Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...]r. Nr [...] określił spółce "A" sp. z o.o. w P. zobowiązanie podatkowe za kwiecień i wrzesień [...]r. w łącznej kwocie [...]zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za luty i marzec [...]r. oraz ustalił za te miesiące, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w łącznej wysokości [...]zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w wyniku kontroli w spółce zostały stwierdzone następujące uchybienia:
- 1. w rozliczeniu za luty [...]r.
- - zawyżenie podatku naliczonego o kwotę [...]zł w wyniku odliczenia tego podatku z duplikatów faktur VAT wystawionych [...]r. przez Zakłady Energetyczne S.A., czym naruszono przepis art. 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 o podatku od towarów i usług w związku z § 50 ust. 3 i § 51 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług... (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), 2.w rozliczeniu za marzec [...]r.
- - zawyżenie podatku naliczonego o kwotę [...]zł w wyniku odliczenia podatku naliczonego nie potwierdzonego fakturą zakupu, czym naruszono przepis art. 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz
- - zawyżenie o kwotę [...]zł z powodu zawyżenia kwoty podatku naliczonego z przeniesienia z poprzedniego miesiąca, co stanowi naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o VAT.
3.w rozliczeniu za kwiecień [...]r.
- - zawyżenie podatku naliczonego o kwotę [...]zł z powodu zawyżenia kwoty podatku naliczonego z przeniesienia z poprzedniego miesiąca, co stanowi naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o VAT,
- - zaniżenie podatku należnego o kwotę [...]zł na skutek nieopodatkowania sprzedaży samochodu marki "B" podatkiem od towarów i usług (czynność zaliczona przez spółkę do zwolnionej z podatku VAT jako sprzedaż towaru używanego), czym naruszono przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 i art. 4 pkt 7 ustawy o VAT.
4.w rozliczeniu za wrzesień [...]r.
- - zawyżenie podatku naliczonego o kwotę [...]zł w wyniku odliczenia podatku naliczonego nie potwierdzonego fakturą zakupu, czym naruszono przepis art. 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT.
W odwołaniu spółka domagała się uchylenia powyższej decyzji w części dotyczącej opodatkowania podatkiem należnym sprzedaży samochodu osobowego "B" zakwestionował stanowisko organu I instancji, według którego zwolnienie z podatku od towarów i usług przy sprzedaży środka trwałego należy się tylko wówczas, gdy figuruje on co najmniej pół roku w ewidencji środków trwałych. Nie było to konieczne, bowiem prawo to przysługuje pod warunkiem używania środka trwałego przez spółkę. Bez wpływu na możliwość skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania sprzedaży samochodu pozostaje fakt, iż po wniesieniu go do spółki "A" - co nastąpiło w dniu [...]r. - został on zaksięgowany na koncie "Inwestycje rozpoczęte - samochód "B" a po dokonaniu ulepszeń i remontów przekazany w dniu [...]r. do używania i zaksięgowany na koncie "środki trwałe". Spółka po ustaleniu wartości początkowej rozpoczęła amortyzację tego środka trwałego. W czasie adaptacji samochód był użytkowany przez zarząd spółki.
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]r. Nr [...], nie uwzględniwszy odwołania i składanych przez spółkę wyjaśnień, utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej [...].
W skardze spółka domagała się uchylenia powyższej decyzji w części dotyczącej kwoty [...]zł wynikającej z błędnie ustalonego zaniżenia przez spółkę podatku VAT w sprawie opodatkowania używanego środka trwałego w postaci samochodu osobowego marki "B". Decyzji zarzuciła naruszenie art.122, art. 187 § 1 O.p. oraz art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi wywodziła, że samochód marki "B" 4.0 KAT, wniesiony aportem do "A" sp. z o. w dniu [...]r. został wyprodukowany w 1990r. Spółce nie jest znana regulacja prawna, nakazujący podmiotowi gospodarczemu obligatoryjne ujęcie środka trwałego w eksploatacji na środki trwałe i naliczanie amortyzacji od momentu nabycia własności. Fakt, że spółka ujęła powyżej wymieniony samochód na inwestycjach i rozpoczęła amortyzację księgową, dopiero później niż ustawowa regulacja nakazuje, nie rzutuje na naliczenia czasu eksploatacji dla określenia czy pojazd trzeba traktować jako używany.
W czasie po objęciu samochodu w posiadanie t.j. po [...]r. zostały dokonane ulepszenia i remonty samochodu i dopiero po zakończeniu adaptacji samochód został wprowadzony w ewidencję środków trwałych i rozpoczęto amortyzację środka trwałego. W czasie adaptacji był samochód użytkowany przez zarząd spółki.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jako niezgodną z prawem.
Powody.
Spółka dokonując w dniu [...]r. sprzedaży samochodu marki "B" na rzecz "Kancelarii Doradztwa Podatkowego "C" sp. z o.o. w G., spółka mogła skorzystać ze zwolnienia z podatku VAT, bowiem był on wówczas towarem używanym w rozumieniu ustawy podatkowej.
Towarem używanym w rozumieniu art. 4 pkt 7 lit.b ustawy podatkowej jest towar, którego okres używania przez podatnika dokonującego ich sprzedaży wyniósł co najmniej pół roku. Oznacza to więc, iż kryterium podstawowym dla ustalenia czy dany towar - rzecz ruchoma - jest używany, nie jest wiek tego towaru, ale okres jego używania przez ostatniego użytkownika. Innymi słowy jeże towar ma 10 lat, ale podatnik sprzedający ten towar używał go np: 7 miesięcy - wówczas towar ma dla potrzeb VAT status towaru używanego. Oznacza to, iż w przypadku rzeczy ruchomych status jako towarów używanych zmienia się wraz ze zmianą właściciela - użytkownika. Nie są towarami używanymi wytworzone produkty przeznaczone do sprzedaży, zapasy surowców i materiałów przeznaczonych do produkcji ani towary nabyte przez podatnika w celu dalszej odprzedaży.
Pewne problemy może stwarzać zdefiniowanie pojęcia "używanie".
Poszczególne uprawnienia właściciela objęte terminem "korzystanie z rzeczy" nie dają się wyczerpująco wymienić. Właściciel realizuje te uprawnienia zarówno przez czynności o charakterze faktycznym, jak i przez czynności cywilno-prawne. Faktyczne korzystanie z rzeczy polega przede wszystkim na władaniu rzeczą (posiadanie) oraz na pobieraniu pożytków i innych przychodów, które rzecz przynosi. Może ono polegać także na przetworzeniu rzeczy albo na jej zniszczeniu. Ostatnie dotyczy głównie tzw. rzeczy zużywalnych, tj. takich, z których nie można w zasadzie korzystać inaczej niż przez ich przetworzenie lub zużycie (surowce, paliwa, środki żywności itp.). Korzystanie z rzeczy w drodze czynności cywilno-prawnych może polegać np: na oddaniu rzeczy w najem lub dzierżawę.
Rozporządzanie rzeczą oznacza w terminologii kodeksu cywilnego dokonywanie czynności cywilno-prawnych, których bezpośrednim celem i skutkiem jest wyzbycie się własności albo obciążenie rzeczy (przeniesienie własności, zrzeczenie się własności nieruchomości, porzucenie rzeczy ruchomej, ustanowienie prawa rzeczowego). Niekiedy mówi się jednak także o rozporządzaniu rzeczą mając na myśli powołanie do życia stosunków obligacyjnych dotyczących rzeczy (np: stosunku najmu lub dzierżawy, stosunku użyczenia), a nawet pewne dyspozycje o charakterze faktycznym, np: zniszczenie rzeczy przez właściciela. Pozytywne uprawnienia właściciela (możność korzystania z rzeczy i rozporządzania rzeczą) nie wyczerpują treści prawa własności. Możliwe są wypadki, gdy właściciel zostaje ich pozbawiony, a mimo to prawo własności nie wygasa.
Samochód - rok produkcji 1990 - stał się przedmiotem własności spółki w rezultacie wniesienia go przez nowego wspólnika spółkę "D" sp. z o.o. w P. na poczet podwyższenia kapitału zakładowego (akt notarialny Rep. [...] nr [...] z [...] r.). Od tej daty skarżąca spółka, jako właściciel, realizowała swoje uprawnienia do samochodu zarówno przez czynności o charakterze faktycznym (korzystanie z rzeczy polegające przede wszystkim na władaniu - posiadanie), jak i przez czynności prawne (zlecenie naprawy i zainstalowania instalacji gazowej, przyjęcie samochodu w poczet inwestycji w przedziale [...] r. do [...] r. a po dniu [...] r., wprowadzenie do ewidencji środków trwałych w celu dokonywania odpisów amortyzacyjnych). Dlatego spółka mogła skorzystać ze zwolnienia z podatku VAT, bowiem był on w dacie zbycia towarem używanym w rozumieniu ustawy podatkowej.
W odniesieniu do towarów - rzeczy ruchomych półroczny termin używania odnosi się do każdorazowego nabycia towaru i biegnie od dnia ich nabycia przez podatnika. Także w przypadku sprzedaży towaru chociażby zaliczonego po nabyciu przez podatnika do środków trwałych, półroczny okres używania biegnie od dnia jego nabycia, a nie od dnia przyjęcia go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Brak jest bowiem bezwzględnie obowiązującego nakazu prawnego, aby ujawniać w ewidencji środek trwały i naliczać amortyzację już od dnia jej nabycia. Przesunięcie terminu rozpoczęcia dokonywania odpisów może być przyczyną przesunięcia w czasie całego okresu amortyzacji, gdyż odpisów dokonuje się do czasu zrównania ich sumy z wartością początkową, chyba że wcześniej nastąpi zbycie, likwidacja albo wystąpią inne okoliczności przerywające bieg dokonywania odpisów. Nie ma przeto wpływu na naliczania okresu, po upływie którego nabyty towar - pojazd należy traktować jako używany, zaliczenie go najpierw w poczet inwestycji a rozpoczęcie amortyzacji dopiero później.
Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł sąd jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.
/-/ K. Pawlicki /-/ W. Zygmont /-/ J. Małecki