Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania wskazanej w sentencji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.
W ocenie skarżącego ewentualna egzekucja kwot objętych decyzją przed rozpoznaniem sądowym sprawy spowodowałaby dotkliwe i nieodwracalne konsekwencje w postaci pozbawienia go środków koniecznych do normalnego życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Wywody podatnika w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (por.: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., str. 188).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wskazał na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim skarżący nie przedłożył dokumentów, z których wynikałoby, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Ponadto nie wyjaśnił na czym miałaby polegać szkoda, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Same obawy dotyczące ewentualnej egzekucji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.