Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 3/21

Uzasadnienie

Wnioskiem z [...] października 2017 r. "A" Sp. z o.o. Oddział [...] w P. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz o zwrot nadpłaty. Jednocześnie spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2013 r.

W argumentacji wniosku spółka podniosła, że w złożonej deklaracji za 2013 r. błędnie wykazała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kategorii budowli wartość urządzeń stacji redukcyjno-pomiarowych i telemetrii, urządzeń technicznych i pomiarowych, punktów pomiarowych i redukcyjno-pomiarowych. Obiekty te, w ocenie spółki, są urządzeniami technicznymi i nie stanowią budowli, ani urządzeń budowlanych, a w związku z tym nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł oraz nie stwierdził nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że powołany w sprawie biegły – mgr inż. K. S. w opinii z [...] lipca 2018 r. stwierdził, że kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe, punkty pomiarowe, urządzenia techniczne i pomiarowe, stacje gazowe stanowią niezbędny i konieczny element sieci gazowej, z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej. Ponadto biegły wskazał, że odłączenie ww. urządzeń od sieci gazowej czyniłoby budowle bezużytecznymi i spowodowałoby niemożność funkcjonowania sieci. Opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności ww. opinii biegłego, a także licznych orzeczeniach sądów administracyjnych organ I instancji uznał za zasadne opodatkować podatkiem od nieruchomości urządzenia wskazane we wniosku spółki, albowiem współtworzą one całość techniczno-użytkową, która zapewnia korzystanie zgodne z przeznaczeniem z sieci gazowej.

W odwołaniu spółka zażądała uchylenia powyższej decyzji organu I instancji i określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. z uwzględnieniem powstałej nadpłaty zgodnie ze złożoną korektą deklaracji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l."), art. 3 pkt 1b i pkt 3, art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. - w skrócie: "p.b."), a także art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - w skrócie: "o.p.").

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że w sprawie zaistniała przesłanka przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., albowiem do 31 grudnia 2018 r. nie zostało wydane przez organ II instancji orzeczenie merytoryczne. Wobec tego, na podstawie art. 208 § 1 o.p., postępowanie w sprawie należy umorzyć.

W skardze z [...] listopada 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. 1) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 208 § 1 w zw. z art. 165 § 2 o.p. poprzez uznanie, że Prezydent Miasta [...] prowadził postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., a co za tym idzie zobowiązanie w tym podatku przedawniło się z końcem 2018 r. i w związku z tym postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania należało umorzyć i tym samym nie podlega rozpatrzeniu wniosek skarżącej o stwierdzenie nadpłaty,
2. 2) art. 79 § 2 i art. 75 § 4a w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 i art. 165 § 1 o.p. poprzez nierozpatrzenie odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. i niestwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r., która to decyzja została wydana w postępowaniu zainicjowanym przez skarżącą poprzez złożenie wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r.,
3. 3) art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnej analizy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie rozpoznania wniosku spółki i stwierdzenia nadpłaty, mimo okoliczności jednoznacznie wskazujących, że na skutek umorzenia postępowania nie został rozpatrzony wniosek skarżącej w zakresie zawyżenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości od budowli i tym samym zaaprobowanie sytuacji, w której uiszczono podatek w kwocie wyższej od należnej,
4. 4) art. 79 § 2 oraz art. 127 w zw. z art. 120 i art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p. przez brak wnikliwej oceny działań organu I instancji i w ostateczności, pomimo wskazania, że przedmiotem sporu jest kwestia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] i umorzono postępowanie, bez wskazania przesłanek upoważniających do takiego działania, skoro spółka w przewidzianym terminie złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty,
5. 5) art. 121 § 1 o.p. poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów zarówno budżetu państwa, jak i podatnika,
6. 6) art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. co doprowadziło do przerzucenia na skarżącą negatywnych konsekwencji w zakresie upływu terminu do wydania decyzji wymiarowej, w sytuacji, gdy inicjatorem postępowania w sprawie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. była skarżąca poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty,
7. 7) art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 2, art. 7, art. 32, art. 64 w powiązaniu z art. 21, art. 84 i art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483; dalej: Konstytucja RP) poprzez uznanie, że organ odwoławczy jest zwolniony z rozpatrzenia wniosku wskazującego na wystąpienie nadpłaty w odniesieniu do zadeklarowanej kwoty podatku od nieruchomości w zakresie budowli, co godzi w zasadę prowadzenia postępowania w zaufaniu do organów podatkowych; za niedopuszczalną należy uznać taką prawną ocenę decyzji organu I instancji, która narusza podstawowe zasady postępowania podatkowego, a w konsekwencji i art. 2 Konstytucji RP - musi ona uwzględniać faktyczny cel postępowania oceniany przez zaistniałe w sprawie okoliczności oraz poprzez regułę ochrony uzasadnionych interesów strony.

W argumentacji skargi spółka podniosła, że w przypadku, gdy doszło do przedawnienia zobowiązania, a wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty został złożony w terminie, to organ powinien się ograniczyć wyłącznie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. Organ nie powinien natomiast umorzyć postępowania w sprawie nadpłaty z uwagi na jego bezprzedmiotowość (bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania po upływie terminu przedawnienia, a nie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty). Skarżąca zarzuciła, że wbrew stanowisku SKO w sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki uzasadniające orzeczenie o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 4 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności zastosowania w sprawie przez SKO w [...] przepisu art. 208 § 1 o.p., uzasadniającego umorzenie postępowania.

W ocenie SKO w [...], w sprawie zaistniała przesłanka przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., albowiem do 31 grudnia 2018 r. nie zostało wydane przez organ II instancji orzeczenie merytoryczne w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. W związku z tym, na podstawie art. 208 § 1 o.p., postępowanie w sprawie powinno być umorzone.

Innego zdania jest skarżąca spółka, która wskazuje na odrębność postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wskazany okres. Zdaniem skarżącej, w przypadku, gdy doszło do przedawnienia zobowiązania za 2013 r., a spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w terminie, czyli przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania, to organ powinien się ograniczyć wyłącznie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. W takiej sytuacji, zdaniem spółki, brak jest jakichkolwiek podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie nadpłaty. Ponadto spółka akcentowała, że organ I instancji prowadził postępowanie podatkowe z jej wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a nie z urzędu w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja SKO w [...] narusza prawo, a w związku z tym należy ją wyeliminować z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 208 § 1 o.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W myśl art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślenia wymaga, że przedmiotem rozstrzygania w sprawie przez organ I instancji w decyzji z [...] września 2018 r., nr [...], był wniosek skarżącej z [...] października 2017 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz o zwrot nadpłaty. Co istotne, i co słusznie akcentuje w skardze spółka, organ I instancji nie wszczął z urzędu postępowania w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych, w których brak jest postanowienia organu I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 o.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje m.in. podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., jeżeli w deklaracjach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p.).

Bez wątpienia pojęcia zobowiązania podatkowego (art. 5 o.p.) i nadpłaty podatku (art. 72 § 1 o.p.), w tym m.in. w kontekście przedmiotu postępowań uregulowanych w o.p., nie są ze sobą tożsame. Ze zobowiązania podatkowego wynika publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie na rzecz uprawnionego podatkobiorcy, czyli podatek określony tak w art. 6 o.p., podczas gdy nadpłata podatku jest - generalne rzecz ujmując - świadczeniem nienależnie zapłaconym lub nadpłaconym, w odniesieniu do którego świadczący może dochodzić jego zwrotu składając, zgodnie z art. 75 § 1 o.p., wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Podatek, jako realizacja wynikającej z obowiązku podatkowego powinności jego zapłaty oraz nadpłata podatku jako świadczenie podatkowe nienależne lub nadpłacone, stanowią wprawdzie wynik podatkowo znaczących czynności podmiotu prawa podatkowego, na przykład procesu samoobliczenia podatku, jednakże wyniki te nie są pojęciowo w rozumieniu obowiązującego prawa tożsame (por. uchwała NSA z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, o którym mowa w art. 75 § 1 o.p. wszczyna postępowanie w przedmiocie jej stwierdzenia, zgodnie z art. 165 § 1 i 3 o.p. Przedmiotem wniosku z art. 75 § 1 o.p. jest bowiem żądanie stwierdzenia nadpłaty, natomiast według treści art. 165 § 3 o.p., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Pierwszymi czynnościami tego postępowania są czynności sprawdzające. Wynika to z tego, że jeżeli do wniosku zawierającego żądanie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 o.p., załączane jest skorygowane zeznanie podatkowe (korekta deklaracji podatkowej), to na podstawie art. 272 o.p., jak każda deklaracja, podlega ono badaniu przez organ podatkowy, m.in. w obszarze poprawności formalnej, jak również ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Jeżeli wyniki tych czynności uzasadniają, że prawidłowość wykazującego nadpłatę skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, na podstawie art. 75 § 4 o.p. organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Realizacja prawa do nadpłaty podatku zostaje w ten sposób zakończona (por. wyrok NSA z 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1401/08).

Jeżeli natomiast organ podatkowy w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających kwestionuje prawidłowość skorygowanej deklaracji podatkowej, a przez to i złożonego wraz z nią wniosku o nadpłatę, oceniając że deklaracja ta budzi wątpliwości, może – przed rozpatrzeniem tego wniosku – wszcząć postępowanie celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 o.p. W realiach rozpoznawanej sprawy, co już wyżej wskazano, taka sytuacja nie miała miejsca.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z uchwałą poszerzonego składu NSA z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 o.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 o.p. Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego nie musi skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 79 § 2 o.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tym zakresie nawet po upływie terminu przedawnienia pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 79 § 3 o.p. decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu. Z kolei przepis art. 75 § 4a o.p. stanowi, że w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Podkreślenia jednak wymaga, że z regulacji art. 75 § 4a o.p. jednoznacznie wynika, że zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty będzie ograniczony treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. W ramach tego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. Postępowanie zmierzające do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji stwierdzającej nadpłatę ma zakres ograniczony do zakresu żądania podatnika. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest wyjaśnienie wyłącznie kwestii nadpłaty żądanej przez podatnika (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 383/16).

Wychodząc z powyższych założeń należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie spółka złożyła w dniu [...] października 2017 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. wraz z korektą deklaracji. Jako podstawę powstania nadpłaty wskazała wadliwe określenie podstawy opodatkowania poprzez zaliczenie do budowli urządzeń stacji redukcyjno-pomiarowych i telemetrii, urządzeń technicznych i pomiarowych, punktów pomiarowych i redukcyjno-pomiarowych. Obiekty te, w ocenie spółki, są urządzeniami technicznymi i nie stanowią budowli, ani urządzeń budowlanych, a zatem powinny podlegać wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., zgodnie z art. 70 § 1 o.p., upływał z dniem 31 grudnia 2018 r. Wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty został złożony [...] października 2017 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 r. W związku z tym nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu, że organ podatkowy był zobowiązany do rozpoznania tego wniosku.

W wyniku rozpoznania wniosku spółki z [...] października 2017 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł. Od tej decyzji spółka wniosła odwołanie i domagała się od SKO w [...] merytorycznego rozpoznania jej sprawy w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. Tymczasem SKO w [...] w zaskarżonej decyzji, wbrew żądaniom spółki, stwierdziło jedynie, że z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., postępowanie w sprawie, na podstawie art. 208 § 1 o.p., należy umorzyć. Z treści zaskarżonej decyzji wynika zatem, że organ odwoławczy w ogóle pominął meritum sprawy, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.

W kontekście poczynionych wyżej rozważań i bezspornych okoliczności faktycznych sprawy Sąd stwierdza, że upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., wbrew twierdzeniom SKO w [...], nie powodował konieczności umorzenia, na podstawie art. 208 § 1 o.p., postępowania nadpłatowego zainicjowanego wnioskiem spółki z [...] października 2017 r., albowiem wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony przez spółkę przed upływem terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że postępowanie o stwierdzenie nadpłaty nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie określenia zobowiązania podatkowego.

Tym samym za zasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez SKO w [...] art. 208 § 1 o.p. i niezasadne umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W konsekwencji na uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p., albowiem SKO nie miało podstaw aby zastosować ten przepis i uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w związku z umorzeniem postępowania.

Ponadto należy stwierdzić, że zasadnie skarżąca zarzuciła możliwość orzekania przez organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia zobowiązania, o wysokości tego zobowiązania bez uwzględnienia (w całości lub w części) jej wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W tym kontekście należy zaznaczyć, że w rozpoznawanej sprawie, na skutek upływu terminu przedawnienia, zakres postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty jest ograniczony treścią wniosku spółki i zakresem dokonanej przez spółkę korekty. W ramach tego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez spółkę we wniosku. Podkreślenia także wymaga, że w zakresie tego postępowania organ może odmówić stwierdzenia nadpłaty, stwierdzić nadpłatę w żądanej wysokości lub stwierdzić nadpłatę jedynie w części i w związku z tym odmówić stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie wnioskowanym przez spółkę i określić wysokość zobowiązania.

Niemniej stwierdzając nadpłatę jedynie w części (wobec wnioskowanej przez spółkę kwoty), określenie kwoty zobowiązania odnosić się będzie jedynie do okoliczności wynikających z korekty deklaracji i złożonego wniosku - nie jest to więc określenie zobowiązania na podstawie art. 21 § 3 o.p., bowiem organ nie może badać pozostałych składników zobowiązania nieobjętych wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W niniejszej sprawie, uwzględniając upływ terminu przedawnienia, organ może określić spółce wysokość zobowiązania podatkowego, ale może to uczynić wyłącznie na podstawie przepisu art. 75 § 4a o.p., a zatem tylko wtedy gdy uwzględni (w całości lub w części) złożony przez spółkę wniosek i stwierdzi powstanie nadpłaty, co będzie automatycznie skutkować obniżeniem, o kwotę stwierdzonej nadpłaty, wysokości pierwotnie wykazanego przez spółkę zobowiązania podatkowego za 2013 r. w deklaracji.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro w badanej sprawie organ I instancji odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty, jak i nie wszczął postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., to nie miał podstaw do określania spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. zarówno w trybie art. 75 § 4a, jak i w trybie art. 21 § 3 o.p. Wobec tego należy uznać, że określając spółce zobowiązanie podatkowe organ I instancji naruszył art. 21 § 3 o.p. rozstrzygając w przedmiocie zobowiązania podatkowego na 2013 r., gdyż postępowanie w tym przedmiocie nie zostało wszczęte.

Brak wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. skutkował uwzględnieniem przez Sąd zarzutu naruszenia art. 165 § 1 i § 2 o.p.

Wobec stwierdzonych powyżej uchybień organu II instancji za zasadne należy także uznać pozostałe zarzuty skargi, a więc zarzuty naruszenia: art. 79 § 2 oraz art. 127 w zw. z art. 120 i art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p., art. 121 § 1 w zw. z art. 187 i art. 191 o.p.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy ustosunkuje się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu spółki i rozstrzygnie sprawę merytorycznie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 127 o.p. Swoje stanowisko SKO w [...] przedstawi w należycie sporządzonym i wyczerpującym uzasadnieniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687). Ponadto na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a Sąd nakazał ściągnąć od organu II instancji na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...]zł z tytułu części nieuiszczonego wpisu od skargi (pkt III sentencji).