Uzasadnienie
W dniu [...] roku do Urzędu Celnego wpłynęły wnioski M. R. i W.R. Spółka "E" i Z. B. Spółka "M" o objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości z tytułu należności celnych w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł. - niedoboru cła, określonych w decyzjach Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] r., o numerach od [...] do [...] oraz z dnia [...] r. o numerach od [...] do [...], do uregulowania których zostali zobowiązani Z.B., M.R. i W.R. wspólnicy spółki "G"
Naczelnik Urzędu Celnego, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z dnia [...] roku połączył toczące się oddzielnie postępowania w sprawie restrukturyzacji, a następnie decyzją z dnia [...] roku Nr [...], na podstawie art. 208 § 1 i art. 166 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 9 pkt 1 i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287) umorzył postępowanie restrukturyzacyjne.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że strona zgłaszając towar do odprawy celnej zaniżała wartość celną importowanego towaru, co miało skutkować niewłaściwym wymierzeniem należności celnych w związku z czym, wskazując na przepis art. 6 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji, organ I instancji uznał, iż przedmiotowe należności celne określone zostały w związku z dokonaniem czynności prawnych mających na celu obejście przepisów o należnościach celnych i nie podlegają restrukturyzacji.
Z. B. M. R. i W. R. wnieśli odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, domagając się jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia wniosku o restrukturyzację.
Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia [...] roku Nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287) uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i odmówił objęcia restrukturyzacją należności wymierzonych w decyzjach Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] r, o nr od [...] do [...] oraz z dnia [...] r. o nr od [...] do [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż ustalenia organów celnych (Dyrektora Urzędu Celnego i Prezesa Głównego Urzędu Ceł) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego dają podstawy do uznania, iż w przedmiotowej sprawie działania stron zmierzały do obejścia przepisów dotyczących należności celnych. O takim charakterze świadczą ustalenia faktyczne poczynione przez w/w organy oraz ich ocena pod kątem stosowania przepisów prawa celnego, dokonane w rozstrzygnięciach podejmowanych przez te organy.
Z. B. M. R. i W. R. wnieśli skargę od decyzji Dyrektora Izby Celnej, zarzucając naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287), polegające na jego błędnej wykładni tj. na przyjęciu, iż czynnością mającą na celu " obejście przepisów" w rozumieniu art. 6 ust. 4 w/w ustawy jest każda czynność sprzeczna z ustawą będąca wyrazem woli podmiotu, który poprzez swoje świadome postępowanie zmierza do zrealizowania celu, jakim jest uzyskanie nieuprawnionych korzyści, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
W zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także innych naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dających podstawę do uwzględnienia skargi.
Przede wszystkim, w ocenie Sądu, organy nie naruszyły art. 6 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Zgodnie z tym przepisem, negatywnie określającym zakres przedmiotowy ustawy, nie podlegają restrukturyzacji m.in. zaległości celne - jeżeli zaległości te określone zostały w związku z dokonywaniem czynności prawnych mających na celu obejście przepisów o należnościach celnych, lub przepisów dotyczących wymiaru i poboru tych należności.
Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2004 roku FSK 458/04 LEX nr 171/42, zgodnie z którym " Z treści art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) wynika w sposób jednoznaczny, iż o istnieniu ustawowej negatywnej przesłanki uwzględnienia wniosku o restrukturyzację przesądza treść decyzji, jaka zapadła w toku podatkowego postępowania wymiarowego. W tym bowiem postępowaniu dochodzi do ustalenia stanu faktycznego, z którego wynika czy zaległości podatkowe określone zostały w związku z dokonywaniem przez podatnika czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych.
Skoro tak, to z faktu tego wynikają co najmniej dwie konsekwencje proceduralne.
Po pierwsze, organ podatkowy prowadzący postępowanie, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie zasadności wniosku o restrukturyzację należności - w tym przypadku podatkowych - jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w postępowaniu wymiarowym, a po drugie, strony postępowania restrukturyzacyjnego nie mogą skutecznie w tym postępowaniu zwalczać trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę ostatecznych rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu wymiarowym.
W niniejszej sprawie organy celne przyjęły, iż o istnieniu ustawowej negatywnej przesłanki uwzględnienia wniosku o restrukturyzację przesądza treść decyzji, jakie zapadły w toku postępowania wymiarowego. W decyzjach Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] r, o numerach od [...] do [...] oraz z dnia [...] r. o numerach od [...] do [...] ustalono, na podstawie przeprowadzonego postępowania weryfikacyjnego, że faktury znajdujące się w dokumentach księgowych kontrahenta zagranicznego różnią się ceną towaru importowanego według dokumentów SAD od faktur, które importer - Spółka "G" Z.B. M.R. W.R., załączył do wniosku w momencie odprawy celnej. Jak wskazał organ celny strona składając wniosek o dokonanie odprawy celnej ostatecznej nie zadeklarowała pełnej wartości odprawianego towaru. Z akt sprawy jednoznacznie wynikało, iż rzeczywista wartość towaru była wykazana w fakturach nadesłanych przez holenderskie władze celne.
Tym samym, zaniżając wartość transakcyjną importowanego towaru strona korzystała m.in. z obniżonych obciążeń celnych i podatkowych. Prezes Głównego Urzędu Ceł rozpoznając odwołanie strony od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] roku, utrzymując w tej części zaskarżoną decyzję w mocy, wskazał, że to nie holenderski eksporter był zainteresowany zawyżeniem faktur, ale to odwołujący przedstawiając do odprawy celnej faktury o niższej kwocie należności uzyskał wymierne korzyści w postaci zaniżonego cła. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 13.09.2002 roku oddalił skargę wniesioną na w/wym. decyzję.
Zatem, organy celne na etapie rozpatrywania wniosku o restrukturyzację nie były uprawnione do dokonywania ponownych ocen, czy we wskazanych wyżej sprawach miało miejsce obejście przepisów celnych na etapie wymiarowym sprawy.
Jednocześnie zaś, zdaniem Sądu, trafnie w zaskarżonych decyzjach organy celne uznały, iż zaniżenie wartości transakcyjnej przez stronę, która posłużyła się przy dokonywaniu odprawy celnej fakturami, skutecznie zakwestionowanymi przez organy celne w toku prowadzonego postępowania weryfikacyjnego, co zostało stwierdzone wskazanymi wyżej decyzjami wymiarowymi, wyczerpuje dyspozycje art. 6 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji.
W związku z powyższym, uznając, iż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
/-/Sz.Widłak /-/W. Długaszewska /-/M. Kwiecińska