Uzasadnienie
Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] decyzją z 07 października 2022 r., nr [...] ustalił P... (dalej zwanej również skarżącą) odszkodowanie w wysokości [...] zł za zmniejszenie wartości nieruchomości z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...] zapisanej w KW nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...]. Wskazano również, że do zapłaty odszkodowania we wskazanej kwocie zobowiązany jest Prezydent Miasta [...] (Z. D. M.). Wskazaną decyzją orzeczono również o umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie.
Wyjaśniono, że Prezydent Miasta [...] decyzją z 25 lutego 2020 r., nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ulicy [...] wraz z przebudową wiaduktu nad drogą wojewódzką nr [...] oraz zezwolił na przebudowę istniejących sieci uzbrojenia i ograniczył korzystanie z działki nr [...] w tym zakresie w związku z przebudową sieci wodociągowej oraz kanalizacji deszczowej (rozbiórka). W decyzji tej wskazano, że do ograniczeń w korzystaniu z ww. nieruchomości stosuje się odpowiednio art. 124 ust. 4-8 oraz art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.g.n."). Postępowanie odwoławcze od wskazanej decyzji nie zostało zakończone na dzień wydawania wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji.
Z uwagi na powyższe wszczęte zostało postępowanie o ustalenie odszkodowania za szkodę wynikającą z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wyjaśniono również, że z wnioskiem o przyznanie odszkodowania wystąpił P. G..
Starosta ustalił, że właścicielem wymienionej wcześniej nieruchomości w dniu wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z niej był P. G., a w dniu zakończenia działań uzasadniających jej wydanie oraz obecnie skarżąca. Ustalono, że przebudowa sieci uzbrojenia na części działki nr [...] była realizowana w terminie od 20 października 2020 r. do 19 listopada 2021 r. Podkreślono, że doszło do całkowitego przywrócenie stanu nieruchomości, teren został wyrównany i obsiany trawą. Stan nieruchomości nie pogorszył się i nie stwierdzono jakichkolwiek szkód spowodowanych pracami budowlano-montażowymi.
W sprawie powołano biegłego rzeczoznawcę, który sporządził operat z 1 sierpnia 2022 r. Biegły stwierdził, że w wyniku ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości związanej z realizacją przebudowy odcinka sieci wodociągowej oraz kanalizacji deszczowej nie doszło do powstania jakichkolwiek szkód rzeczywistych w zakresie zniszczeń lub utraty pożytków z gruntu. Jednocześnie określił zmniejszenie wartości nieruchomości na skutek ograniczenia w sposobie korzystania spowodowanego obowiązkiem udostępniania nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń na kwotę [...]zł. W ocenie Starosty operat jest spójny i logiczny, a określona w nim wartość wiarygodna.
Starosta uznał, że podmiotem uprawnionym do odszkodowania, któremu ograniczono sposób korzystania z nieruchomości w dniu ostateczności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 25 lutego 2020 r. i na którym będzie ciążył obowiązek udostępniania nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń jest skarżąca.
Pełnomocnik skarżącej oraz pełnomocnik P. G. nie kwestionowali ustalonej kwoty za zmniejszenie wartości nieruchomości. Podniesiono jednak, że korzystanie przez inwestora z gruntu przez okres trwania budowy oraz uniemożliwienie właścicielowi nieruchomości samodzielnego zagospodarowania tych terenów przez około 2 letni okres od wydania decyzji z 25 lutego 2020 r. do zakończenia prac budowlanych przekłada się na realną wartość rynkową, która powinna być oszacowana przez biegłego. Podniesiono również, że odszkodowanie powinno zostać podwyższone o 5% z uwagi na niezwłoczne i dobrowolne wydanie działki nr [...] inwestorowi. Podniesiono również, że w powołanym okresie właściciel nie mógł pobierać z części działki jakichkolwiek pożytków, ani cywilnych ani naturalnych.
Odnosząc się do tych zastrzeżeń organ pierwszej instancji wyjaśnił, że brak jest podstaw do ustalenia na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. odszkodowania za korzystanie przez inwestora z gruntu przez okres trwania budowy oraz uniemożliwienie właścicielowi nieruchomości samodzielnego jej zagospodarowania do zakończenia prac budowlanych. Wskazano również, że zgodnie z § 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 555 – dalej w skrócie: "rozporządzenie RM"), oszacowane mogą być jedynie szkody spowodowane zmianą stanu zagospodarowania nieruchomości pomiędzy dniem wydania decyzji a dniem zakończenia prac oraz utracone pożytki w wyżej powołanym okresie, a także zmniejszenie wartości nieruchomości. Przepis ten nie przewiduje wyliczenia wysokości rekompensaty za korzystanie przez inwestora z gruntu przez okres trwania budowy oraz uniemożliwienie właścicielowi nieruchomości samodzielnego jej zagospodarowania do zakończenia prac budowlanych.
Wskazano również, że sporna nieruchomość nie była zagospodarowana w sposób, który pozwalałby generować z niej pożytki naturalne lub pożytki cywilne. Sporna działka jest nadal użytkowana przez właściciela. Nie doszło również do zmiany warunków korzystania z nieruchomości i jej przydatności użytkowej. Wskazano również, że jej poprzedni właściciel P. G. swobodnie dysponował nieruchomością dokonując jej sprzedaży 08 maja 2021 r. Odnosząc się do żądania powiększenia odszkodowania o 5% wskazano, że art. 18 ust. 1e pkt 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 176 z późn. zm. – dalej w skrócie: "s.u.d.") ma zastosowanie wyłącznie do działek przejętych w trybie art. 12 ust. 4 tej ustawy. Wskazano również, że jeżeli przebudowa sieci wodociągowej, uniemożliwi właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać, aby starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność nieruchomości.
Stwierdzono, że roszczenia dotyczące wyliczenia wysokości rekompensaty za korzystanie przez inwestora z gruntu przez okres trwania budowy, uniemożliwienie właścicielowi nieruchomości samodzielnego jej zagospodarowania do zakończenia prac budowlanych oraz braku możliwości pobierania przez właściciela pożytków cywilnych są roszczeniami o charakterze cywilnym i mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że w tym zakresie postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Skarżąca jak i P. G. wnieśli odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji w części w jakiej orzeczono o umorzeniu postępowania.
Wojewoda decyzją z 27 lutego 2023 r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji.
Nie podzielono zarzutów naruszenia art. 18 ust. 1e pkt 1 s.u.d. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji wydania nieruchomości zarządcy drogi. Tymczasem przedmiotem postępowania jest ustalenie kwoty odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości z tytułu ograniczenia sposobu korzystania, a nie jej trwałe wywłaszczenie. W ocenie Wojewody roszczenia skarżącego oraz P. G. nie wpływają na wysokość odszkodowania przyznawanego w trybie art. 128 ust. 4 u.g.n. Roszczenia w tym zakresie powinny być dochodzone przed sądem powszechnym. Wyjaśniono, że odszkodowanie, o którym mowa w powołanym przepisie oparte jest na zasadach wynikających z prawa cywilnego. Odszkodowanie to powinna odpowiadać różnicy pomiędzy stanem obecnym a stanem hipotetycznym, który by istniał, gdyby nie zdarzenie będące źródłem szkody. Co do zasady odszkodowanie powinno pokrywać całą tę różnicę. Z odwołań jednoznacznie wynika, że nie kwestionuje się wysokości odszkodowania z uwagi na co analiza biegłego nie podlega analizie organu odwoławczego z uwagi na brak zaskarżenia części decyzji organu pierwszej instancji.
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Wojewody. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w zakresie w jakim orzeczono o umorzeniu postępowania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- 1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na utrzymaniu w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji;
- 2) art. 18 ust. 1e pkt 1 s.u.d. poprzez odmowę zastosowania tego przepisu do trwałego ograniczenia korzystania z nieruchomości dla przebudowy sieci wodociągowej oraz czasowego ograniczenia korzystania z niej dla rozbiórki sieci kanalizacji deszczowej, które to ograniczenia zawarte były w decyzji Prezydenta Miasta [...] z 25 lutego 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a zobowiązującej właściciela do niezwłocznego wydania nieruchomości i uprawniającej do faktycznego objęcia jej w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi oraz uprawniającej do rozpoczęcia robót budowlanych;
- 3) art. 128 ust. 4 i art. 124 ust. 4 u.g.n. w zw. z art. 11f ust. 2 i ust. 1 pkt 8 lit. i oraz art. 17 ust. 1 i ust. 3 pkt 2-4 u.s.d. i § 43 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM polegające na przyjęciu, iż niemożliwym było w przedmiotowej sprawie wycenienie wartości szkód poniesionych na nieruchomości skarżącej na skutek utraty pożytków w okresie od dnia wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej do dnia zakończenia prac budowlanych związanych z przebudową sieci wodociągowej oraz rozbiórką sieci kanalizacyjnej;
- 4) art. 128 ust. 4 i art. 124 ust. 4 u.g.n. w zw. z art. 11f ust. 2 i ust. 1 pkt 8 lit. i oraz art. 17 ust. 1 i ust. 3 pkt 2-4 s.u.d. i § 43 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia RM polegające na pominięciu przy ocenie zmniejszenia wartości nieruchomości skarżącej zmiany warunków korzystania z niej, zmiany jej przydatności użytkowej i czasowego ograniczenia w sposobie korzystania z niej w okresie od dnia wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej do dnia zakończenia prac budowlanych związanych z przebudową sieci wodociągowej oraz rozbiórką sieci kanalizacyjnej;
- 5) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia o umorzeniu w pozostałej części postępowania odszkodowawczego motywowane jego bezprzedmiotowością, w sytuacji gdy od dnia wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej do dnia zakończenia prac budowlanych związanych z przebudową sieci wodociągowej oraz rozbiórką sieci kanalizacyjnej zaistniała szkoda wynikająca z ograniczenia w drodze wskazanej decyzji korzystania z części należącej do skarżącej nieruchomości w postaci utraty pożytków, zmiany warunków korzystania z niej, zmiany jej przydatności użytkowej i czasowego ograniczenia w sposobie korzystania z niej;
- 6) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na bezkrytycznym powieleniu argumentacji organu pierwszej instancji bez szczegółowego odniesienia się do wszystkich stawianych decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 października 2022 r. zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosi m. in., że organy wadliwie wykluczyły dopuszczalność objęcia rozstrzygnięciem odszkodowania za czasowe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Kwestionuje się również niezastosowanie względem ustalonego odszkodowania postanowień art. 18 ust. 1e pkt 1 s.u.d.
Rację w sporze należało przyznać organom administracji publicznej.
W realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że odszkodowanie należało ustalić w oparciu o stosowane odpowiednio postanowienia art. 128 ust. 4 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.
Na tle wskazanego przepisu stwierdza się, że odszkodowanie o którym w nim mowa oparte jest na zasadach wynikających z prawa cywilnego [tak: wyrok NSA z 19 maja 2021 r., I OSK 2561/18]. Na gruncie reguł prawa cywilnego odszkodowanie przysługuje za szkodę (np. art. 415 § 1 k.c.). Szkoda składa się zaś ze straty oraz utraconych korzyści (art. 361 § 2 k.c.). Powyższe znajduje potwierdzenie w regulacji zawartej w § 43 ust. 1 rozporządzenia RM. Zgodnie z tym przepisem, przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się w szczególności:
- 1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji;
- 2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie.
Odszkodowanie ustalane w trybie art. 128 ust. 4 u.g.n. powiększa się również o kwotę odpowiadającą zmniejszeniu wartości nieruchomości.
Podkreślić przy tym należy, że pojęcie szkody nie rozciąga się na pojęcie wynagrodzenia za korzystanie z cudzej rzeczy (art. 224, art. 240 k.c.).
W ocenie Sądu kompleksowa analiza rozstrzygnięć organów z uwzględnieniem ich uzasadnień prowadzi do wniosku, że odpowiadają one prawu.
Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji wskazuje na to, że przed wydaniem tego rozstrzygnięcia m. in. w oparciu o opinię rzeczoznawcy majątkowego przeanalizowano wszystkie okoliczności mogące zostać uwzględnione przy ustalaniu odszkodowania na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. Przeanalizowano kwestię szkody składającej się ze straty oraz utraconych korzyści jak i kwestię zmniejszenia wartości nieruchomości. W konsekwencji poczynionych ustaleń, nie dopatrując się szkody orzeczono o przyznaniu odszkodowania jedynie z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości. Zaskarżając decyzję organu pierwszej instancji zaskarżono ją jedynie w zakresie w jakim orzeczono o umorzeniu postępowania. We wnioskach odwołania zażądano jednak "ustalenia odszkodowania w pozostałej części". W tego rodzaju sytuacji w ocenie Sądu przyjąć należy, że intencją skarżącej wyrażoną w odwołaniu było zaskarżenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie w jakim nie orzeczono o odszkodowaniu ponad przyznaną przez ten organ kwotę odszkodowania.
Z ustaleń rzeczoznawcy majątkowego wynika, że w wyniku ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości nie doszło do powstania jakichkolwiek rzeczywistych szkód w zakresie zniszczeń lub utraty pożytków z gruntu. Po zakończeniu prac przeprowadzonych na spornej nieruchomości doszło do całkowitego przywrócenia stanu mającego miejsce przed ich realizacją. Oględziny nieruchomości przeprowadzone 13 lipca 2022 r. wykazały, że na części działki nr [...] objętej przebudową doszło do wyrównania terenu oraz obsiania go trawą. Z kolei na części, na której miała być prowadzona rozbiórka sieci kanalizacji deszczowej stwierdzono brak śladów po ingerencji w grunt. Wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z 25 lutego 2020 r. nie wpłynęło na trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości. Nie doszło bowiem do wyłączenia użytkowania gruntu pod naziemnymi elementami sieci przesyłowych.
Z ustaleń organów wynika również, że sporna nieruchomość nie była zagospodarowana w sposób pozwalający na generowanie pożytków naturalnych lub cywilnych. Nie zmieniły się warunki korzystania z nieruchomości oraz jej przydatność użytkowa. Podkreślić należy, że w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów mogących poddać w wątpliwość powyższe ustalenia rzeczoznawcy oraz organów.
Zamierzonego rezultatu nie mogły wywrzeć argumenty skargi wskazujące na brak możliwości pobierania pożytków z części nieruchomości zajętej na realizację prac. Szkoda w postaci utraconych korzyści musi być przez poszkodowanego wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, aby uzasadniała w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła, jako typowe następstwo zdarzeń w zaistniałym układzie stosunków i warunków oraz zwyczajnym biegu rzeczy. Poziom prawdopodobieństwa fikcyjnego przebiegu zdarzeń musi być tak wysoki, że nakazuje w świetle osiągnięć wiedzy i przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego wykluczyć możliwe alternatywne modele i uznać, że wypadki najpewniej potoczyłyby się według przyjętej hipotezy. Ze względu na cel tworzenia alternatywnego świata zdarzeń hipotetycznych musi on w maksymalnym stopniu odtwarzać rzeczywistość w całej jej złożoności.
Jeżeli wyłączenie zdarzenia szkodzącego powoduje, że prawdopodobieństwo uzyskania korzyści przez poszkodowanego jest większe niż inny hipotetyczny przebieg zdarzeń, szkodę można uznać za utraconą korzyść, w przeciwnym razie ma ona charakter ewentualny i jako taka nie podlega naprawieniu [tak: wyrok SN z 27 sierpnia 2021 r., I CSKP 161/21 oraz powołane tam orzecznictwo]. W kontekście tych rozważań podkreślić należy, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów pozwalających na uznanie, że doszło do utraty korzyści niejako w typowym następstwie zdarzeń w układzie stosunków i warunków oraz zwyczajnym biegu rzeczy. W szczególności nie wykazano aby przed realizacją spornych prac na nieruchomości pobierane były z niej jakiekolwiek pożytki.
W kontekście zarzutów skargi podkreślić również należy, że orzekając w przedmiocie przyznania wynagrodzenia na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. organy dokonują niejako porównania sytuacji mającej miejsce przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ze stanem mającym miejsce po jej wykonaniu, nie zaś w trakcie jej wykonywania. Orzekanie w przedmiocie odszkodowania przez organ ma bowiem miejsce po realizacji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W konsekwencji zamierzonego rezultatu nie mogą wywrzeć zarzuty sformułowane w pkt 4 petitum skargi. Dokonując oceny zmniejszenia wartości nieruchomości organy uwzględniają stan mający miejsce po zakończeniu prac związanych z realizacją inwestycją. Brak jest przy tym podstaw do uwzględniania przy ocenie zmniejszenia wartości nieruchomości jedynie czasowych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości mających miejsce w okresie od rozpoczęcia inwestycji do jej zakończenia. Jak wyjaśniono to wcześniej odszkodowanie należne w trybie art. 128 ust. 4 u.g.n. nie obejmuje swoim zakresem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy.
Za nietrafne należało uznać również zarzuty naruszenia art. 18 ust. 1e pkt 1 s.u.d. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art.
17. Wykładnia językowa postanowień przytoczonego przepisu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że wyrażona w nim norma znajduje zastosowanie względem dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W konsekwencji norma wyrażona w tym przepisie znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji odjęcia prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Norma ta nie znajduje zastosowania w sytuacji orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.
W ocenie Sądu zamierzonego rezultatu nie może wywrzeć powoływanie się przez skarżącą na wyrok SN z 14 maja 2021 r., V CSKP 56/21. W szczególności wyrażony w tym wyroku pogląd wskazujący, że stwierdzenie, iż do zajęcia nieruchomości doszło na podstawie decyzji administracyjnej, wyklucza przyjęcie, że korzystanie to było posiadaniem bezumownym nie pozostaje w kolizji z poglądem wskazującym, że pojęcie szkody użyte przez ustawodawcę w art. 128 ust. 4 u.g.n. nie rozciąga się na pojęcie wynagrodzenia za korzystanie z cudzej rzeczy.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W konsekwencji za niezasługujący na uwzględnienie należało uznać zarzuty naruszenia postanowień u.g.n. jak i zarzuty naruszenia s.u.d. oraz rozporządzenia RM. Poddana kontroli Sądu decyzja nie narusza również postanowień k.p.a. W szczególności zawiera ona wystarczające uzasadnienie pozwalające na poznanie motywów którymi kierowano się przy orzekaniu. Uzasadnienie stanowiska organu realizuje zasady ogóle k.p.a., w tym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 tego aktu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) należało orzec, jak w sentencji.