Uzasadnienie
W skardze skarżący zawarł wniosek o zawieszenie i wstrzymanie wykonania postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko podatnikowi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], zleconych do prowadzenia z nieruchomości podatnika, przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek należy odrzucić.
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. – dalej: "u.p.e.a."), ponieważ sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami.
Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru nad organem egzekucyjnym i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do treści art. 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 września 2015 r., sygn. akt II FZ 601/15 – orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd zaznacza, że nawet gdyby skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, to w realiach niniejszej sprawy wniosek taki i tak nie mógłby być pozytywnie rozpoznany, bowiem zaskarżone postanowienie jest aktem odmownym, a zatem nie kwalifikuje się do wykonania. Postanowienie takie ma charakter czysto procesowy, a więc nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. W związku z powyższym instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do tego aktu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.