Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] marca 2014 r. skarżący wniósł m.in. o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Jednocześnie skarżący wniósł o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r. i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. do czasu rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych, co do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Kompetencja ta przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d u.p.e.a. Należy wyjaśnić, że w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego (w tym wypadku postanowienia), a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji.
Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w niniejszej sprawie przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie organu II instancji, który uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia
W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu.
W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.