Uzasadnienie
W skardze z dnia 25 lutego 2011 r., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...], skarżąca E. M. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania po jej stronie znacznej szkody i może spowodować trudne do odwrócenia skutki, poprzez np. utratę kontrahentów biznesowych. Utrata kontrahentów biznesowych uniemożliwi z kolei dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym osiąganie dochodów, co w konsekwencji doprowadzić może do powstania i pogłębiania się po stronie skarżącej zadłużeń w bieżących zobowiązaniach oraz do upadku prowadzonej przez nią firmy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i Sąd rozstrzygając wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one wystąpić zarówno łącznie, jak i oddzielnie.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania, jak i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawcę, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.
W ocenie Sądu, żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącą wykazana. Lakoniczne i ogólnikowe stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji w stosunku do skarżącej, tj. utrata kontrahentów biznesowych i w konsekwencji możliwość doprowadzenia do powstania i pogłębiania się po stronie skarżącej zadłużeń w bieżących zobowiązaniach oraz do upadku prowadzonej przez nią firmy, stanowi w istocie powtórzenie treści art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zaś argumentację przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca nie wyjaśniła dokładnie w jaki sposób decyzja o zabezpieczeniu miałaby doprowadzić do okoliczności podanych we wniosku w odniesieniu do konkretnych składników majątku będących przedmiotem zabezpieczenia.
Nie można w takiej sytuacji stwierdzić czy wstrzymanie jest zasadne. Także zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na rozstrzygnięcie wniosku na korzyść strony. Należy podkreślić, że przedmiotem zabezpieczenia w niniejszej sprawie jest rachunek bankowy [...], waga stalowa [...] i samochód ciężarowy [...]. Z wyciągów z powyższego rachunku bankowego przedstawionych przez skarżącą wynika, że dostępne środki na koncie skarżącej wyniosły na dzień 31 marca 2011 r. – [...]. Skarżąca sama podała, że utrzymuje się z mężem wyłącznie z jego emerytury. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, dochodów, własnego mieszkania, ani majątku. Zabezpieczenie na rachunku nie spowodowałoby w takiej sytuacji skutków których obawia się skarżąca. Podobnie zabezpieczenie na rzeczach ruchomych, które nawet nie powoduje pozbawienia strony możliwości korzystania z nich. Nie ma więc podstaw, aby sądzić że dokonanie takiego zabezpieczenia spowoduje utratę kontrahentów.
Tym bardziej, że skarżąca nie wyjaśniła jak dokonanie zabezpieczenia miałoby wpłynąć na ich utratę i w konsekwencji upadek prowadzonej działalności. Skarżąca nie wykazała więc konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Także w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem swoje twierdzenia dokładnie wyjaśnić.
Ponadto podkreślenia wymaga, że skoro instytucja wstrzymania wykonania ma charakter szczególny, to nie może mieć zastosowania, w każdej sytuacji, w której wykonanie decyzji rodzi trudności dla podatnika.
Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej powyżej ustawy Sąd wniosek oddalił.
/-/ R. Wiatrowski