Uzasadnienie
Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W petitum powyższej skargi strona wniosła: "(...) o orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej skargi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż – po pierwsze – wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów podatkowych, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś – może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszym postępowaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Należy wskazać, że orzeczenie to ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega ono wykonaniu (zob. postanowienie NSA z 20 grudnia 2006 r., I FZ 513/06, CBOSA). Z istoty zaś ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, iż przedmiotem wniosku o ochronę tymczasową może być jedynie akt podlegający wykonaniu w chwili orzekania o wstrzymaniu jego wykonania (por. też postanowienie NSA z 6 sierpnia 2009 r., II FZ 278/2009, LexPolonica nr 2066922). Dlatego należy stwierdzić, że postanowienie odmawiające rozłożenia na raty zaległości podatkowych, jako nienadające się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Ponadto należy wyjaśnić, iż niezależnie od powyższej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, samoistną podstawę uniemożliwiającą uwzględnienie przedmiotowego wniosku stanowi zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowego postanowienia może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio P.p.s.a.).
Tym samym w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. m. in. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" z 2009 r., nr 2, poz. 22).
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.