Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego obciążył strony tj.: Firmę"A" P. B. oraz Agencję Celną kosztami postępowania celnego prowadzonego w związku z weryfikacją zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] roku.
Pismem z dnia [...] roku zażalenie na to postanowienie wniósł J. C. działający w imieniu Firmy "A"- P. B.. Żalący domagał się uchylenia skarżonego postanowienia i umorzenia postępowania oraz wstrzymania jego wykonania. Według wnoszącego zażalenie obciążenie strony kosztami dokonanej bezzasadnie ekspertyzy wykonanej przez Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej było niezgodne z prawem.
J. C. przedłożył wraz z zażaleniem kserokopię pełnomocnictwa z dnia [...] roku udzielonego mu przez P. B. prowadzącego Firmę "A" w O.- upoważniającego go jako pracownika do reprezentowania P. B. i jego firmy przed organami celnymi, inspekcja celną, organami podatkowymi i egzekucyjnymi. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] roku wezwał J. C. do nadesłania:
- 1) dokumentu potwierdzającego fakt, iż uzyskał on status pracownika firmy "A" - P. B. z siedzibą w O..
W piśmie z dnia [...] roku J. C., w związku z pismem z dnia[...] roku, poinformował Urząd Celny między innymi o tym, że jest w posiadaniu umowy o pracę, ale z woli zarówno jego jak i jego pracodawcy warunki umowy objęte są tajemnicą i nikt do tej pory nie zwolnił go od jej naruszenia.
Dyrektor Izby Celnej w związku z wniesionymi odwołaniami i zażaleniami w piśmie z dnia [...] roku wezwał J. C. do nadesłania w terminie 7 dni:
- 1) oryginału lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa udzielonego mu przez Firmę "A"- P. B. zaznaczając, że nie będą honorowane pełnomocnictwa potwierdzone za zgodność z oryginałem przez doradcę podatkowego
- 2) dokumentów potwierdzających, że jest pracownikiem zatrudnionym przez Firmę "A" - P. B. zgodnie z przepisami Kodeksu pracy.
Na powyższe wezwanie J. C. udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...] roku (dotyczącym postępowań w czterech sprawach). Załączył do niego kserokopię umowy o pracę oraz oryginał pełnomocnictwa do reprezentowania firmy "A" i jednocześnie wniósł o zwrot pełnomocnictwa po dokonaniu stosownego odpisu. W aktach niniejszej sprawy znajduje się kserokopia pełnomocnictwa, z której wynika, że powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone J. C. (pracownikowi) w dniu [...] roku przez P. B. do reprezentowania go i jego firmy przed organami celnymi, inspekcją celną, organami podatkowymi i egzekucyjnymi.
W piśmie z dnia [...]roku znalazła się natomiast wzmianka o następującej treści "oryginał przy sprawie [...]. Z "umowy o pracę" (kserokopia) potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez doradcę podatkowego mgr J. C.- wynika zaś, że umowa została zawarta w dniu [...] r. pomiędzy Firma "A"- P. B. ul. K.; [...] O. zwanej zakładem pracy reprezentowanym przez P. B. a J. C., na czas nieokreślony. Rodzaj umówionej pracy to: doradca prawny i podatkowy, miejsce wykonywanej pracy- ul.K.-O., czas rozpoczęcia pracy: [...]r.
Dane dotyczące wymiaru czasu pracy oraz wynagrodzenia zostały wykorektowane przez J. C..
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku adresowanym do J. C. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu zażalenia z dnia [...] roku na podstawie art. 228 § 1 pkt. 1 i § 2 oraz art. 239 Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137 poz. 926 z 1997 r. z późń. zm.) stwierdził niedopuszczalność w.w. zażalenia. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na art. 253 § 2 kodeksu celnego, który określa wprost osoby mogące występować w charakterze pełnomocnika strony przed organem celnym zarówno pierwszej jak i drugiej instancji oraz wyjaśnił, że wobec tego doradca podatkowy nie może występować w charakterze przedstawiciela bezpośredniego w sprawach celnych dotyczących towaru przeznaczonego do działalności gospodarczej. Wskazał też, że doradca podatkowy może tylko uwierzytelnić pełnomocnictwo udzielone mu w sprawach podatkowych, co wynika z art. 41 ustawy o doradztwie podatkowym a w trakcie prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego J. C. przedstawił kserokopię umowy o pracę z dnia [...] roku, która została przez niego potwierdzona za zgodność z oryginałem.
Dalej Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę na to, że J. C. wykonuje zawód doradcy podatkowego i jednocześnie zatrudnia się w tym charakterze w Firmie "A"- P. B.. Ponieważ powyższa firma nie trudni się zawodowo doradztwem podatkowym (zajmuje się importem-eksportem, handlem hurtowym odzieżą, obuwiem, tkaninami, materiałami budowlanymi oraz prowadzi pośrednictwo handlowe w tym, zakresie) a wspólnikami jej nie są wyłącznie doradcy podatkowymi, organ odwoławczy uznał, że umowa o pracę została zawarta z naruszeniem przepisów prawa (art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym).
Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że bezpośrednim powodem nie uznania reprezentacji w oparciu o załączoną umowę jest kwestionowanie możliwości zatrudnienia J. C. w charakterze doradcy podatkowego.
Skargę na to postanowienie złożył J. C.- w imieniu własnym wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego z prawem oraz o obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania. Skarżący na wstępie zarzucił organowi celnemu, że pomylił pojęcie " przedstawicielstwa" określone w art. 253 § 2 Kodeksu celnego z pojęciem "pełnomocnictwa" określonym w art. 136 i 137 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stawiając między nimi znak równości. J. C. wskazał, że pojęcie przedstawicielstwa, o którym mowa w art. 253 § 2 Kodeksu celnego ma zastosowanie wyłącznie do postępowań prowadzonych przed organami celnymi. Inaczej wygląda zaś sytuacja, gdy towar objęty już został procedurą celną, tak jak w niniejszym przypadku, a organ celny wszczął postępowanie i wydał na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa decyzję, którą uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i dokonał ponownego wymiaru należności celnych. Według skarżącego postępowanie celne dotyczące weryfikacji zgłoszenia celnego należy do "innych wypadków"- jest to postępowanie celno-administracyjne, którego przebieg reguluje Ordynacja podatkowa i znajdują tu zastosowanie również jej przepisy dotyczące pełnomocnictwa.
Zgodnie z przepisem art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnikiem strony skarżącej może być osoba fizyczna z pełną zdolnością do czynności prawnych. J. C. zawarł też w skardze zarzut o dyskryminowaniu jego albo doradcy podatkowego lub łącznie J. C. jako doradcy podatkowego. Podnosząc też, że nie ma przepisu w polskim prawie zakazującego doradcy podatkowemu (zawód zaliczony do grupy zawodów o szczególnym zaufaniu publicznym) potwierdzać za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów przez niego przedstawionych, w tym umowy o pracę skarżący zarzucił organowi celnemu nadinterpretację art. 41 ustawy o doradztwie podatkowym.
Ponadto J. C. postawił zarzut błędnej oceny rodzaju jego zatrudnienia, albowiem z żadnej zawartej przez niego umowy o pracę nie wynika, by był on zatrudniony w charakterze doradcy podatkowego, a zatem nie zostały naruszone przepisy rozdziału 5 ustawy o doradztwie podatkowym. Skarżący podkreślił również, że organ celny nie jest uprawniony do badania kwalifikacji ustanowionego w sprawie pełnomocnika oraz nie posiada uprawnień do stosowania wykładni rozszerzającej ustawy o doradztwie podatkowym. Na koniec J. C. podał, że z Agencją Celną zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony. Strony umówiły się, że będzie on wykonywał czynności radcy prawnego. Nie należy jednak tego rozumieć jako wykonywanie zawodu radcy prawnego- jak to sugeruje organ celny, a szczegółowo rodzaj umówionej pracy określa dokument zatytułowany "zakres czynności" stanowiący załącznik do umowy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż pomimo tego, że J. C. w swej skardze powołał się na nr sprawy dotyczącej postępowania wobec Firmy "A"- P. B. to zarzuty w niej zawarte odnoszą się do reprezentacji Agencji Celnej. Organ II instancji odpowiedział jednak na zarzuty skarżącego tak, jakby dotyczyły sprawy P.B.. Powołał się też dodatkowo na pismo z dnia [...] roku, w którym informowano powyższą Firmę "A"- P. B., że umocowanie J. C. jest nieskuteczne.
Na rozprawie J. C. oświadczył, że skargę złożył w imieniu własnym i nigdy nie był stroną postępowania. Ponadto podał, że w uzasadnieniu skargi powoływał się również na fakt reprezentowania Agencji Celnej, albowiem w tym samym okresie czasu był pracownikiem tej Agencji jak i Firmy "A" - P. B..
J. C. działając także w imieniu uczestnika postępowania P. B. wniósł o uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn niż to zarzucał skarżący.
Na wstępie należy podkreślić, że przepisy prawne dotyczące przedstawicielstwa występujące w kodeksie celnym są przepisami lex specialis w stosunku do przepisów regulujących instytucję przedstawicielstwa na gruncie kodeksu cywilnego jak i Ordynacji podatkowej. Nietrafny jest zatem wywód skargi wskazujący na przepis art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej jako podstawę działania pełnomocnika na etapie weryfikacji zgłoszenia celnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 253 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) ograniczający krąg podmiotów umocowanych do sprawowania przedstawicielstwa w sprawach celnych. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2002 roku tj. w dacie składania przedmiotowego środka zaskarżenia oraz wydawania postanowienia przez organ celny II instancji) przedstawicielem bezpośrednim osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu przed organami celnymi w sprawach dotyczących towaru, którego rodzaj lub ilość wskazuje na przeznaczenie do działalności gospodarczej (jak w niniejszej sprawie) mógł być wyłącznie pracownik tej osoby, agencja celna, adwokat lub radca prawny, a jej przedstawicielem pośrednim wyłącznie agencja celna.
Brzmienie tego przepisu wskazuje, że ograniczenie kręgu podmiotów mogących reprezentować stronę w postępowaniu przed organami celnymi (I i II instancji) ma związek z przeznaczeniem towaru i nie jest ograniczone tylko do fazy zgłoszenia celnego. Skuteczne pełnomocnictwo mogło więc zostać udzielone J. C. tylko jako podmiotowi będącemu pracownikiem firmy tj. Firmy "A" - P.B.. Z tego względu zasadne było wezwanie przez organ celny I instancji J. C. do nadesłania dokumentu potwierdzającego fakt, iż uzyskał status pracownika firmy "A" - P.B. z siedzibą w O.. W piśmie z dnia[...] roku J. C. powołał się na umowę o pracę zawartą z P. B., ale jednocześnie wskazał, że warunki tej umowy objęte są tajemnicą.
Kserokopię powyższej umowy o pracę J. C. załączył dopiero do pisma z dnia [...] roku stanowiącego odpowiedź na wezwanie Dyrektora Izby Celnej zawartego w piśmie z dnia [...] roku. Wynika z niej, że J. C. był zatrudniony w Firmie "A"- P. B. od dnia [...] roku w charakterze doradcy podatkowego i prawnego, co narusza treść art. 31 ustawy z dnia 5 lipca 1996 roku o doradztwie podatkowym (Dz.U. Nr 9 poz. 86 z 2002 roku z późń. zm.).
W tej sytuacji, gdy Dyrektor Izby Celnej przyjął, że J. C. nie udowodnił faktu zatrudnienia w firmie P. B., albowiem przedłożył kserokopię umowy o pracę z dnia [...] roku, którą potwierdził za zgodność z oryginałem, do czego nie jest upoważniony jako doradca podatkowy (art. 41 ustawy o doradztwie podatkowym) a tym samym według organu celnego nie wykazał umocowania do działania w imieniu Firmy "A"- P. B. to winien był wezwać P. B. jako podmiot wyłącznie posiadający przymiot strony prowadzonego postępowania- na podstawie art. 169 § 1 i art. 168 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 kodeksu celnego do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez podpisanie go i to w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zażalenie bowiem jak każde podanie, musi spełniać pod względem formy i treści wymagania stawiane w art. 168§ 1, 2 i 3 Ordynacji podatkowej dla tej czynności procesowej strony.
Nie wezwanie zaś strony przez organ celny do usunięcia braku formalnego zażalenia stanowi istotne naruszenie wyżej wymienionych przepisów postępowania oraz art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 262 Kodeksu celnego) zgodnie z którym organy celne są zobowiązane udzielać stronom niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa celnego i postępowania celnego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1999 roku- sygn. akt IV SA 848/98, LEX nr 47870). Brak takiego wyraźnego wezwania strony w osobnym piśmie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia i pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do tego wezwania narusza też zasadę pogłębiania zaufania do organów wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasadę dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej).
Sąd stoi też na stanowisku, że pismo z dnia [...] roku, na które powołano się w odpowiedzi na skargę stanowiło jedynie wezwanie strony do złożenia zabezpieczenia pokrywającego w całości kwotę długu celnego i chociaż przy okazji organ celny I instancji informował o nieskutecznym umocowaniu J. C., to nie było to wezwanie w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej.
Przestrzeganie wyżej omówionych przepisów i zasad postępowania wyklucza też możliwość uznania, iż zażalenie wniósł rzekomy pełnomocnik we własnym imieniu. Stroną postępowania nadal była Firma "A"- P. B..
Jednocześnie Sąd zauważa, że organ celny błędnie przyjął, iż naruszenie w zawartej przez strony umowie o pracę art. 31 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym skutkuje nieważnością dokonanej czynności prawnej.
Ze względu na powyższe okoliczności należało stwierdzić, że Dyrektor Izby Celnej wydając zaskarżone postanowienie naruszył przepisy postępowania (art. 121 § 1 i 2, art. 169 § 1 w zw. z art. 168 §3 oraz art. 228 § 1 pkt. 1 i § 2 Ordynacji podatkowej) w związku z art. 262 Kodeksu celnego w sposób mający istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Rozpoznając ponownie sprawę organ celny powinien wezwać stronę do podpisania zażalenia zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej.
Wobec powyższego Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 litera c), art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 979 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) jak w sentencji wyroku.
/-/ M. Kosewska /-/ B. Koś /-/ B. Sokołowska