Uzasadnienie
[...] w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku dotyczącego rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami może spowodować duże straty w jego majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem niezbędnym przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, który został zaskarżony i którego dotyczy wniosek. Wykonaniu podlegają akty administracyjne zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, niepubl.).
Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przykładowo do wykonania nie kwalifikują się wszelkie akty administracyjne odmowne, a więc również o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku dotyczącego rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej. Nie można bowiem mówić o wykonywaniu takiego postanowienia, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu.
W ocenie sądu akt, będący przedmiotem zaskarżenia z uwagi na swój charakter prawny nie nadaje się do wykonania. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Wynika to już z samej istoty ww. postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym. Postanowienie to nie nadaje stronie uprawnień i nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych.
Brak możliwości wykonania aktu objętego wnioskiem powoduje, że niemożliwe jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.