Uzasadnienie
Skarżący M. P., pismem z dnia 2 stycznia 2015 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. W nagłówku skargi skarżący, jako adres zamieszkania wskazał A. w Niemczech.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchylił będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowienie z dnia [...], nr [...]. Uznając skargę za zasadną organ podkreślił, że przedłożone przez skarżącego w postępowaniu skargowym potwierdzenie nadania przesyłki stanowi dokument świadczący o tym, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia wezwania, poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 8 kwietnia 2015 r. (wydruk ze strony internetowej www.deutschepost.de wraz ze skanem podpisu, k. 18 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 8 czerwca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z postanowieniami art. 299 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Stosownie do postanowień art. 299 § 2 P.p.s.a. - w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Dopełnienie przytoczonych powyżej regulacji stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym to sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (w rozpatrywanej sprawie skargi).
Podkreślenia wymaga, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe), jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Natomiast w sytuacji, gdy skarga takie braki zawiera, sąd zobligowany jest skargę odrzucić. Zatem badanie dopuszczalności złożonego przez organ wniosku o umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący - jako osoba mająca miejsce zamieszkania za granicą - nie ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy. W takiej sytuacji stosownie do postanowień art. 299 § 1 P.p.s.a. in fine - skarżący był obowiązany wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Mając na uwadze treść art. 299 § 2 P.p.s.a. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 lutego 2015 r. wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącemu w dniu 8 kwietnia 2015 r. (k. 18 akt sąd.), a zatem dwumiesięczny termin do jego wykonania upływał z dniem 8 czerwca 2015 r. Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie ustanowił w sprawie pełnomocnika do doręczeń, a tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że skoro w rozpoznawanej sprawie wystąpiły braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, to w konsekwencji niedopuszczalnym jest umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 2 oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie stronie skarżącej wpisu Sąd orzekł, w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji.