Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) Burmistrz odmówił wydania zaświadczenia o obszarze działki, za którą J. i J. G. opłacają podatek od nieruchomości.
Orzekając na skutek zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło postanowienie Burmistrza i umorzyło postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia.
W skardze Burmistrz wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium.
W odpowiedzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wskazało, iż brak jest legitymacji do wniesienia skargi zarówno po stronie Burmistrza, jak i Gminy. Postanowienie nie dotyczy bowiem ich interesów. Organ I instancji nie był stroną postępowania, a jedynie wykonywał zadania publiczne w stosunku do innej osoby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
W niniejszej sprawie skarga wniesiona została przez organ jednostki samorządu terytorialnego.
Należy wskazać, iż jednostka samorządu terytorialnego może być, jako osoba prawna, stroną postępowania administracyjnego (podatkowego) – wtedy, działając przez swoje organy, korzystać będzie z gwarancji procesowych przyznanych stronie. Organ jednostki może jednak pełnić rolę organu administracji publicznej. W tym przypadku będzie bronić interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji (postanowienia), wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji nie ma legitymacji procesowej strony (zob. uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115).
Orzekając o odmowie wydania zaświadczenia, Burmistrz działał bez wątpienia jako organ administracji publicznej, dokonywał bowiem rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Wobec braku interesu prawnego do wniesienia skargi, skarga jako niedopuszczalna, podlega zatem odrzuceniu.
Ze względu na powyższe, postanowiono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., jak w sentencji.
/-/ S. Zapalska