Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich na podstawie art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2000r. Nr 110, poz. 968) nie uznał za zasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne, wniesionych przez T.K., a dotyczących błędu, co do osoby zobowiązanej.
Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest dochodzenie należności z tytułu nieopłaconych sześćdziesięciu sześciu postojów pojazdu marki [...] nr rej [...] stwierdzonych w strefie parkowania w latach 1999-2001r. Zobowiązaną do uiszczenia należności jest T.K. wskazana przez Wielkopolski Bank Kredytowy SA jako użytkownik pojazdu (kredytobiorca).
Organ I instancji stwierdził, że nie ma podstaw do odstąpienia od dochodzenia należności od T.K., bowiem właściciel (czy współwłaściciel) decyduje o tym, komu powierza pojazd i jeżeli nie wskazuje innego użytkownika pojazdu winnego powstania zobowiązań, to on ponosi odpowiedzialność za nie uiszczenie opłat za parkowanie.
Na powyższe postanowienie T.K. wniosła zażalenie, twierdząc, że jedynym użytkownikiem samochodu i osobą wyłącznie odpowiedzialną za powstałe zobowiązania był zmarły mąż K. K. i w związku z tym nastąpił błąd, co do osoby zobowiązanej.
Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie egzekucyjne skierowane zostało prawidłowo wobec T.K., albowiem Wielkopolski Bank Kredytowy SA Oddział w W., do którego skierowano upomnienie egzekucyjne wskazał jako użytkownika pojazdu T.K. oraz poinformował, iż pełnił rolę właściciela pojazdu na zasadzie przewłaszczenia jedynie do czasu spłaty kredytu przez T.K.. Ponadto wyjaśniono, że w aktach znajdują się kopie wezwań-raportów dotyczące nieopłaconego postoju pojazdu marki [...] nr rej [...] w strefie parkowania w latach 1999-2001r. wezwania te są drukami ścisłego zarachowania, ich kopia pozostaje w aktach Zarządu Dróg Miejskich natomiast oryginał pozostawiany jest za wycieraczką pojazdu, którego postoju nie opłacono w strefie parkowania.. Wezwanie-raport jest dowodem postoju pojazdu w określonym miejscu i czasie. Osoba korzystająca z miejsca parkingowego w strefie parkowania ma obowiązek zapłaty należności za postów w strefie bez uprzedniego wezwania do zapłaty – obowiązek ten wynika z przepisów prawa.
Na niniejsze postanowienie T.K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 10 kpa poprzez nie zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje:
W rozpatrywanej sprawie wyjaśnienia wymaga, kto jest organem egzekucyjnym i kto jest wierzycielem.
W myśl przepisu art.19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) organem egzekucyjnym upoważnionym do stosowania wszelkich środków egzekucyjnych jest organ gminy o statusie miasta w odniesieniu do należności pieniężnych, dla których ustalania jest on właściwy. Zgodnie z art.11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) organem gminy jest prezydent miasta, który powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela i na podstawie uzyskanego przez niego tytułu wykonawczego sporządzonego wg określonego wzoru, o czym stanowi art.26 § 1 ww. ustawy.
Jako wierzyciel występuje w niniejszej sprawie Zarząd Dróg Miejskich. Jednakże z przepisu art.19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) wynika, że zarządcą dróg w granicach miast jest prezydent miasta.
Zarządca drogi, czyli prezydent miasta może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi utworzonej przez radę gminy, co wynika z przepisu art.21 ust.1 omawianej ustawy. Zakres uprawnień zarządu dróg określa z kolei art. 21 ust. 2 i art.22 ww. ustawy, z których to przepisów nie wynika jednak by mógł on działać jako samoistny wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym opłat, czy kar pieniężnych. Również w aktach sprawy nie wskazano innego upoważnienia dla tej jednostki ponad te, o których mowa w ustawie z 21 marca 1985r.
Podkreślić również należy, że zarząd drogi wykonuje zlecone mu przez zarządcę drogi sprawy w jego imieniu, na co wskazuje przepis art.21 ust.1a powołanej ustawy o drogach publicznych. Zarząd drogi może też wydawać w imieniu zarządcy (Prezydenta Miasta [...]) decyzje administracyjne. Tym samym Zarząd Dróg Miejskich nie będąc zarządcą drogi, lecz działając jedynie w jego imieniu nie może mieć statutu odrębnego niż Prezydent Miasta wierzyciela.
Należy, więc stwierdzić, że wierzycielem w zakresie kar pieniężnych za nieziszczenie opłat za parkowanie (art.13 ust.2a) jest prezydent miasta, czyli w niniejszej sprawie Prezydent Miasta P..
W sytuacji, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym nieuzasadnione jest jako bezprzedmiotowe wydanie postanowienia dotyczącego stanowiska wierzyciela, o którym mowa w art.34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zauważyć także należy, że w niniejszej sprawie nie uzasadniono, na kim tj. na właścicielu (kredytobiorcy) czy na użytkowniku pojazdu, który korzystając ze strefy parkowania nie uiszczał opłat za parkowanie, ciąży obowiązek uregulowania kary pieniężnej z tego tytułu. Okoliczność ta jest zaś istotna w sprawie skoro skarżąca, nie posiadając prawa jazdy nie kierowała należącym do niej pojazdem i podniosła ją we wniesionych przez siebie zarzutach na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Ponadto zwrócić należy uwagę na nieprawidłowość w zakresie treści tytułów wykonawczych, wykonawczych, z których nie wynika, kiedy skierowano je do egzekucji, jaki nadano im numer i kiedy ich odpis doręczono skarżącej oraz czy pouczono ją o 7 dniowym terminie do wniesienia zarzutów. Kwestia ta jest zaś istotna dla sprawy, bowiem przesądza o wszczęciu egzekucji (art.26 § 5 pkt 1) i co za tym idzie o dotrzymaniu przez zobowiązaną terminu, o którym mowa w art.27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tym bardziej, że każdy z tytułów ma inną datę (10.VII.2001, 19.XI.2001, 20.V.2002 i 13.V.2003).
Z tych względów, Sąd jako nie związany zarzutami skargi – zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art.200 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.
/-/ M. Skwierzyńska /-/Wł. Zygmont /-/M.Jaśniewicz