Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]października 2009 r., nr [...], i w tym zakresie – w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty oraz marzec 2007 r. w wysokości [...] zł – umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe, w części zaś dotyczącej orzeczenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT – orzekającej kwoty podatku do zapłaty. W petitum skargi strona wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd. Jednocześnie skarżący nie zawarł w uzasadnieniu skargi żadnych motywów wskazanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej - P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość.
W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 339/07, publ. LexPolonica nr 2114635). Uzasadnienie takiego wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych motywów mająch świadczyć o zaistnieniu po jego stronie jakichkolwiek okoliczności wypełniających jedną z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., ani nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów na poparcie takich okoliczności. Jednocześnie na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącego w tej kwestii. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Powyższe uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny jego sytuacji w ramach rozpoznania niniejszego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.