Uzasadnienie
Skarżący w skardze na powyższą decyzję wniósł o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania sprawy. Wniosek nie został jednak w żaden sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Ocenę zasadności złożonego wniosku poprzedzić należy uwagą, że sąd rozpoznał wniosek pomimo błędnego wskazania przez skarżącego, jako podstawy prawnej, przepisu art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – regulującego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez organ, który go wydał.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Wywody w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego.
Sąd stwierdza, że skarżący nie uzasadnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie wykazał tym samym niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku nie dołączył też żadnych dokumentów źródłowych, a w tym zakresie sąd nie ma obowiązku działania z urzędu i wyręczania go.
Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.