Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. i z dnia [...]r. o odpowiednich numerach Burmistrz Miasta i Gminy w P. ustalił L. S. podatek od nieruchomości za 2002 rok i 2003 rok w wysokości [...]zł płatny w czterech ratach po [...]zł., a IV rata w kwocie [...]zł. W obu decyzjach w sprawie stawek podatek od nieruchomości powołał uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...]r. i nr [...]z dnia [...]r. Obie decyzje zawierały pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.
W dniu [...]r. L. S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego od obu decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wyjaśnia, że od [...] stycznia 2002 r. już nie jest właścicielem nieruchomości, ponieważ ją sprzedał, a odpisy aktów notarialnych – sprzedaży znajdują się w Urzędzie Miasta i Gminy P..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2003 r. o nr [...] stwierdziło uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznych z dnia 6 lutego 2002 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2002 rok i z dnia 14 lutego 2003 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 rok.
Natomiast postanowieniem z [...]r. o nr [...]orzekło odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji z [...]r. o nr [...] i z [...]r. o nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2002 i 2003 rok. Postanowienie zawierało pouczenie, że "służy stronie prawo złożenia zażalenia w terminie 7 dni od jego otrzymania do tutejszego Kolegium".
L. S. zastosował się do powyższego pouczenia i wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z [...]r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, przyjmując, że we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Nadto z uwagi na art. 163 § 2 i § 3 Ordynacji przywrócenie terminu do złożenia podania jest niedopuszczalne. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Poznaniu.
Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodnie z pouczeniem zaskarżył L. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Poznaniu skargą, w której podnosi, że złożył odpowiednie dokumenty świadczące o jego stanie zdrowia i niemożności wniesienia odwołania w terminie. Podniósł także, że nie jest właścicielem żadnych nieruchomości i dlatego uważa, że absurdem byłoby płacenie podatku od nieruchomości w takiej sytuacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska zawartego w postanowieniu z [...]r. i wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 ustawy 30 stycznia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) – sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270).
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) – prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrole zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i to nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem.
Sąd nie związany granicami skargi stwierdził, że zaskarżone postanowienie z [...]r. o nr [...] rażąco narusza prawo i jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
Z akt sprawy wynika, że [...]r. (bez oznaczenia karty) w związku z decyzją za rok 2002 i za rok 2003 odnośnie podatku od nieruchomości skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się uchylenia obu decyzji. Jednocześnie z odwołaniem wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania obu instancji.
To odwołanie wraz z wnioskiem zostało załatwione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...]r. o nr [...]," stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania" i z [...]r. o nr [...] "odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania".
Postanowienie o nr [...] posiadało błędne pouczenie o prawie zaskarżenia. Skarżącemu od tego postanowienia przysługiwała skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z Poznaniu w terminie 30 dni od dnia doręczenia – tak jak to uczyniło Kolegium w postanowieniu z [...] r. o nr [...].
Postanowienie z [...]r. zostało wydane bez podstawy prawnej, ponieważ skarżący w piśmie z [...] kwietnia 2003 r. nie domagał się przywrócenia terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu jak to traktuje art. 162 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej – ustawie z 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) a przywróceniem terminu do wniesienia odwołań od obu decyzji z 2002 i 2003 roku.
Z treści art. 162 Ordynacji podatkowej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić po spełnieniu przez wnioskodawcę trzech warunków:
- – uprawdopodobnienie braku winy
- – złożenia wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia
- – równoczesne wniesienie odwołania.
W tym miejscu należy podkreślić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało się do treści tego przepisu a nadto, że 30 dniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie z [...]r. o nr [...] będzie biegł skarżącemu dopiero od dnia otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem.
W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając postanowienie z [...]r. rażąco naruszyło art. 162 Ordynacji i w oparciu o art. 145 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd stwierdził nieważność postanowień w całości – orzekając jak w sentencji wyroku.
/-/K.Nikodem /-/J.Małecki /-/S.Zapalska
LF