Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. We wniosku podniósł, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez niego i wyrządzenia mu znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących skutków dla rodziny skarżącego.
Skarżący do wniosku załączył zeznania podatkowe za 2013 r. i 2014 r. (PIT-36 i PIT/B), wskazując, że jego dochód w całym 2013 r. wyniósł [...] zł, a w 2014 r. wyniósł [...] zł. Natomiast dochód uzyskany od stycznia do listopada 2015 r. wyniósł [...] zł, przy czym dochód w listopadzie 2015 r. wyniósł [...] zł. Ponadto skarżący posiada zadłużenia względem: ZUS w kwocie [...] Urzędu Skarbowego w [...] w kwocie [...] zł, [...] Fundusz Inwestycyjny [...] w [...] w kwocie [...] zł, [...] S.A. w kwocie [...] zł, [...] S.A. w kwocie [...] zł, [...] S.A. w kwocie [...] zł, tj. w łącznej kwocie [...] zł. Skarżący wyjaśnił, że zatrudnia dwie osoby z wynagrodzeniem w kwocie [...] zł. Ponadto wnioskodawca zobowiązany jest regulować alimenty na rzecz małoletniego dziecka w kwocie po [...] zł miesięcznie. Zdaniem skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżący na skutek egzekucji nałożonej na niego kary finansowej, może zostać pozbawiony środków do życia.
Brak środków finansowych może przy tym spowodować, że skarżący popadnie w spiralę zadłużenia, co będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Na chwilę obecną skarżącemu grozi zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co może doprowadzić do faktycznego pozbawienia go środków do życia. Według skarżącego tylko poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, może uniknąć grożącego mu niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej. Do wniosku skarżący załączył dokumenty potwierdzające powyższe zadłużenia, informacje o zaległościach podatkowych za 2013 i 2014 r. oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za listopad 2015r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W wyjątkowych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (por.: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188).
Skarżący wprawdzie załączył informacje o zaległościach podatkowych, podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za listopad 2015 r. oraz dokumenty potwierdzające zadłużenia wobec ZUS i Urzędu Skarbowego w [...], wezwania do zapłaty, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.
Zdaniem Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wręcz przeciwnie skarżący wykazał znaczny wzrost uzyskiwanych dochodów na przełomie lat 2013-2015, przy czym bez znaczenia pozostaje dochód za miesiąc listopad 2015 r. w kwocie [...] zł. Z analizy załączonego do wniosku podsumowania księgi za miesiąc listopad 2015 r., wynika ponadto, iż od początku roku 2015 wartość sprzedaży towarów i usług, kształtowała się na poziomie [...] zł. Z kwoty tej skarżący poniósł wydatki związane z zakupem towarów i materiałów na łączna kwotę [...] zł oraz poniósł pozostałe wydatki (w tym wynagrodzenia) w kwocie [...] zł.
Odnosząc się do wykazanych przez skarżącego zaległości wobec wskazanych we wniosku jednostek, należy wyraźnie zaznaczyć, że w pierwszej kolejności należy zaspokoić należności, które wynikają ze zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Jak wynika natomiast z analizy powyższego dokumentu, pomimo uzyskanego stosunkowo wysokiego przychodu, strona nie podjęła próby ograniczenia ponoszonych zakupów, mimo jak wskazuje licznych zobowiązań wobec podmiotów wymienionych w skardze.
Na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Sąd nie mógł zatem uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.