Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na niebezpieczeństwo, a w zasadzie pewność, że wykonanie decyzji wyrządzi znaczną szkodę, a skutki jej wykonania nie będą do odwrócenia. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że za wstrzymaniem wykonania przemawia pozycja finansowa skarżącego, zaś jego charakterystyka zostanie opisana w odrębnym stanowisku uzupełniającym skargę. Do dnia rozpatrywania niniejszej sprawy zarówno skarga, jak i wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA: z 25 maja 2004 r., FZ 65/04 oraz z 24 maja 2004 r., FZ 85/04 -http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony skarżącej, tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Ustawodawca posługując się we wskazanym przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację.
Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i stwierdzenia, że przystąpienie do jej wykonania wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje nieodwracalne skutki. Uzasadniając ten wniosek nie przytoczono jednak żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby potwierdzić te twierdzenia. Tym samym strona nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii.
Sąd administracyjny nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 -http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.