Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 10 lutego 2022 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność złożonego przez J. M. odwołania z 29 listopada 2021 r. od pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z 11 października 2021 r. informującego o zasadach wyboru sposobu opodatkowania, stanowiącego wezwanie do złożenia korekty deklaracji podatkowej.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismo organu pierwszej instancji z dnia 11 października 2021 r. stanowiło wezwanie podatnika, na podstawie art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej: "O.p."), do złożenia korekty deklaracji podatkowej. Zdaniem organu skoro przedmiotowe pismo nie stanowiło decyzji administracyjnej, a jedynie czynność materialno-techniczną, to podatnikowi nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania, które możliwe jest w sprawach zakończonych decyzją.
Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez podatnika na pismo z 11 października 2021 r. informujące o zasadach wyboru sposobu opodatkowanie określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j Dz. U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.f."), stanowiącego wezwanie do złożenia korekty deklaracji podatkowej.
W skardze z dnia 21 marca 2022 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 228 § 1 pkt 1 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie nie istnieje przedmiot odwołania,
- 2. art. 121 O.p., z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,
- 3. art. 187 O.p., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału w sprawie.
Zdaniem skarżącego w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja była faktycznie informacją o zasadach wyboru sposobu opodatkowania, określonych w art. 30c u.p.d.o.f., stanowiącą wezwanie do złożenia korekty deklaracji podatkowej.
W ocenie skarżącego nie miał on obowiązku składania żadnego wniosku, gdyż art. 9a ust. 2c u.p.d.o.f. stanowi, że o zmianie formy opodatkowania organ podatkowy informuje się poprzez złożenie oświadczenia, jednocześnie przepis nie wskazuje ustalonej formy dla oświadczenia.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.").
Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 228 § 1 O.p., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia:
- 1) niedopuszczalność odwołania,
- 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania,
- 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222.
Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Powyższy przepis określa więc obowiązek wstępnego badania przesłanek postępowania odwoławczego, mającego na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz czy spełnia wymagania co do treści. Spoczywający zatem na organie odwoławczym obowiązek wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi wtedy, gdy odwołanie wniesione zostanie przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych lub też podmiot nie posiadający legitymacji do jego wniesienia (przykładowo przez osobę nie będącą stroną w sprawie ani adresatem postanowienia).
W niniejszym postępowaniu zaistniała sytuacja niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Prawidłowo więc organ przyjął, że odwołanie jest niedopuszczalne, gdyż czynność organu nie jest decyzją administracyjną.
Analizując przyczyny o charakterze przedmiotowym należy zauważyć, że odwołanie przysługuje od decyzji. Jest ono zatem niedopuszczalne, jeśli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu podatkowego nie jest decyzją, a stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Zatem jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a strona pomimo to wniosła odwołanie od informacji udzielonej przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania. Wystąpienie przesłanki negatywnej niedopuszczalności odwołania nakłada na organ odwoławczy obowiązek jakim jest stwierdzenie niedopuszczalności w formie postanowienia, bowiem art. 228 O.p., będący bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia i nie pozostawia organowi odwoławczemu żadnej sfery uznania. Tak więc jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie tak jak w przedmiotowej sprawie od pisma organu pierwszej instancji z 11 października 2021 r. informującego o zasadach wyboru sposobu opodatkowania, stanowiącego wezwanie do złożenia korekty deklaracji podatkowej, zasadnie organ drugiej instancji stwierdził w oparciu o art. 228 O.p. niedopuszczalność odwołania.
W myśl art. 155 § 1 O.p. organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z 11 października 2021 r. stanowiło wezwanie skarżącego, na podstawie art. 155 O.p., do złożenia korekty deklaracji podatkowej. Skoro przedmiotowe pismo nie stanowiło decyzji administracyjnej, a jedynie czynność materialno-techniczną, to podatnikowi nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania. Złożenie odwołania możliwe jest w sprawach zakończonych decyzją. Wobec powyższego prawidłowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej orzekł na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącego na pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z 11 października 2021 r. informujące o zasadach wyboru sposobu opodatkowania określonych w art. 30c u.p.d.o.f., stanowiące wezwanie do złożenia korekty deklaracji podatkowej.
Bezprzedmiotowe są zatem zarzuty naruszenia przepisów procedury podatkowej, tj. art. 228 § 1 pkt 1, art. 121 oraz 187 O.p., bowiem w sprawie nie doszło do wszczęcia przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania
Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.