku zlecenia złożonego spółce "B" przez spółkę "A1" na potrzeby zarządu Spółki, ponieważ za prawidłowość prowadzenia ksiąg rachunkowych odpowiada zarząd spółki, stąd zlecono opracowanie raportu wewnętrznego.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...]r. określił spółce z o.o. "A1" zobowiązanie w podatku dochodowym za [...]r. nie uznając za koszt uzyskania przychodu m.in. wydatku za przegląd sprawozdania finansowego spółki na podstawie art. 15 ust.1 i art. 16 ust. 1 pkt 38 i 38 a ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654, ze zm.)
W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...]r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec [...]r., stwierdzając, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z wyżej wskazanej faktury z uwagi na treść art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.), który stanowi, że obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwie zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Spółka w odwołaniu podniosła, że wydatek z zakwestionowanej faktury jest kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, ponieważ usługa ta była niezbędna dla działalności spółki, gdyż kontrolowana spółka miała zagranicznego udziałowca i zagraniczny zarząd, a lokalne biura nie prowadzą obsługi w obcych językach.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Organ wskazuje, że wyjaśnienia składane w toku postępowania, co do charakteru wydatku były różne. W początkowej fazie postępowania spółka twierdziła, że było to badanie sprawozdania finansowego, następnie księgowa spółki M.K. wskakuje, że odbiorcą usługi był udziałowiec spółki, natomiast w odwołaniu spółka podnosi, że badanie miało charakter kontroli wewnętrznej. Organ podatkowy podnosi, że spółka miała zapewnioną obsługę księgową, finansową i podatkową oraz gospodarczą. Biegły rewident z firmy "C" sprawował stały nadzór nad funkcjonowaniem rachunkowości, w związku z tym organ podatkowy słusznie uznał, że wydatek ten nie został poniesiony w związku z przychodem spółki i dlatego na podstawie art.25 ust.1 pkt 3 ustawy VAT podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury.
Od powyższej decyzji spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzuca naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącej spółki przegląd sprawozdania finansowego za rok [...] według międzynarodowych standardów rachunkowości miał na celu uzyskanie wiarygodnych danych finansowych prezentujących sytuację finansową spółki za [...]r., zatem spełnia dyspozycję przepisu art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271, ze zm.) - sprawy, których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy na podstawie przepisów Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270).
Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatek poniesiony na wykonanie przeglądu sprawozdania finansowego może stanowić koszt uzyskania przychodu skarżącej spółki, ponieważ w świetle przepisu art.25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.) warunkiem odliczenia podatku naliczonego jest zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu (nie dotyczy wydatków na zakup towarów zaliczonych na podstawie odrębnych przepisów do środków trwałych). To czy dany wydatek można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu można rozpatrywać wyłącznie o przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. z 2000r. Dz.U. Nr 54, poz.654 ze zm.).
Zgodnie z art.15 ust.1 powołanej wyżej ustawy, kosztem uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu uzyskania przychodu, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art.16 ust.1 ustawy. Przepisy uzależniają możliwość zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu tylko w sytuacji, gdy wydatki doprowadziły do osiągnięcia przychodu. Stwierdzenie tego faktu opiera się na wykazaniu związku pomiędzy poniesionymi kosztem a osiągniętym przychodem. Ciężar wykazania tego związku spoczywa na podatniku, natomiast przedstawione okoliczności faktyczne przez podatnika podlegają ocenie przez organ podatkowy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, organy prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy dotyczący poniesionego wydatku na przegląd sprawozdania finansowego. Słusznie uznały, że wszelkie wyjaśnienia w tym zakresie strony, nie wykazały, że wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania przychodu.
Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że kwestia, o której mowa powyżej, była przedmiotem odrębnego rozpoznania w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok [...].
Skoro wydatek nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu, podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury od podatku należnego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ K. Nikodem /-/ W. Zygmont /-/ J. Małecki
L.Sz.