Uzasadnienie
R. K. w dniu [...] r. wystąpił do Urzędu Miasta z wnioskiem o restrukturyzację podatku od środków transportowych za okres od lutego [...] r. do lutego [...] r. w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] r. podatnik skorygował kwotę objętą wnioskiem o restrukturyzację i określił ją w wysokości [...] zł, a ponadto odsetki od tej zaległości podatkowej w kwocie [...] zł.
Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 7 ust. 1, art. 9 pkt 1, art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz. U. Nr 155, poz. 1287/ i § 2 uchwały Nr XCIII/1147/III/2002 Rady Miasta z dnia 9 października 2002 r. ustalił warunki restrukturyzacji w ten sposób, że:
- 1. - kwota główna należności z tytułu zaległości w podatku od środków transportowych objętych restrukturyzacją za okres od [...] r. do [...] r. wynosi [...] zł, a kwota odsetek za zwłokę [...] zł
- 2. - ustalenie opłaty restrukturyzacyjnej, w związku z wnioskiem podatnika o jej rozłożenie na raty nastąpi odrębną decyzją
- 3. - zaległości, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i c znane na dzień [...] r. podlegają spłacie do dnia [...] r.
- 4. - zaległości, o których mowa w art. 6 ust. 1 i § 2 uchwały znane na dzień [...] r. nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym podlegają spłacie do dnia [...] r.
- 5. - zaległości, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy i § 2 uchwały powstałe po dniu [...] r. do [...] r. podlegają spłacie do dnia [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. K., w którym domagał się on uchylenia zaskarżonej decyzji w części odmownie rozstrzygającej jego wniosek o objęcie restrukturyzacją należności w żądanej przez niego wysokości, decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 200 § 2, art. 233 § 1 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnej od przedsiębiorców, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że restrukturyzacji podlegają należności stanowiące znane na dzień [...] r. zaległości podatkowe i to bez względu na to, czy po tej dacie uległy one modyfikacji np. na skutek przymusowego ściągnięcia w ramach postępowania egzekucyjnego, co odpowiada postanowieniom przepisu art. 6 ustawy o restrukturyzacji.
Konsekwencją wydania w.w. decyzji było ponowne rozpatrzenie wniosku R. K. przez Prezydenta Miasta, który decyzją z dnia [...] r. ustalił w.w. podatnikowi następujące warunki restrukturyzacji:
- 1. ogólna kwota należności z tytułu zaległości w podatku od środków transportowych objętych restrukturyzacją za okres od [...] r. do [...] r. wynosi [...] zł, a kwota odsetek [...] zł
- 2. opłata restrukturyzacyjna w wysokości 15% ogólnej kwoty należności objętych restrukturyzacją wynosi [...] zł, która zostanie rozłożona na raty odrębną decyzją
- 3. zaległości, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i c znane na dzień [...] r. podlegały spłacie do dnia [...] r.
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał m.in., że w czasie trwania postępowania restrukturyzacyjnego, w dniu [...] r. Oddział Egzekucyjny dokonał zajęcia konta bankowego R. K., w wyniku którego bank przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę [...] zł. O fakcie tym strona została powiadomiona.
Wyegzekwowanie w.w. kwoty z tytułu zaległości podatkowych oraz kosztów egzekucyjnych skutkowało obniżeniem kwoty zaległości w podatku od środków transportowych podlegającą restrukturyzacji, która na dzień wydania decyzji tj. [...] r. wyniosła [...] zł + odsetki w kwocie [...] zł.
Mając na względzie fakt, że bank przelał na konto Urzędu Miasta kwotę [...] zł w dniach [...] i [...] r., natomiast wniosek o restrukturyzację podatnik złożył w dniu [...] r., organ podatkowy uznał, że zobowiązanie podatkowe R. K. w myśl art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej w tej części wygasło na skutek zapłaty, w związku z tym chociaż należności podatkowe znane były na dzień [...] r., ale jako zapłacone po tym terminie, nie mogą podlegać we wskazanym zakresie restrukturyzacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że zreformował swój pogląd w sprawie, co przesądziło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, podkreślając, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują związania organu I instancji poglądem wyrażonym w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego.
W związku w tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, co do wpływu egzekucyjnego ściągnięcia zaległości podatkowej na zakres restrukturyzacji.
Decyzję tą pełnomocnik R. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w części odmownie rozstrzygającej wniosek skarżącego o objęcie restrukturyzacją należności z tytułu zaległości w podatku od środków transportowych.
Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuca rażące naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 w związku z art. 7 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, przez uznanie, że restrukturyzacją nie są objęte wszystkie znane na dzień [...] r. zaległości podatkowe w podatku od środków transportu, a ponadto rażące naruszenie art. 123 w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 w.w. ustawy przez naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.
Skarżący przede wszystkim podkreśla, że od zasady określonej w art. 6, iż restrukturyzacja dotyczy zaległości podatkowych znanych na dzień [...] r. ustawa o restrukturyzacji przewiduje enumeratywnie wymienione w art. 6 ust. 4 i w art. 16 wyjątki, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.
Podnosi też, że art. 8 ust. 1 w.w. ustawy traktuje o niewygasłych należnościach od przedsiębiorcy objętych restrukturyzacją na podstawie ustaw wymienionych w art. 2 pkt 6, które mogą być objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie. Tym samym, a contrario, w każdym innym przypadku omawiana ustawa dopuszcza restrukturyzację także należności "wygasłych".
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Samorządowe Kolegium Odwoławcze dwukrotnie rozpatrzyło sprawę restrukturyzacji zaległości podatkowej skarżącego. W pierwszej swej decyzji z dnia [...] r. mającej charakter decyzji kasacyjnej, organ ten wyraził jednoznaczny pogląd w kwestii interpretacji przepisu art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz. U. Nr 155, poz. 1287/, uznając, że restrukturyzacji podlegają należności stanowiące znane na dzień [...] r. zaległości podatkowe i to bez względu na to, czy uległy one modyfikacji na skutek przymusowego ściągnięcia w ramach egzekucji. Stanowisko to przesądziło o uchyleniu decyzji I instancji.
W zaskarżonej decyzji ten sam organ odstąpił od wcześniej wyrażonego w decyzji kasacyjnej stanowiska, nawet nie uzasadniając zasadności zmiany poglądu na stosowanie art. 6 powołanej ustawy, czym naruszył przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Zauważyć należy, że w myśl przepisu art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Uznać należy, że związanie to niesie ze sobą skutki zarówno dla strony jak i organu I instancji skoro decyzja ta znalazła się w obrocie prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze diametralnie zmieniając stanowisko w istotnej dla podatnika kwestii naruszyło także wymóg przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postępowanie podatkowe winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ponadto podważyło sens zasady dwuinstancyjności podzielając stanowisko organu I instancji, które wcześniej uznało za błędne.
Wskazać także należy, podzielając argumentację skargi, że organy obu instancji naruszyły w toku postępowania przepisy art. 123 § 1 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej, przez co bezzasadnie ograniczone zostało prawo podatnika do czynnego udziału w sprawie.
Zwrócić również należy uwagę na to, że pełnomocnik skarżącego wniósł w skardze /podobnie jak w odwołaniach/ o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta Miasta "w części odmownie rozstrzygającej wniosek skarżącego o objęcie restrukturyzacją należności z tytułu zaległości w podatku od środków transportowych".
Skład sądzący stanął na stanowisku, że sformułowanie wniosku skargi w tym zakresie, niewątpliwie przez niedopatrzenie, nie odpowiada faktycznemu zamiarowi strony skarżącej, bowiem powołane decyzje nie zawierają w sentencjach sformułowań dotyczących odmowy objęcia restrukturyzacją określonych kwot zaległości podatkowych, a ponadto nie byłoby możliwe uchylenie tych decyzji jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 decyzji I instancji /tj. co do kwoty zaległości podlegającej restrukturyzacji/ w sytuacji, gdy zgodnie z art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. od sumy objętej restrukturyzacją oblicza się opłatę restrukturyzacyjną, a to kwestia rozstrzygnięta została w pozostałej części / pkt 2/ decyzji I instancji.
Z tych względów, mając też na uwadze fakt, że substytut pełnomocnika skarżącego na rozprawie w swej wypowiedzi ograniczył się jedynie do oświadczenia, że wnosi i wywodzi jak w skardze Sąd uznał, że skoro niedopuszczalne byłoby uchylenie w.w. decyzji jedynie w części - to granice skargi obejmują decyzje organów obu instancji w całości, wobec czego nie następuje naruszenie przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.
W świetle powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200 i art. 205 § 2 wyżej wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
/-/ K.Nikodem /-/ M.Skwierzyńska /-/ J.Małecki uk